အခ်စ္​ဆူး

ႏွစ္တစ္ရာျကာ မေမ့သာလို႔
ဆိုခ့ဲေလဖူး ငယ္ခ်စ္ဦးကို..

ျပန္လည္ေတြ႕ျမင္ ဆံုခ့ဲစဥ္က
ေမွ်ာ္ရွာလြမ္းသမွ် အတိုးခ်၍..

စကားေႏွာင္ျကိဳး ရစ္ဖြဲ႕တိုးလ်က္
ကုန္ေဟာင္းျပကၡဒိန္ ေမွးမိန္မိန္လည္း...
ေဆးသားေတာက္ေျပာင္ အသစ္ေဆာင္ခ့ဲ။
နာရီလည္ပတ္ တခ်က္ခ်က္ႏွင့္
မရပ္မနား လြန္လႈပ္ရွားလည္း
ႏွလံုးသားထက္ ေက်ာ္မတက္ခ့ဲ။

စည္းခ်က္မွန္မွန္ တီးခတ္သံတို႔
သံစံုေတးလွ ​ေပၚလြင္စမွာ
ေတာင္စြယ္ေနလံုး ေမးတင္ဆံုးျပီ
အိုကြဲ႕ မ်က္ရည္ ေျဖမဆည္။

ၿမိဳ႕ျပရဲ ့ငွက္ေတြက
စကားဝွက္သံုးၿပီးအိပ္တန္းပ်ံ။

ရင္ခုန္သံမနက္စာဟာ
ဗီတာမင္အ႐ိုးေတြနဲ ့ထုဆစ္ရင္း
ဆားငန္ဓာတ္ေတြနဲ ့
ပ်က္စီးခ့ဲရတ့ဲ
နာဂစ္ရဲ ့မ်ိဳးဆက္သစ္ဟာ
ဒီတစ္သက္တိုးတက္ရစ္ပါဦးမလား။

ေဝေဝဝါးဝါးေတြနဲ ့
ေထြခင္းၿပီးမကစားတတ္တ့ဲအရြယ္
ၾကယ္စင္ေတြလဲလမ္းမျပႏိူင္ခ့ဲဘူး။

ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအးဆိုတာ
အလြမ္းအေဆြးတစ္ခုလို႐ုပ္႐ွင္ထဲမွာပာဘဲ
ဘာကိုမွစြဲစြဲျမဲျမဲထားလို ့မွမရတာ
ဖြင့္ၿပီးရင္ျပန္ပိတ္ရတ့ဲျပတင္းေပါက္ေတာင္
အိပ္လို ့မရေအာင္မိုးၿခိမ္းသံကေဟာက္ေတာ့
အထိတ္တလန္ ့အက္ေၾကာင္းေတြနဲ ့
နံရံေတြရဲ႕တစ္ဘက္မွာ
တိုးတိတ္စြာေၾကကြဲလ်က္ေပါ့။

အေမွာင္ထဲ ကသစ္ရြက္ေတြ
တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြေနတာ
ဘယ္သူမ်ားကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္လို ့။

အေနကစုတ္ေပမယ့္
ေရႊထုတ္တ့ဲျမပုဝါေတာ့လိုခ်င္မိေသး။

ေျပာရင္းဆိုရင္း
မိုးမင္းကအေႂကြးေတာင္းဖို႔လာေခ်ၿပီ
ဒီညအေသသတ္မယ့္အေနာက္ေတာင္ေလက
ေဆာင္ၾကာၿမိဳင္တစ္ခုလံုးကို
တျပံဳးျပံဳးနဲ ့ထစ္ခ်ဳန္းမိုးရြာဖို ့
ၿမိဳ ့ျပငွက္ေတြရဲ ့ႏွလံုးသားကို
သိမ္းက်ဳံးလို ့ယူသြားၿပီ။