“การเป็นผู้ใหญ่
มันไม่ได้หมายถึง ลูกดูแลตัวเองยังไงนะ
มันไม่ใช่ซื้อคอนโด ซื้อรถ หรือหาของดีๆมาใช้
ความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เริ่มที่ตรงนั้นจ้ะ”
“งั้นมันเริ่มจากตรงไหนล่ะฮะแม่?”
เจ้ถาม
“มันเริ่มจากตรงนี้ไงลูก”
แม่ชี้ที่ถังพลาสติกสีฟ้าครอบถุงในครัวเจ้
“ที่ถังขยะเนี่ยนะฮะ?”
……………
เจ้เป็นคนชอบดูถังขยะ ....
จริงๆ เวลาไปบ้านเพื่อน คอนโดเพื่อน ถ้าได้โอกาสเดินสำรวจ เจ้จะไปสำรวจดูว่า ถังขยะบ้านเพื่อนเป็นยังไง สวยไหม มีกี่ใบ แยกขยะไหม หรือหรูหราอลังการยังไง
มันมีที่มานะเธอ
ย้อนไปเมื่อตอนจ้เพิ่งเรียนเฉพาะทางจบ ต้องเริ่มใช้ชีวิตคนทำงานจริๆแล้ว ไม่ได้เป็นนักเรียนอีกต่อไป เจ้ซื้อคอนโด ซื้อรถ แล้วก็แต่งห้อง เตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้น
พอห้องพร้อมอยู่แล้วก็ขอให้พ่อแม่มาช่วยแกะพลาสติกที่ห่อนู่นนี่ในห้อง ถือเคล็ดเหมือนให้พ่อแม่มาอวยพรก่อนเริ่มต้นชีวิตใหม่นั่นแหละ
ตอนแม่มาถึงห้องเจ้ แทนที่แม่จะไปดูโซฟาอย่างดีที่เจ้ซื้อมา หรือเตียงปูท้อปเปอร์นุ่มๆ หรือโทรทัศน์จอยักษ์ ชุดลำโพง ที่เจ้ภูมิใจนำเสนอ เปล่าเลย สิ่งแรกที่แม่ทำคือเดินเข้าห้องครัว
“ไหนถังขยะของหนูน่ะลูก?” แม่ถาม เจ้ชี้ไปที่ถังพลาสติกสีน้ำเงิน ที่เจ้เอาถุงพลาสติกครอบรองไว้ “นั่นไงฮะ ถังขยะ ทำไมเหรอฮะแม่?”
“มีแค่ใบเดียวเหรอ? แล้วไม่แยกขยะเหรอ?”
“ไม่หรอกฮะแม่ พอไปถึงห้องขยะมันก็รวมกันน่ะ”
แม่เจ้เดินออกจากห้อง มุ่งไปห้องขยะ ในนั้นมีถังทั้งหมด 3 ใบ ใบแรกเป็นขยะมูลฝอย ใบที่สองเป็นขยะรีไซเคิล และใบสามเป็นขยะอันตราย
“นี่ไง ห้องขยะเขาก็แยก” แม่บอก
“แหม เดี๋ยวตอนรถขยะมาเก็บมันก็รวมฮะ”
“ลูกรู้ได้ยังไงกันว่าสุดท้ายก็รวม?”
“มันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่ฮะ”
“แต่ลูกก็ควรแยกขยะในห้องลูกอยู่ดี”
“โอเคน่ะ งั้นเดี๋ยวลูกทำ แต่ตอนนี้ลูกอยากให้แม่ไปดูของที่ลูกซื้อมาแต่งห้องก่อนนะฮะ ไปเร็วแม่ไปดูกัน” แล้วเจ้ก็จูงมือแม่ออกจากห้องขยะ กลับมาที่ห้องเจ้
“แม่จะได้เห็นไงฮะ ว่าลูกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
“ไม่หรอกจ้ะลูก ลูกยังเป็นเด็กอยู่เลย”
เจ้หันไปมองแม่ แม่ยิ้มๆ
“ลูกยังเป็นเด็กอยู่เลย ลูกยังไม่ใช่ผู้ใหญ่”
“ทำไมอ่ะฮะ? นี่ลูกทำงานแล้ว ดูแลตัวเองได้แล้วนะฮะ”
“การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ได้หมายถึง ลูกดูแลตัวเองยังไงนะ มันไม่ใช่ความสามารถในการ ซื้อคอนโด ซื้อรถ หรือหาของดีๆมากิน มาใช้ ไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ที่อยากไป ความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เริ่มที่ตรงนั้นจ้ะ”
“งั้นมันเริ่มจากตรงไหนล่ะฮะแม่?”
เจ้ถาม
“มันเริ่มจากตรงนี้ไงลูก”
แม่ชี้ที่ถังพลาสติกสีฟ้าครอบถุงในครัวเจ้
“ที่ถังขยะเนี่ยนะฮะ?” เจ้ถามอีกที
แทนคำตอบ แม่พยักหน้า
การเป็นผู้ใหญ่
ไม่ได้วัดจากสิ่งที่ลูกหาได้
ไม่ได้วัดจากความพร้อมในชีวิตลูกหรอก
การเป็นผู้ใหญ่ ไม่ได้วัดที่เราดูแลตัวเองยังไง
แต่วัดที่เราดูแลสิ่งที่เราไม่ต้องการแล้วยังไงต่างหาก
ขยะ มันก็คือสิ่งที่เราไม่ต้องการแล้ว
ขยะ บางอย่าง ต้องทิ้งอย่างเดียว ปล่อยเน่า
ขยะ บางอย่าง เอาไปรีไซเคิลใช้ประโยชน์ได้
ชยะ บางอย่าง เป็นพิษ ต้องจัดการแบบถูกวิธี
สิ่งที่เราไม่ต้องการแล้วก็เหมือนกัน ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบอะไรก็ตาม สิ่งที่เราไม่ต้องการในชีวิต มันไม่ใช่สักแต่ว่าเราไม่ต้องการ มันมีทางที่ต้องจัดการของมันด้วย
บางอย่าง คนอื่นเอาไปใช้ประโยชน์ต่อได้
ลูกควรแบ่งปันมันกับคนอื่น ที่เขาเอาไปใช้ประโยชน์ต่อไป
บางอย่าง ทำได้เพียงปล่อยให้ผุพังเน่าสลาย
ลูกต้องหาทางจัดการมัน อย่างน้อยก็ไม่ให้มันไปเลอะส่วนอื่น ไม่ให้มันเน่าคาชีวิตลูก
และบางอย่าง เป็นพิษต่อคนอื่นด้วยซ้ำ
ลูกก็ต้องจัดการ ด้วยวิธีพิเศษของมัน ไม่อย่างนั้นทั้งลูกและคนอื่นจะเดือดร้อน
ขยะ ไม่เคย ก่อปัญหาหรอกจ้ะ
วิธีการจัดการขยะที่ผิดต่างหาก ที่ก่อปัญหา
คนเรา ต้องการบางสิ่งได้
เลิกต้องการบางสิ่งก็ได้ มันเรื่องธรรมชาติ
แต่พอเลิกต้องการแล้ว ต้องจัดการมันให้ถูกจ้ะ
แค่ถูกเลิกต้องการ กลายเป็นขยะ ก็แย่พอแล้วนะ
มาถูกจัดการทิ้งส่งๆไม่อะไรเลยแบบนี้ มันไม่ยิ่งแย่เหรอ?
เราต้อง แยกขยะ
เราต้อง จัดการสิ่งที่เราไม่ต้องการ
ด้วยวิธีการที่ถูกต้อง ทั้งต่อเรา ต่อขยะ ต่อคนอื่น
นั่นคือวิถีผู้ใหญ่จ้ะ
ถ้าลูกทำได้เพียงแค่บอกว่า
สิ่งนี้ลูกต้องการ สิ่งนี้ลูกไม่ต้องการ
สิ่งที่ต้องการเก็บไว้ สิ่งที่ไม่ต้องการทิ้งลงถังขยะ
เอาขยะไปรวมๆกัน อะไรก็ได้
สุดท้ายมัดปากถุง โยนทิ้ง รอคนอื่นมาเก็บจัดการ
แบบนี้ ไม่เรียกว่าลูกเป็นผู้ใหญ่หรอกจ้ะ ลูกยังเป็นเด็ก
หาอะไรดีๆมาใส่ชีวิตน่ะ ใครก็ทำทำได้
เด็กๆ เขาก็ทำกันได้จ้ะ
แต่ดูแล จัดการ สิ่งที่เราไม่ต้องการแล้วยังไง
ให้มันดี ให้มันถูกต้อง ... ผู้ใหญ่เท่านั้น ถึงทำได้จ้ะ
ถ้าจะถามแม่ว่า
เป็นผู้ใหญ่เราเริ่มต้นยังไง
แม่จะบอกลูกว่า เริ่มต้นที่ถังขยะนี่แหละลูก
…………
