“เตียง 12 อ่ะ”
หมอเจ้าของวอร์ดบอก พร้อมยื่นชาร์ทให้
เจ้หันไปรับชาร์ทคนไข้มาเปิดดู
“เออ แล้วญาติคนไข้ เขา ...”
จังหวะที่จะหันไปถามต่อ หมอเจ้าของวอร์ดเดินออกจากวอร์ดไปเรียบร้อย ทิ้งเจ้ไว้กับเคสที่เขาส่งปรึกษา
ก็เข้าใจนิดนึง วันหยุดอ่ะเนอะ เขาก็คงรีบอยากกลับแหละ ส่วนแพทย์เวรก็ทำหน้าที่ไป แต่มันก็อดหงุดหงิดไม่ได้นะ
“อ้าว... เฮ้ย อะไรกันวะ”
เจ้บ่นพึมพำ ส่ายหัวอย่างหงุดหงิด
“คอยดูนะมึง ไว้ให้ถึงทีกูบ้างเหอะ จะเอาคืนให้”
บ่นไปเดินไป มาถึงปลายเตียงคนไข้พอดี
“มันมีหรอกหมอ วันเอาคืน น่ะ”
เจ้ยังไม่ทันจะอ้าปาก ซักประวัติคนไข้
ป้าคนไช้ก็ชิงพูดกับเจ้เสียก่อน
“หืม... ป้าว่าอะไรนะครับ?”
“ป้าบอกว่า มันไม่มีหรอกหมอ #วันเอาคืน น่ะ”
เจ้ขมวดคิ้ว ออกจะงงหน่อยๆ
ป้าพูดต่อ “อ้าววว ก็ป้าเห็นหมอบ่นๆว่า ไว้ให้ถึงทีหมอบ้าง หมอจะเอาคืนไง ป้าเลยจะบอกหมอว่า มันไม่มีจริงหรอกหมอ ไอ้วันเอาคืนที่หมอบอกว่าจะรอน่ะ”
“อ้าว .. ทำไมอ่ะครับป้า?”
เจ้ก้มหน้า เปิดแฟ้มดูประวัติป้า หาใบ consult
“ก็ก่อนถึงวันเอาคืน เราเจอวันอื่นก่อนน่ะสิ”
“วันอะไรล่ะฮะป้า มันถึงมาลบวันเอาคืนไปได้น่ะ”
เจ้ยังคงก้มหน้าดูแฟ้มไปคุยไป
อ่ะ เจอใบ consult พอดี ไหนดูซิ ...
“ #วันให้อภัย ไงหมอ”
ป้าพูดถึงตรงนี้ ... เจ้เงยหน้าจากแฟ้ม ป้ายิ้มให้ พลางใช้มือข้างที่ยังขยับได้ จับสาย oxygen cannula ให้เข้าที่(สายให้ออกซิเจนทางจมูก)
“พอเราให้อภัยเขา วันเอาคืนมันก็มาไม่ถึงไงหมอ”
“อ้าว แล้วถ้าเขาไม่ขอโทษเราล่ะป้า จะให้อภัยได้ไง”
ป้าหัวเราะเบาๆ
เท่าที่ปอดที่เหลือ 20% จะอำนวยได้
“ขอโทษมันอยู่ที่ปากเขา
แต่ให้อภัยมันอยู่ที่ใจเรานะหมอ
ให้อภัยมันเป็นประตู
แบบที่ไม่ต้องใช้กุญแจไข
ไม่ต้องให้ใครขอโทษ เราก็ให้อภัยได้
แล้วพอเราผ่านวันให้อภัย
วันที่เหลือก็จะเป็น #วันสุข แล้วหมอ
ยิ่งให้อภัยเร็วเท่าไหร่ ยิ่งถึงวันสุขเร็วเท่านั้น”
เจ้มองใบส่งปรึกษาเคสป้าคนนี้ ... ป้าเป็นมะเร็งปอด กระจายลามขึ้นสมอง การรักษาตอนนี้เป็น paliative care (รักษาแบบประคับประคองในระยะสุดท้ายของชีวิต) แพทย์เจ้าของไข้ปรึกษาเจ้เรื่องลดอาการปวดของคนไข้
ป้า... เหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว
เจ้เงยหน้าจากใบ consult
“สิ่งที่คั่นระหว่างวันนี้ กับวันตายของเรา
คือวันให้อภัยนะหมอนะ
ยิ่งถึงวันให้อภัยเร็วเท่าไหร่
วันสุขที่เหลือ ก็จะเยอะขึ้นเท่านั้น
หมอจะรอให้อภัยตอน 1 วันก่อนตายเหรอ?
ก่อนจะตาย
เราต้องสุขให้มันเยอะๆนะหมอ”
……….
เรียบเรียงจากความทรงจำของเช้าวันที่ 31 ธันวาคม 2009 เช้าวันหยุดยาวที่เจ้อยู่เวรข้ามปี
ป้าทักเจ้ในขณะที่เจ้อารมณ์เสีย และแกใช้เวลาสองสามนาทีจากเวลาที่เหลือของแก ส่งต่อปัญญาบางอย่างให้เจ้
ไม่แน่ใจ ว่าวันนั้นเจ้รักษาป้า
หรือป้า รักษาเจ้ก็ไม่รู้นะ
เธอจ๋า … วันนี้วันที่ 29 ธันวาคม
อีก 2 วันจะถึงวันสิ้นปี และอีก 3 วันจะถึงวันปีใหม่
แล้วอีกกี่วัน
จะถึงวันให้อภัยคะ?
อย่างที่ป้าแกบอกนั่นแหละ
ขอโทษอยู่ที่ปากเขา
ให้อภัยอยู่ที่ใจเรา
ให้อภัยไว ก็สุขใจเร็ว
