“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?”
เจ้ถาม
“เขาทำเหมือนเราไม่มีค่าอะไร
แล้วจะให้เรารู้สึกอะไรนอกจากไร้ค่าล่ะ?”
นี่คือสิ่งที่เพื่อนตอนมา
เจ้ยื่นกระเป๋าตังค์ของเจ้ให้เพื่อน
“ถ้าฉันยกใบนี้ให้แก แกจะเอาไหม?”
เพื่อนทำหน้างง ....
เจ้เลยวางกระเป๋าไว้บนตักก่อน
แล้ว เริ่ม เล่า
…………..
“ฉันเคยทำกระเป๋าตังค์ใบนี้หายในยิมแหละแก”
กระเป๋าตังค์ใบที่ว่า คือที่ใช้อยู่ปัจจุบันเลย Bottega (ขออนุญาตออกชื่อยี่ห้อ) หนังสาน ใบยาวสีน้ำตาล ซื้อตอนไปเที่ยวอิตาลี บางคนคิดว่าไม่แพง แต่เจ้ว่าหลักหมื่น มันก็แพงแหละ ก็ใช้อย่างถนอมๆมาตลอด
“ตอนนั้น ในกระเป๋ามีเงินอยู่ 500 บาท คือเงินน่ะไม่เสียดายหรอก แต่กระเป๋าน่ะสิเรื่องสำคัญ” เจ้เล่าไป เพื่อนก็พยักหน้าฟังตามไปอย่างเห็นด้วย
“จริงแก กระเป๋าตังค์มันแพง”
นางเห็นด้วย เจ้จึงเล่าต่อ
“พอผ่านไป 2 ชั่วโมง มีคนบอกว่าเจอแล้ว ตกอยู่ในถังผ้าใช้แล้ว ก็ตามสูตรเนอะ ในนั้นทุกอย่างมีครบหมด ยกเว้นเงิน บัตรเอทีเอ็ม และบัตรเครดิต”
“มันจะเอาไปทำไม บัตรเอทีเอ็มกับเครดิต แกอายัดแล้วนี่นา ใช่ไหม?” เพื่อนถาม
เจ้พยักหน้า “ใช่สิแก พอรู้ว่ากระเป๋าตังค์หาย ฉันก็อายัดทันที สรุปคือเสียเงินในนั้นไป 500 เท่านั้นแหละ แต่ดีใจที่สุดที่ได้เป๋าตังค์คืนมา”
“อีคนขโมยไปมันก็โง่เนอะ ไม่รู้เลยว่าเป๋าตังค์หลักหมื่น”
เพื่อนหัวเราะ
“บางทีเขาอาจจะรู้ แต่สิ่งสำคัญคือเงินสดก็ได้”
เจ้ออกความเห็น เพื่อนก็พยักหน้า
“เอาเป็นว่ามันไม่เห็นค่าของเป๋าตังค์ละกัน”
เพื่อนสรุปให้เจ้อีกที
เจ้ยื่นกระเป๋าตังค์ใบนั้นให้เพื่อน
“งั้นถ้าฉันยกให้แก แกเอาไหม?”
เพื่อนตาโต “เอาสิแก ถามได้”
เจ้ถามนางต่อ “ทำไมถึงอยากได้ล่ะ?”
“ก็มัน bottega ป่ะแก ราคาตั้งเป็นหมื่น”
“อ้าว แต่อีหัวขโมยไม่เห็นมันจะสนใจเลยนะ”
“อ้าว .. ก็มันไม่ได้เห็นค่าของเป๋าตังค์แบบที่ฉันเห็น .... นี่นา” ดูเหมือนนางพูดเอง และคิดได้เองในตอนท้ายประโยค นั่นแหละ เจ้ยิ้มและพยักหน้าให้เพื่อน
“คุณค่าของเป๋าตังค์ฉัน
ไม่ได้ลดลง เพราะโจรมันไม่เห็นค่า
คุณค่าของเธอ หรือคุณค่าของใครๆ มันก็ไม่ได้ลดลง
เพียงเพราะ อีกคนไม่มีความสามารถพอที่จะมองเห็นได้เหมือนกัน”
………..
เธอจ๋า ...
ถ้าใครมองไม่เห็นคุณค่าของเธอ
ถ้าใครทำเหมือนเธอไม่มีคุณค่าอะไร
ถ้าใครทิ้งเธอเหมือนกับของที่เอาไปทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
มันเป็นปัญหาของเขานะเธอ
มันไม่ใช่ปัญหาของเธอเลย
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คุณค่าของเรา มีหรือไม่มี
แต่อยู่ที่ความสามารถในการมองเห็นของเขาต่างหาก
เขามองไม่เห็นเอง
เขาไม่มีความสามารถพอที่จะเห็น
และนั่นเป็นปัญหาของเขา ไม่ใช่ของเรา
