ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္ျခင္း၊ အေပါင္းအသင္းဆန္႔ျခင္း၊ အေဖၚမ်ားျခင္း၊ စသည္တိုု႔ဟာ အရည္အခ်င္းတစ္ရပ္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၾကပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မစဥ္းစားမိတဲ့အခ်က္တစ္ခုုရိွပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း အဆင္ေျပေျပ ေနထိုုင္တတ္ျခင္းဟာလည္း အရည္အခ်င္း တစ္မ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။
တစ္နည္းေျပာရရင္ ဆက္ဆံေရးမေကာင္းျခင္းဟာ အားနည္းခ်က္ျဖစ္သလိုု၊ တစ္ေယာက္တည္း အဆင္ေျပေျပ မေနထိုုင္တတ္ျခင္းဟာလည္း အားနည္းခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ေယာက္တည္း ေနထိုုင္တတ္ျခင္းဟာ အရည္အေသြး တစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။
လူတိုုင္းမွာ ဒီအရည္အခ်င္းမ်ဳိး မပိုုင္ဆိုုင္ၾကပါ။ ဒီအရည္အခ်င္းပိုုင္ဆိုုင္လိုု႔ အထီးက်န္ျခင္းမဟုုတ္ပါ။
အထီးက်န္ျခင္းအေပၚ အက်င့္ျဖစ္သြားေစၿပီး စိတ္တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ တစ္ခုုခုု အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေအာင္ ႀကံစည္လုုပ္ေဆာင္သြားႏိုုင္တာကိုု ဆိုုလိုပါတယ္။
google
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အထီးက်န္လာၿပီလိုု႔ ခံစားရၿပီဆိုုရင္ ေျခမကိုုင္မိ၊ လက္မကိုုင္မိ၊ ဂနာမၿငိမ္ေတာ့ဘူး၊ ဘာလုုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ပ်င္းလိုုက္တာ၊ ၿငီးေငြ႔လိုုက္တာ စသည္ျဖင့္ တစ္ဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ၿငီးတြားလာၿပီး အထီးက်န္မူပေပ်ာက္သြားေအာင္ႀကံေဆာင္လာပါေတာ့တယ္။
ပ်င္းလိုု႔ အရက္ေသာက္မိတယ္။
ပ်င္းလိုု႔ မူးယစ္ေဆး၀ါးေဆာ့ရင္းနဲ႔ စြဲသြားတယ္။ ပ်င္းလိုု႔ ေလာင္းကစား သြားလုုပ္မိရာ အကုုန္ေျပာင္သြားတယ္ စသည္ျဖင့္ ခဏခဏ ၾကားဖူးေလ့ရိွပါတယ္။အထီးက်န္မူကိုု အက်င့္ရသြားသူမ်ားဟာ မူလတုုန္းက အထီးက်န္မူကိုု မလိုုလားခဲ့ၾကေပမဲ့ ေနာက္ပိုုင္းမွာ အာရံုုေျပာင္းတတ္လာၿပီး စာဖတ္ျခင္း၊ စာေရးျခင္း၊ ပန္းခ်ီဆြဲျခင္း၊ ကိုုယ္၀ါတနာပါရာ အလုုပ္တစ္ခုုခုုကိုု လုုပ္ကိုုင္ျခင္း စသည္ျဖင့္ အထီးက်န္မူနဲ႔ အေရာတ၀င္ျဖစ္လာၿပီး ဘ၀ေနထိုုင္မူ အဆင္ေျပလာေစပါတယ္။
google
- တစ္ေယာက္တည္း ေနထိုုင္မူကိုု အထီးက်န္တယ္လိုု႔ပင္ မစဥ္းစားမိတဲ့လူေတြဟာ တစ္ေယာက္တည္းေနရတဲ့အခ်ိန္ကိုု ပိုုမိုုနစ္သက္ၾကပါတယ္။
ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ကိုုယ့္အလုုပ္ကိုု ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုုပ္ႏိုုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ ထူးခြ်န္တဲ့ပုုဂၢိဳလ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေန႔စဥ္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့အခ်ိန္ ( ၂ )နာရီ၊ ( ၃ ) နာရီ ေပးရပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ပဲအလုုပ္မ်ားမ်ား သူတိုု႔ဟာ ကိုု္ယ္ပိုုင္အခ်ိန္ကိုု မရရေအာင္ စီစဥ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတိုု႔ဟာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုုခုုကိုု ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားႏိုုင္ၿပီး ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ကိုု တိတိက်က် ခ်မွတ္ႏိုုင္တယ္လိုု႔ ဆိုုပါတယ္။