Powiedzieć, że druga część jest lepsza od pierwszej, to nic nie powiedzieć.
Pierwszą ledwo przebrnęłam, a druga nie dość, że obiektywnie była niezła, to jeszcze momentami mnie naprawdę zaciekawiła.
Choć ogólny odbiór mam wciąż taki, że niestety, nie jest to Lśnienie, Ręka Mistrza czy Worek Kości. Jakikolwiek thriller Kinga jest lepszy niż Mroczna Wieża, przynajmniej jak dotąd.
I pomimo tego, że pomału domyślam się już, czym może być Mroczna Wieża i jaki może być efekt udanej misji Rolanda, i widzę potencjał w tym rozwinięciu akcji, jaki sobie wymyśliłam, to nie mam pewności, czy przeczytam całość. Bo pomimo, że drugi tom jest lepszy, to wciąż do znanego mi poziomu mistrza horrorów jeszcze tu Kingowi brakuje.
Druga część jest o tyle ciekawa, że w niej Roland - zgodnie z tytułem - powołuje trójkę rewolwerowców, którzy kontynuować będą wyprawę do Wieży. Dostaje się do ich świata za pośrednictwem drzwi, stojących sobie na plaży, niczym drzwi do Narni. Jest to zobrazowane na okładce, ale ja nie mogłam się oprzeć chęci narysowania czegoś takiego za pomocą AI w Canvie, więc proszę.
Stworzone przez Canvę
I tu zaczyna się robić ciekawie, bo Roland przez owe drzwi wkracza do świata, który my tak dobrze znamy. Przenika do świadomości osób, przeznaczonych jako Trójka, i zaprasza je do swojej misji.
Pierwszą osobą jest Więzień, czyli Eddie, uzależniony od heroiny.
Drugą osobą jest Władczyni Mroku, ciemnoskóra kobieta bez nóg, poruszająca się na wózku inwalidzkim, skrywająca w jednym ciele dwie postaci.
Trzecią postacią jest... Śmierć.
To, jakie zdumienie budzi nasz świat w rewolwerowcu, który zdaje się pochodzić ze świata westernu, a tak naprawdę raczej postapokaliptycznego, jego niecodzienne zachowania, a także to, jak dziwną i pokręconą grupę tworzy Trójka - to wszystko sprawia, że drugą część naprawdę czyta się nieźle. No ale trzeba przyznać, że większość fabuły dzieje się w naszej rzeczywistości, i jest ona tylko doprawiona szczyptą fantastyki, czyli jest to zdecydowanie bliższy klimat Kinga niż ta pierwsza, kiepska część.
