“หมอ หมอจำลุงได้ไหมครับ?”

เช้าวันหยุดวันหนึ่งที่ไม่ต้องไปทำงาน กำลังเดินไปร้านโจ๊กแถวๆคอนโด ผ่านแผงขายผลไม้ คุณลุงคนหนึ่งที่กำลังก้มๆเงยๆเลือกซื้อส้ม ทักทายเจ้
เธอคิดว่า เจ้รักษาคนไข้ปีละกี่คน? แล้วเธอเอาจำนวนที่เธอคิดคูณ 10 ปี (ก็พอ ไม่กล้าบอกจำนวนเป๊ะๆ) รวมๆแล้วเธอคิดว่าคนไข้ผ่านมือเจ้ เจ้ผ่านมือคนไข้มากี่เคสกันล่ะ ต้องมีทั้งที่จำได้และจำไม่ได้เนี่ยแหละ
และลุงคนนี้... อยู่ในกลุ่มหลัง ....
“สวัสดีครับลุง เอ่อ...จำ” เจ้ยกมือไหว้
ในหัวก็คิด คิดสิ คิดสิ คิดให้ออกสิ
“จำได้ ....” คิดสิ คิดเร็ว
“มั้งครั้งลุง” OK ยอมแพ้ จำไม่ได้
“ตอนนั้น ลุงป่วยเป็นไรอ่ะครับ?”
“ลุงไม่ได้ป่วยหรอกหมอ ป้าแฟนลุงป่วย ที่เดินเซๆ มองเห็นภาพซ้อนไปหาหมอตรวจอ่ะ หมอตรวจป้าแกตั้งเป็นชั่วโมงเลย สุดท้ายหมอจับป้าแกเข้าอุโมงค์ตรวจแล้วเจอว่าเป็นเนื้องอกขึ้นสมอง หมอเลยจับป้าแอดมิทแล้วหมอคนอื่นก็มาดูแลต่อ”
“อ่า... ครับ” ยังนึกไม่ออกอยู่ดีแฮะ
“แล้วตอนนี้ป้าเป็นยังไงบ้างล่ะครับลุง?”
“ป้าแกตายแล้วหมอ 9 เดือนหลังจากที่หมอตรวจเจอ แกก็ตาย แกเป็นมะเร็งปอดน่ะหมอ มาเจออีกทีคือกระจายขึ้นสมองไปหมดแล้ว” ลุงยื่นถุงส้มให้แม่ค้าชั่งตราชั่ง
“หมอเสียใจด้วยนะครับลุง” ถึงจะนึกไม่ออกทั้งลุง ทั้งป้า แต่ก็สมควรพูดแบบนี้อยู่ดี รู้สึกแย่นิดๆที่จำไม่ได้ทั้งๆที่คนไข้เจอเจ้แค่แป๊ปเดียวเอง แต่ก็ยังอุตส่าห์จำได้
“ไฮ้ อะไรกัน ลุงต้องขอบคุณหมอนะ รู้ไหมหลังจากที่หมอวินิจฉัยว่ามะเร็งขึ้นสมองป้าเขาน่ะ 9 เดือนหลังจากนั้น ลุงกับป้าเลยมีโอกาสเตรียมตัวอะไรหลายๆอย่างก่อนป้าไป
ลูกๆหลานๆญาติๆ ที่อยู่ไกลๆก็มาเยี่ยมมาบอกลา ป้าแกอยากทำบุญอะไรก็ทำ ไปเที่ยวเท่าที่ไปไหว อยากกินอะไรก็หามากิน
นี่ก่อนแกจะตาย แกบอกว่า ถ้ามีโอกาสเจอหมอ ให้ฝากขอบคุณหมอด้วยนะ ที่ทำให้ป้าแกใช้เวลา 9 เดือนสุดท้ายคุ้มค่ามาก”
“ครับลุง” ... นี่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร พูดได้แค่นี้
“นี่หมอหยุดเหรอครับ?” ลุงจ่ายเงินแม่ค้า รับถุงส้มกลับ
“ครับลุง วันนี้วันหยุดหมอ”
“ดีแล้วหมอ ทำงานแล้วมันต้องพักผ่อนบ้างนะ ยังหนุ่มเวลายังมีอีกเยอะก็จริงนะหมอ แต่ใช้อย่างรอบคอยด้วยนะ หมออาจจะไม่โชคดีเหมือนป้าเขา ที่มีคนมาเตือนตอน 9 เดือนสุดท้าย ให้ใช้เวลาให้มันคุ้มๆ
เวลายังมี ก็ใช้ดีๆนะหมอ
บุญรักษานะหมอนะ”
เจ้ยกมือไหว้สวัสดี
แล้วแกก็เดินจากไป

……
ในชีวิตเจ้นะ เจ้คิดว่า กว่าจะมาเป็นหมอได้เนี่ย เจ้ต้องพึ่งครูอยู่ 2 ประเภทด้วยกัน
ครูผู้ให้วิชา ตั้งแต่ชั้นอนุบาล จนเรียนจบเฉพาะทาง เพื่อให้มีความรู้ความสามารถในการเป็นหมอ สอบใบประกอบวิชาชีพ สอบบอร์ดผ่าน
กับครูผู้ให้ประสบการณ์ และบทเรียน ก็คือบุคลากรหลากหลายในสายงานโรงพยาบาล และที่สำคัญที่สุดก็คือ คนไข้นั่นล่ะ หลายครั้งที่บทเรียนชีวิตที่เจ้เอามาถ่ายทอด ก็ได้มาจากคนไข้นี่แหละ
เช้าวันนั้น ลุงคนนั้นอาจจะคิดว่า ก็แค่ทักทายหมอที่ลุงจำได้ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น แต่สำหรับเจ้ มันคือบทเรียนล้ำค่าที่ลุง และป้าผู้ที่เดินทางไกลฝากไว้ให้เจ้ได้รู้ถึงคุณค่าของเวลาของชีวิตที่เหลืออยู่
ขอบคุณครูทุกคนในชีวิต
ขอบคุณคนไข้ทุกคนในชีวิต