პირველი კონცერტი დღეს საღამოთი კონცერტია. ჩემი პირველი სოლო კონცერტი. ვღელავ. ვცდილობ, დავმშვიდდე _ ხან ჟურნალებს ვათვალიერებ, ხან ეზოში მოთამაშე ბავშვებს ვუყურებ. ვერ ვწყნარდები. დავდივარ ოთახში _ ერთი

იქამდე თავი II (გაგრძელება) ბუკის ხმაზე აღამხედრებდა სამწყესოს, მაღალი ციდან დასდიოდათ ურუქის მკვიდრებს მოველურო და სისხლგამყივანი, ბუკგამოვლილიბრძანება მისი, და სხვა რა გზა ჰქონდათ, იმ საზარელი ხმიანების

იქამდე თავი II (გაგრძელება) იქით წადი, აქეთ მოდი, სანდროსთვის სამადსამი ცნება უუმთავრესი იყო – ბავშვობა, თავისუფლება და სიყვარული. მაგრამ ბავშვობა რა... - ჩავლილია, თავისუფლება რომელ ერთს უგემნია სიცოცხლეში,

იქამდე თავი II (გაგრძელება) თავისთვის ბაცად იღიმებოდა როსკიპი შამხათ, და ქვის სარეცელს ნელ წრედ უვლიდა, შეჩერდებოდა მერე, დაიხრებოდა, საღებავიან თიხის ჯამში ჩაჰყოფდა პეშვს, და ცალ მკლავს მწვანედ იღებავდა,

იქამდე თავი II (გაგრძელება) მართლა ათიეს, რადგან აქეთ-იქით ისევ დებივით ალალად რომ მიიძინეს, მერე იყო და, ლეღვის ფოთლების ნამცეცები, მწვანედ ბუსუსა მტვერი, მონადირეს დაეყარა და ლეღვისმიერმა ქავილმა ისე

იქამდე თავი II (გაგრძელება) სხედან ვთქვათ, დეიდა კატუტას სამზარეულოში სანდროს ბებია – ფაცა, და მისი დეიდაშვილები: ოჯახის წყნარი დიასახლისი კატუტა და ფაცხი მერია. სამივენი თბილისის გულის ერთ დიდ

იქამდე თავი II საკვირველი იყო სწორედ: თბილისიდან მანქანით საათიოდეს სავალზე, თიანეთისკენ, გზად, იყო სოფელი ღულელები და ავტობუსით თუ ჩაუვლიდი, იმდენი არაფერი - სხვადასხვაგვარი, არცთუ დიდად განსხვავებული

იქამდე მონადირეს შეეშინდა და ლელიანში გაწვა, თან ფრთხილად იცქირებოდა. იმ ადგილებში, სადაც სანდრო ხელმეორედ მოხვდა, ბევრი მაღლივი სახლი დაედგათ, ადრე კი ფიჭვნარი იყო. ძველი ეკლესიაც წიწვნარში იდგა, იქ

თანამგზავრი პატარა მატარებელი ბაკურიანიდან ბორჯომში მიდის. ერთ-ერთ ვაგონში სამი კაცია მხოლოდ. ერთმანეთის პირისპირ სხედან. ორი მათგანი ახალგაზრდაა. ბიჭებს სათხილამურო ფეხსაცმელები, ვიწრო შარვლები და ჯემპრები

ბაქანი ბაქანს თეთრად შეღებილი კედლები ჰქონდა და წარწერა ეკეთა. კედლებზე ვიღაცეების სახელები იყო დაჩხაპნილი. ბაქანთან მოხუცი მეისრე იდგა, ყვითელი ბაირაღით ხელში. მოხუცს უყვარდა ბაქანი. შენობა იყო ძალიან

მანანა ნებიერიძე გურამ დოჩანაშვილმა XX საუკუნის 70-იან წლებში გამოაქვეყნა რომანი „სამოსელი პირველი“. მკითხველმა იმთავითვე მიაქცია ყურადღება ნაწარმოებს და მის სათაურს, ჩვენ შევეცდებით სათაურის ქრისტიანული

ნიღბების კოლექციონერი ჩვენ ყველას, ყველას გვჭირდება ჩვენთვის ძვირფასი და ახლობელი ადამიანები, გვჭირდება მეგობრები, რადგანაც ისინი ჩვენი სარკეები არიან (რა თქმა უნდა, ამ სიტყვის გადატანითი მნიშვნელობით)...

პირველ სიყვარულს გიგონებ, დარდნი ქრებიან, ნათელ ფერებით ვივსები, და სულში აყვავდებიან ცისფერი ოაზისები. მოგიგონებ და მცირდება წლები, რომლებმაც დამღალა, სახეს ნაოჭი სცილდება, მიფერმკრთალდება ჭაღარა. მოგიგონებ

დედის საფლავზე ვინღა მომეფეროს დედასავით? ფიქრი აფთარივით მომახტება, გულზე დამეტაკა ელდასავით შენი საოცარი მონატრება. ვდგავარ შენ საფლავთან თავის მოხრით, სხვაზე ვეღარ ვფიქრობ ამას გარდა, წარსულს გადავხედე

მიმავალი საქართველო მარხავდნენ სხვანაირი დამარხვით. პროცესია შევიდა ხეებით დაბურულ სასაფლაოში. ქვებზე ჩამომსხდარი შავებში მოსილი ქალები მუხლმოყრილნი ქვითინებდნენ და მათი ლანდები გამჭვირვალედ ეცემოდნენ

მოქმედება მეორე გამოსვლა პირველი (ღამეა. სიმშილაანთ ბინა. კერაზე ცეცხლი ანთია. ცხრა-ათი სული ფუსფუსებს. სიმშილა, ოჯახის უფროსი თაგვი, ცეცხლაპირას შემოწოლილა). ს ი მ შ ი ლ ა. (წამოიწევს) აბა, ერთი, დედაკაცო,

მოქმედება პირველი გამოსვლა პირველი პ ი რ ვ ე ლ ი თ ა გ ვ ი. (დაბურულ ტყეში დიდ მუხის ფესვებთან აბუზულა და სტირის. მის გვერდზე პატარა ამოჩიჩქნილი ორმო მოსჩანს. მეორე თაგვი მორბის, პირველს ვერ ამჩნევს, უნდა

კაცია-ადამიანი?! XIV აღარ გაათავებ? — მკითხავს მოწყენილი, და იქნება გაჯავრებულიც, მკითხველი. — როგორ არა? გავათავებ, მაგრამ იცით რითა? იმითი, რომ ლუარსაბის ბედნიერება დაირღვევა. თუ მაგისთანა მტკიცე ბედნიერებაც

კაცია-ადამიანი?! XIII მკითხავმა მეტად მტკიცედ დააჯერა ცოლ-ქმარი, რომ შვილი ეყოლებათ. ამ იმედს მცირედი ეჭვიც არ შეურყევდათ. ამ დაჯერებამ იქამდინ მიაღწია, რომ ერთს მშვენიერს დღეს დარეჯანს ეჩვენა, ვითომც

კაცია-ადამიანი?! XII მეორე დღეს გუშინდელი ბიჭები დაიბარა ლუარსაბმა და ამისთანა საუბარი დაუწყო: — მართლა ორმო იყო? — თქვენი რისხვა არა გვაქვს, მართლა ვნახეთ, — მიუგეს ბიჭებმა. იმათ ხომ მალე იციან ამისთანაების