ของบางอย่าง...
เราไม่สามารถใช้อะไรมันได้แล้ว
ของบางอย่าง...
ไม่สามารถตั้งไว้ตรงที่เดิมได้แล้ว
แต่ของนั้น... เราทิ้งไม่ได้
อันนี้เข้าใจได้ ทุกคนก็เป็น
แต่เธอรู้ใช่ไหม
ว่าถ้าสิ่งไหนเราใช้ไม่ได้แล้ว
เราก็ตั้งมันไว้ที่เดิมไม่ได้เช่นกัน
เราต้องหาที่วางที่ใหม่ให้มัน
เพราะที่เดิมตรงนั้น เราจำเป็นต้องใช้
ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด
เราอาจจะต้องเอามันลงห้องเก็บของ
เราจะไม่มีวันลืมหรอกว่ามีสิ่งนั้น
มันยังอยู่ มันแค่เปลี่ยนที่อยู่เท่านั้น
มันย้ายไปอยู่ใน ... ส่วนที่ไม่สำคัญ ...
เหมือนกันแหละ
เราไม่เคยกำจัดใครสำเร็จ
เราไม่เคยลืมใครได้หมดใจ
เราแค่จัดมันไว้ไกลๆ
แล้วเราไปต่อในแบบของ “คนที่ยังจำ”
………..
“5 ปีแล้วนะเจ้ เขาไปเริ่มใหม่ไหนต่อไหนแล้ว
แต่หนูยังอยู่ที่เดิมอยู่เลย ไม่ไปไหน
ลืมเขาไม่ได้ จะเริ่มใหม่ก็ไม่ไหว
ความรู้สึกมันยังเดิมๆ
เจ้ทำยังไงตอนเลิกกับพี่คิมคะ
เจ้เล่าให้หนูฟังได้ไหม? เจ้ทำไงถึงลืมพี่คิม
หนูคิดว่า ถ้าหนูลืมเขาได้
หนูจะได้ไปต่อได้น่ะค่ะ”
เลยพิมพ์ตอบนางไปว่า .... “ไปต่อหรือไม่ ไม่เกี่ยวอะไรกับจำหรือลืม รออ่านสเตตัสเย็นนี้นะ แล้วหนูจะเข้าใจ”
………..
เมื่อวันก่อน คุยกับน้องนักเขียนคนนึง
“ปีใหม่นี้พี่วางแผนจะทำอะไรในเพจบ้างป่ะ?”
น้องคนนั้นถาม
“กะจะแจกหนังสือ แต่ไม่เกี่ยวกับเพจ”
เจ้ตอบไปแบบนี้
“หนังสือไรอ่ะพี่ หนังสือที่พี่เขียนเหรอ?”
“ไม่ใช่อ่ะ หนังสือภาษาอังกฤษที่พี่ซื้อมาอ่านๆน่ะ”
“หนังสือภาษาอังกฤษหลายแหล่ที่พี่ลงใน twitterน่ะนะ?”
“เออ นั่นแหละ จะขนมาแจกให้หมด นี่กะว่าจะไปนั่งเล่นที่สตาร์บัคส์สักสาขานึง เอาหนังสือใส่ลัง ประกาศลง twitter ใครอยากได้แวะมาเจอได้ ค้นในกล่อง หยิบไปได้เลย ไม่คิดตังค์”
“เฮ้ยยย พี่ไม่เสียดายหนังสือเหรอ?”
“พี่อยู่คอนโด ชั้นหนังสือพี่มันจำกัดว่ะ ก่อนหน้าที่พี่จะตัดสินใจแจกหนังสือน่ะ พี่ขนหนังสือลงกล่องไปบ้างแล้ว เปลี่ยนที่วางมันแล้ว หาที่เก็บแล้ว แต่สุดท้ายมันก็ต้องมาจบที่เอามันออกไปให้ได้อยู่ดีแหละ”
“พี่ยังไม่ได้ตอบผมเลย ว่าพี่ไม่เสียดายเหรอ”
ฮีถามอีกที เจ้ยิ้มๆ
“เสียดายสิ แต่พี่อ่านพวกนั้นจนแล้วไง
แล้วที่พี่เสียดายมากกว่าคือโอกาส
โอกาสที่พี่จะได้อ่านหนังสือใหม่ๆ
ถ้าตู้หนังสือมันเต็มไปด้วยหนังสือที่อ่านแล้ว
แต่พี่เสียดาย ไม่ทิ้ง ไม่บริจาค ไม่เคลียร์
พี่ก็จะติดกับดักซื้อหนังสือใหม่ๆมาไม่ได้
ในเมื่อไม่มีพื้นที่สำหรับหนังสือใหม่
พี่ก็จะไม่ได้อ่านอะไรใหม่ๆ
พี่ก็จะอยู่แต่กับอะไรเก่าๆ
นั่นไง ที่ว่าน่าเสียดายกว่า”
ของบางอย่าง เราไม่ได้ใช้แล้ว
หรือเราใช้มันไม่ได้แล้ว แต่เราไม่ทิ้ง
เราทิ้งมันไม่ได้ ด้วยหลายเหตุผล อันนี้เข้าใจ
แต่เธอรู้ใช่ไหม ว่าถ้าสิ่งไหนเราใช้ไม่ได้แล้ว เราก็ตั้งมันไว้ที่เดิมไม่ได้เช่นกัน เราต้องหาที่วางที่ใหม่ให้มัน เพราะที่เดิมตรงนั้น เราจำเป็นต้องใช้
ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด เราอาจจะต้องเอามันลงห้องเก็บของ หรือไม่ก็บริจาคให้คนอื่นแบบที่เจ้ทำ
และถึงจะบริจาคไป และถึงของมันจะไปอยู่ที่อื่น หรือไปอยู่กับคนอื่น แต่เจ้ก็จะยังจำมันได้อยู่ดีนั่นแหละ
การ #เปิดโอกาส ให้ #สิ่งใหม่
ไม่เกี่ยวอะไรกับ #ความทรงจำ ของ #สิ่งเก่า
เราไปต่อได้เสมอทั้งๆที่เรายังจำเนี่ยแหละ
นี่แหละคือเส้นทางของ “คนที่ยังจำ”
แต่ถ้าเราไม่เคลียร์พื้นที่สำหรับสิ่งใหม่
แล้วเธอคาดหวังให้อะไรเข้ามาในชีวิตล่ะ
ถ้าชั้นหนังสือมันเต็ม
แล้วเธอจะเอาที่ตรงไหนไว้หนังสือใหม่ ....
และถ้าในชีวิตเธอ ....
มีแต่ “เงา” ของคนเก่าที่จากไป
แล้วเธอจะเอาที่ตรงไหน
ไว้ให้ “โอกาสใหม่ๆ” เข้ามา
