สวัสดีตอนเช้าแก่ๆเกือบบ่ายวันอาทิตย์ค่ะ คุณผู้อ่านสบายดีกันมั้ยคะ หมอหายไป 1 วันคิดถึงกันบ้างมั้ยเอ่ย ถ้าไม่คิดถึงก็ไม่เป็นไรนะคะ หมอไม่เสียใจ แต่เศร้าค่ะ :-)
เมื่อวานวันเสาร์พาลูกไปเที่ยวอุทยานราชพฤกษ์มาละค่ะ โอย ไปแต่เช้า นึกว่าไม่มีคนเยอะ แต่ที่ไหนได้ ทุกคนน่าจะคิดเหมือนกันหมด มากันแต่เช้า เด็กที่มากับผู้ปกครองก็เยอะ เด็กที่เรียงแถวกันเดินมากับโรงเรียนก็ใช่ย่อย ทุกคนช่างพร้อมใจกันมาจริงๆ
คนเยอะ เด็กเยอะ สรุปคือเด็กๆสนุกค่ะ แต่แม่นี่ซีคะ เหนื่อยกับการต้องคอยดูลูกๆทั้งสามที่พร้อมจะวิ่งกันไปคนละทางกัน ไม่เข้าใจจริงๆ
ที่งานมีขนม ของเล่นล่อตาล่อใจเด็กๆเยอะแยะไปหมด ลูกคนเล็กจะเอาลูกโป่งรูปเครื่องบินให้ได้ อุตส่าห์พาไปนั่งรถรางชมสวน ชมดอกไม้ ชมต้นไม้ ชมอะไรต่อมิอะไรก็แล้ว ยังไม่ลืมค่ะ ลงรถรางมาก็ยังพูดคำเดิมคือ จาอาวลูกโป่ง ก็เลยพาเข้าไปซื้อให้จบ (จริงๆไม่ควรทำนะคะ พฤติกรรมตามใจลูกเยี่ยงนี้ แต่แม่ไม่ไหวละค่ะ ร้อนก็ร้อน อยากออกไปจากจุดนั้นแล้ว หากต้องทะเลาะกับลูกอีก จากหมอต้องเป็นมารแน่ๆ) สุดท้ายก็ได้ลูกโป่งรูปเครื่องบินมาสมใจนึก หอบหิ้วติดแขนไปทุกที่ แม้กระทั่งไปซุปเปอร์มาร์เกตซื้อของ ก็เอาลงรถไปด้วย แล้วเป็นไงล่ะคะ เธอดึงเชือกที่ผูกมาจากแขน แล้วจับไม่ดี ลอยไปเลยคร่า แต่ว่า ............ครั้งที่ 1 เธอโชคดีที่ซุปเปอร์มีหลังคา ลูกโป่งลอยติดหลังคา เดือดร้อนลุงพนักงานเอาบันไดมาปีน ก็ไม่ถึง ลุงเลยใช้ไม้ที่ปลายโดยเฉาะเป็นง่าม สอยเอาเชือกลูกโป่งแล้วหมุนๆเอามันลงมาได้ เฮ้อโล่งใจ นึกว่าจะจบ กลับมาบ้าน เธอก็ลั้ลลาถือลูกโป่งมาดีๆ รู้ตัวอีกทีมันลอยไปบนฟ้าแล้ว เอาซีคะท่านผู้อ่าน จบซีคะชีวิตแม่ ลูกร้องไห้เสียใจสุดๆ เราก็ปลอบก็แล้ว ขู่ก็แล้ว ยังไม่หยุดร้องโวยวาย แม่ไม่ไหวละ เอามนุษย์พ่อมาขู่ละกัน จบค่ะ (ทำไมมนุษย์พ่อมาช้าจริงหนอ) สรุปคือเมื่อวานเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันเย็น เวลาจะมาเขียนเล่าเรื่องราวเมาส์มอยไม่มีเลย
ปล. วันนี้แพลนว่าจะเอารูปเด็กๆมาลง ให้คุณผู้อ่านได้ชม แต่ว่า ขอแปะไว้ก่อนนะคะ ตอนนี้ยุ่งอีกแล้วค่ะ ทำงานแป้บนะคะ