သၾကား

"သၾကားသည္ ခ်ိဳပါ၏။ သို႔ေသာ္…"

ဒီကေန႔ေခတ္မွာ ဝိပႆနာ တရားထြန္းကားပါတယ္။
ဘယ္အရာမဆို အေကာင္းအဆိုး၊
အတုအစစ္ ဒြန္တြဲေနတတ္တဲ့ သဘာဝအတိုင္း
ဝိပႆနာတရား အတုေတြလည္း ရွိပါတယ္။

တရားလိုက္စားစ ေယာဂီေတြ အေနနဲ႔
အတုနဲ႔ အစစ္ကို ခြဲျခားၿပီး သိဖို႔မလြယ္ပါဘူး။
ဆရာအတု၊ ဝိပႆနာအတုနဲ႔ ေတြ႔ရင္ေတာ့
တစ္သံသရာလံုး နစ္နာၾကရပါလိမ့္မယ္။

ဝိပႆနာရဲ႕အစဟာ နာမ႐ူပရိေစၦဒဉာဏ္ပါ။
႐ုပ္နာမ္တို႔ရဲ႕သဘာဝကို ပိုင္းျခားသိရပါမယ္။

ၾကားနာသိ၊ ၾကံစည္သိ၊ ပြားမ်ားသိလို႔
သံုးမ်ိဳးရွိရာမွာ သံုးမ်ိဳးလံုးနဲ႔ သိရပါမယ္။
အဲဒီ္လိုသိလာမွ…
ပညတ္၊ ပရမတ္ကြဲလာမွာပါ။

သုတဉာဏ္အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔
ပညတ္၊ ပရမတ္ကို ခြဲျခားနားလည္ထားမယ္ဆိုရင္
အာ႐ံုျပဳသမ်ွဟာ ဉာဏ္ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင့္ -

လက္ကိုေလတိုးေနတယ္ဆိုပါေတာ့။
လက္ဟာပညတ္ပါ။
တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔ ရိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေဖာ႒ဗၺဓာတ္က
ပရမတ္ပါ။ ဒီရို္က္ခတ္ေနမႈကိုပဲ…
ဝါေယာလု႔ိ ေခၚလိုက္တာျဖစ္တယ္။

သူ႔ကိုေအး ေအးေဆးေဆးနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ရင္
တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာကို
ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ဉာဏ္ပါ။
မ်က္စိနဲ႔ အားရပါးရႀကီးစိုက္ၾကည့္လို႔
သိတဲ့အသိ မဟုတ္ပါဘူး …။

ေယာဂီေတြက ဝိပႆနာရဲ႕ အာ႐ံုဟာ
ပရမတ္ဆိုတာကို ၾကားဖူးၾကပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ပညတ္၊ ပရမတ္ အကြဲျပားၾကေလေတာ့
ပညတ္ကိုအတင္းပယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။
ပညတ္ဆိုတာက ပယ္လို႔ရတဲ့တရားမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။

အဲဒီေတာ့ မ်က္စိဖြင့္ရင္ပညတ္ေတြေတြ႔ေနရတယ္။
ဝိပႆနာ႐ႈရင္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ႐ႈရမယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ။

ပညတ္ဟာ ေၾကာက္စရာမဟုတ္ပါဘူး။
ပညတ္ကို္ခြာ႐ႈတယ္ဆိုတာ ဂရုမစိုက္တာကို ေျပာတာပါ။
ပယ္ ေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
စိတ္ထဲမွာ၊ ဉာဏ္ထဲမွာ ဂရုမစိုက္ေတာ့တာပါ။

မ်က္နွာကိုမွန္ၾကည့္ၿပီး အလွျပင္တဲ့အခါ
ပထမဆံုး မွန္ထဲမွာ မိမိမ်က္နွာတစ္ခုလံုးကို
အာ႐ံုျပဳသတိ ထားမိပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ေတာ့ မိမိ္ျခယ္သလိုတဲ့ အစိတ္အပိုင္းကိုသာ
ဂရုစိုက္ျခယ္သေနတဲ့အခါ မ်က္နွာတစ္ ခုလံုးကို
ဂ႐ုမျပဳမိေတာ့ပါဘူး …။

အဲဒီ္လိုဂ႐ုမျပဳမိလို႔ မ်က္နွာႀကီးက မွန္ထဲကေန
ေပ်ာက္သြားတာမွမဟုတ္တာ။
စိတ္ထဲမွာသာေပ်ာက္ေနတာပါ။

ဒီ္လိုပဲေပါ့ …။

လူ၊ ေခြး၊ အိမ္၊ သစ္ပင္ ဆိုတာေတြဟာ
ပရမတ္ေတြနဲ႔တည္ေဆာက္ ထားတဲ့
ပညတ္သဏၭာာန္ေတြပါ။
အဲဒီ္ပညတ္ေတြကို ပယ္လို႔မရပါဘူး။
ပယ္လို႔လည္းမရပါဘူး။

ပညတ္ဆိုတာ သိအပ္သေသာတရား
(ေဉယ်ဓမၼ) ပါ။

ေယာဂီရဲ႕ဉာဏ္က အဆင္းဆိုတဲ့ ပရမတ္ကိုသာ
အာ႐ံုျပဳလိုက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ…
လူ၊ ေခြး၊ အိမ္ ဆိုတဲ့ သဏၭာန္ပညတ္ေတြ
ဘယ္ေပၚလာေတာ့မလဲ။
ဒီနည္းနဲ႔ ပညတ္ကိုခြါတာပါ …။

စစခ်င္းေတာ့ …
ခ်က္ခ်င္းႀကီးခြာလို႔ရခ်င္မွရပါလိမ့္မယ္။
တျဖည္းျဖည္းေလ့က်င့္ယူလာရင္
နွလံုးသြင္း လိုက္တာနဲ႔ ရပါတယ္။
အခ်ိန္အၾကာႀကီးခြာထားနိုင္ဖို႔ကေတာ့
သမာဓိအေထာက္အပံ့ေကာင္းေကာင္းလိုပါတယ္။

အာ႐ံုဟာ ပညတ္ျဖစ္ေနပါေစဦး…
ဒီပညတ္ကိုသိေနတဲ့ စိတ္ဟာ
ပရမတ္ပါလားလို႔ နားလည္ထားရင္
ဘယ္အာရံုကိုမ်ွ မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။

အာ႐ုံနဲ႔စိတ္ ဒီနွစ္ခုပဲရွိတာပဲ …
ပုဂၢိဳလ္၊ သတၱဝါ၊ အတၱ၊ ဇီဝမွ မရွိတာ။
ဒါကို နားလည္ထားေတာ့ စိတ္ေအးတာေပါ့။

ဝိပႆနာ သမၼာသနဉာဏ္ပိုင္းမွာ…
တေလာကလံုးကို သံုးသပ္ရပါတယ္။

မိမိခႏၶာကိုယ္ကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ
တပ်က္ထဲပ်က္ေနတာကိုျမင္လိုက္
ျပင္ပခႏၶာေတြကို ၾကည့္လိုက္
ေၾသာ္… သူတို႔လဲ ဒီ္လိုပ်က္ေနမွာပါ လားလို႔
သံုးသပ္လိုက္နဲ႔ ႐ႈမွတ္ရပါတယ္။

အဲဒီလို ႐ႈနိုင္မွလည္း ျပင္ပအာ႐ံုေတြကို
မစြဲလမ္းေတာ့မွာေပါ့ …။

႐ုပ္ဆိုတဲ့သဘဝ၊
ခႏၶာဆိုတဲ့ သဘာဝကိုနားလည္ထားရင္
တစ္ေလာကလံုးကို နားလည္ပါတယ္။
ဒါဟာ ဉာဏ္ပါ …။

႐ုပ္ဆိုတာ ေခြး႐ုပ္၊ ႏြား႐ုပ္၊ သစ္ပင္႐ုပ္
အိမ္႐ုပ္ စတာေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။
ခႏၶာဆိုတာ လည္း၊ လူခႏၶာ၊ ေခြးခႏၶာ စသျဖင့္
အဲဒါေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။

႐ုပ္ဆိုတာ…
ေဖာက္ျပန္မႈသေဘာသက္သက္ကို ေျပာတာပါ။

ေနပူလို႔ေဖာက္ျပန္၊ ေလတိုက္လို႔ေဖာက္ျပန္
ျခင္ကိုက္လို႔ေဖာက္ျပန္၊ ဗိုက္ဆာလို႔ေဖာက္ျပန္
အမ်ိဳးမ်ိဳးေဖာက္ျပန္ေနတာဟာ ႐ုပ္ပါ။

အဲဒီလို ေဖာက္ျပန္မႈေတြ စုေဝးေနတာကို
႐ုပ္လို႔ေခၚပါတယ္။

အဲဒီလို ျခံဳငံုနားလည္မွ…
ဝိပႆနာအရာမွာ ႐ုပ္ကို နားလည္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ပူတယ္၊ ေအးတယ္၊ မာတယ္၊ ေပ်ာ့တယ္၊ ေတာင့္တယ္
တင္းတယ္၊ လႈပ္ရွားတယ္ ဆိုတာေတြက
႐ုပ္ ရဲ႕သဘာဝလကၡဏာေတြပါ။

အဲဒီသဘာဝလကၡဏာေတြကိုလည္း
ပထမသိဖို႔လိုပါတယ္။

အရင္ဆံုးမိိမိသူတပါး စတဲ့ ခႏၶာေတြဟာ
ဒါေတြနဲ႔တည္ေဆာက္ထားပါလား၊
ဒါေတြဟာေတြဟာလည္း အရွိတရားေတြမဟုတ္ဘူး၊
အျဖစ္တရားေတြသာျဖစ္တယ္။
သူ႔ျဖစ္စဥ္ႀကီးနဲ႔သူသြားေနတာပါလားလို႔
သိထားရပါမယ္ …။

သတိေလးနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္ရင္
ထင္ရွားတဲ့အာ႐ံုေတြက ဟိုတစ္မ်ိဳး၊ ဒီတစ္မ်ိဳး
အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေပၚေနၾကေတာ့ အားလံုးကိုျခံဳငံုျပီး
႐ုပ္္ဆိုတာ ေဖာက္ျပန္မႈျဖစ္စဥ္ႀကီးပဲလို႔ …
သေဘာေပါက္လာပါတယ္။

ေမြးကတည္းကေန ေသသည္အထိ
ဒီ လိုပဲျဖစ္ေနမွာပဲ …။
တစ္သံသရာလံုးလည္း ဒီလိုပဲျဖစ္ခဲ့ၾကမွာပဲဆိုတဲ့
ဉာဏ္လည္းရလာပါတယ္။

႐ုပ္ဟာလႈပ္ရွားေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ႀကီးတစ္ခုပဲ။
လႈပ္ရွားတယ္ဆိုတာလည္း…
သဘာဝတရားေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု
ေျပာင္းလဲေနလုိ႔ လႈပ္ရွားေနတာပဲ။

မလႈပ္ရွား၊ မေျပာင္းလဲေအာင္လို႔
မိမိကဘာမွမတတ္နိုင္၊ မလုပ္နိုင္ပါလား။

အမ်ိဳးမိ်ဳးေျပာင္းလဲေနၿပီး ဘာမ်ွအနွစ္သာရမရွိတဲ့
သဘာဝပါလား…
တစ္သက္လံုးၿငိမ္ေနတဲ့ အတံုးခဲႀကီးလို႔ထင္ ထားတာ။
တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါလားလို႔ …
"အနတၱ" သဘာဝကို သိသြားပါေတာ့တယ္။

လူ၊ ေခြးစတဲ့ သက္ရွိ႐ုပ္ေတြနဲ႔
သစ္ပင္၊ အိမ္ စတဲ့သက္မဲ့႐ုပ္ေတြဟာ
အေျခခံ႐ုပ္သဘာဝခ်င္း တူပါတယ္။
႐ုပ္ကိုျဖစ္ေပၚပ်က္စီးေစတဲ့ နိယာမခ်င္းသာ မတူတာပါ။

သက္ရွိက ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ေၾကာင့္
ျဖစ္လည္းျဖစ္ ပ်က္လည္းပ်က္တယ္။
သက္မဲ့႐ုပ္ေတြကေတာ့ ဥတုေၾကာင့္သာ ျဖစ္ၾကတာပါ။

ဒီသေဘာတရားကို နားလည္ထားရပါတယ္။
ေအာက္ေျခေသဘာတရားကို နားမလည္ဘဲ
"ျဖစ္ပ်က္" ႐ႈခ်င္လို႔ မရပါဘူး …။

ျဖစ္ပ်က္ ျမင္တယ္ဆိုတာ "ဥဒယဗၺယဉာဏ္' ပါ။
ေအာက္ေျခဉာဏ္ပိုင္မွ အထက္ဉာဏ္ တက္လို႔ရမွာပါ။

ေအာက္ေျခဉာဏ္ကို ကၽြမ္းက်င္ၾကဖို႔အတြက္
ၾကားလည္းၾကားနာ၊ ၾကံလည္းၾကံစည္၊
ပြားလည္းပြားမ်ား ရပါတယ္ …။

အာ႐ံုကိုလည္း ဉာဏ္နဲ႔သံုးသပ္ေပးေနရပါတယ္။
ဒါမွလည္း အျမင္ရွင္းမွာပါ။
ဥဒယဗၺယဉာဏ္ က ေတာ့ ပြား႐ံုသက္သက္ပါ။

အာ႐ံုက ျဖစ္ျပပ်က္ျပ တဲ့အတြက္ ျဖစ္ပ်က္ကို
ေအးေအးလူလူ ေစာင့္ၾကည့္တာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအဆင့္ကို အမွန္တကယ္ေရာက္ၿပီဆိုရင္
ရိပ္သာစြဲ၊ နည္းစြဲ၊ ဆရာစြဲေတြ လြတ္ပါၿပီ။

ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲ အားထုတ္ပါေစ
အ႐ႈခံက ဒီ႐ုပ္ ဒီနာမ္ ေလးပဲရွိတာ။
ဒါေတြမွ မ႐ႈရင္ ဘာ႐ႈစရာရွိေသးလို႔လဲလို႔
ဆံုးျဖတ္ခ်က္က်သြားပါၿပီ …။

ဟိုဆရာေကာင္းနိုး၊ ဒီဆရာမွန္နိုး စတဲ့
"နာနာသတၳာရဥေလႅာကန" ေဘးကလည္းလြတ္ပါၿပီ။

"မဂၢါမဂၢဉာဏဒႆန ဝိသုဒၶိ" ျဖစ္ေနၿပီး
ကိုယ့္ကိုယ္လည္း ယံုၾကည္မႈရွိသြားပါၿပီ။

ျဖစ္ပ်က္ ႐ႈတယ္ေျပာၿပီး ဟိုဆရာေကာင္းနိုး၊
ဒီဆရာေကာင္းနိုးလိုက္ေနေသးရင္ေတာ့…
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ရပါမယ္။

ဉာဏ္စဥ္ေတြနဲ႔ အေသးစိတ္တိုက္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။
ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ဝိပႆနာအ တုေတြကို…
ၾကားရ၊ ျမင္ေနရလို႔ ခုလိုသတိေပးရတာပါ။

ဝိပႆနာဆိုတာ ဉဏ္အလုပ္ပါ။
ကိုယ့္မွာဉာဏ္ျဖစ္မျဖစ္ဆိုတာကိုသာ သံုးသပ္ပါ။

ဉာဏ္အစစ္ျဖစ္ တယ္ဆိုရင္…
ဝိပႆနာ႐ႈရတာကိုက ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ပါတယ္။

အဲဒီလိုေျပာလို႔ တခ်ိဳ႕က -
”သမာဓိ" မလိုအပ္ဘူး ေျပာတယ္လို႔ စြပ္စြဲၾကပါတယ္။

သူတို႔က တရားဆိုတာထိုင္မွ၊ မ်က္လံုးမွိတ္
အာ႐ံုကို သမာဓိအားနဲ႔ ေဖာက္ၾကည့္ မွ
ပညာေပၚလာလိမ့္မယ္လို႔ အယူဆရွိသူေတြပါ။

အာ႐ံုကိ္ု သမဓိ နဲ႔ေဖာက္ၾကည့္လို႔
ပညာေပၚမယ္ဆိုရင္ …
ဘုရားေတာင္ပြင့္စရာမလိုပါဘူး။

ဘုရားမပြင့္ခင္ ကတည္းက
အာ႐ံုကို သမာဓိနဲ႔ ေဖာက္ၾကည့္တဲ့
ပုဂၢိဳလ္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။
သူတို႔ ”ဈာန္" ပဲ ရၾကတာပါ။
ဝိပႆနာဉာဏ္ မျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။

ဝိပႆနာဆိုတာ မဂၢင္ငါးပါးစံုမွ ျဖစ္တာပါ။
တစ္ပါးပါးလိုအပ္ေနရင္ ဝိပႆနာဉာဏ္ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီေတာ့ သမာဓိလဲ လိုတာေပါ့။
အာ႐ံုကိုသံုးသပ္ဆံုးျဖတ္ေနတဲ့ဉာဏ္
ျပန္ျပဳတ္မက်သြားေစဖို႔ …
သမာဓိက ထိန္းေပးထားရပါတယ္။

အာ႐ံုကို အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ လို႔
သံုးသပ္ေနတာကဉာဏ္ရဲ႕အလုပ္ပါ။
သမာဓိ ရဲ႕အလုပ္မ ဟုတ္ပါဘူး။
ဒါကို ခြဲျခားသိေစခ်င္လို႔ ေျပာတာပါ။

ဝိပႆနာဆိုတာ ထင္ရွားရာအာ႐ံုကို
သိေအာင္လုပ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။

ထိတယ္၊ သိတယ္၊ ႂကြတယ္၊ လွမ္းတယ္
ခ်တယ္၊ သိတယ္ ဆိုတာေတြဟာ
သတိပ႒ာန္နည္းနဲ႔ ဝိပႆနာအားထုတ္ေနတာပါ။

စစခ်င္းေတာ့ ဉာဏ္အျပည့္ဝမပါနိုင္ပါဘူး။

ပညတ္ေတြအေပၚမွာသာ
က်က္စားရာမ်ားခဲ့တဲ့စိ္တ္ဟာ…
ပရမတ္အာ႐ံုကို ၾကာၾကာ မယူနိုင္ေသးပါဘူး။

သတိ၊ သမာဓိ ေတြအားေကာင္းလာရင္
ဉာဏ္လည္းအားရွိၿပီး ျပည့္ဝလာပါလိမ့္မယ္။

သမထ လိုေတာ့ အာ႐ံုတစ္ခုတည္းမွာ
စိတ္ကိုထားၿပီး စိတ္ၿငိမ္ေအာင္
အားထုတ္တဲ့နည္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး …။

အဲဒီၤလို သတိ၊ သမာဓိ ေတြအားေကာင္းလာရင္
လႈပ္ရွားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အခါ…
လႈပ္ရွားခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးကိုလည္း သိလာပါတယ္။

ႂကြေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း ႂကြခ်င္တဲ့စိတ္၊
စားေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း စားခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးကို
သူ႔အလိုလိုသေဘာမ်ိဳးသိလာပါတယ္။
ဒါဟာသဘာဝပါ …။

႐ုပ္ပိုင္းမွာ ေျခႂကြေနတုန္း တဖ်ပ္ဖ်ပ္ တထစ္ထစ္ နဲ႔
ေရြ႕လ်ားမႈ သေဘာ႐ုပ္ကေလးေတြကအစ
သိလာပါတယ္ …။

ဒီအသိေတြဟာ အာ႐ံုကိုရွာ႐ႈ
စိုက္႐ႈ လို႔ သိတဲ့ အသိ မဟုတ္ပါဘူး။

စိတ္ထဲမွာ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာေတြ
အားေကာင္းလာလို႔ သိသြားတဲ့သေဘာပါ။

ဒီ ပညာဟာ လုပ္ယူလို႔ရတဲ့ ပညာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
သုတဉာဏ္ကို အေျခခံထားတဲ့
သဘာဝတရားအရ စိတ္ အားရွိလာလို႔
ျဖစ္လာတဲ့ ပညာသာျဖစ္ပါတယ္။

မ်က္စိမွိတ္ ထိုင္ၿပီး႐ႈမွတ္တာကလည္း ေကာင္းပါတယ္။
ဉာဏ္ေတာ့ ပါဖို႔လိုတာေပါ့ေလ။
ဉာဏ္မပါရင္ေတာ့ အာ႐ံုကို အတင္းရွာေနရလိမ့္မယ္။

ဝိပႆနာဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္တာသာျဖစ္တယ္။
စိုက္ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး။

စိုက္ၾကည့္တာက ပင္ပန္းတယ္။
ေစာင့္ၾကည့္တာက သက္သာတယ္။
စို္က္ၾကည့္တာက အာ႐ံုက်ဥ္းတယ္။
ေစာင့္ၾကည့္တာ အာ႐ံုက်ယ္ျပန္႔တယ္။

အာ႐ံုအမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံရေတာ့ ဉာဏ္လည္းထက္တယ္။
အျမင္လည္းပို ရွင္းတယ္။
တစ္ေလာကလံုးအထိ ျမင္နိုင္ပါတယ္။

စိုက္ၾကည့္တာကေတာ့ စိုက္ၾကည့္တာမွတစ္ပါး
တစ္ျခားေနရာေတြကို မျမင္နိုင္ပါဘူး။

ဝိပႆနာဆိုတာသက္သာတယ္။
ေအးေအးလူလူေစာင့္ၾကည့္ရတယ္ဆိုၿပီး
ဝီရိယကို ေလ်ာ့မခ်ပစ္ရပါဘူး …။

အဲဒီ္လိုေလ်ာ႔ခ်လိုက္ရင္ ထိန၊ မိဒၶျဖစ္လာနိုင္ပါတယ္။
ဘယ္အရာမွ အစြန္းမေရာက္ပါေစနဲ႔။

မိမိစိတ္ၾကည္ လင္ေနလား၊ မၾကည္လင္ဘူးလား
ဆိုတာကို သတိထားၿပီးခ်ိန္ယူရပါတယ္။
အဲဒီ္လိုခ်ိန္ယူတတ္ဖို႔ကေတာ့ မ်ား မ်ားအားထုတ္ၿပီး
အေတြ႔ၾကံဳမ်ားမ်ားရွိမွ ျဖစ္နိုင္မွာပါ။

တစ္ခါတေလမွာ စိတ္ဟာ အရမ္းကို
ေယာက္ယက္ခတ္ေနတတ္ပါတယ္။
အဲဒီစိတ္ကို သမထနည္းနဲ႔သိျပီး
ထိန္းလို႔ရသြားတာ ရွိသလို …
သိေလ၊ ရုန္းေလ၊ ပိုႂကြေလလည္းၾကံဳရတတ္ပါတယ္။

အလိုက္သင့္ စိတ္ေလ်ာ့ျပီး ေစာင့္ၾကည့္လို႔
ၿငိမ္သြားတာလည္း ရွိပါတယ္။
သင့္သလိုပဲ အသံုးျပဳသြားရမွာေပါ့ …။

အၿမဲတမ္းပံုေသသတ္မွတ္ ထားလို႔ ရခ်င္မွ ရမွာပါ။
မုဆိုးစုိင္သင္ဆိုသလို အလုပ္ကသင္သြားပါလိမ့္မယ္။

ဉာဏ္ကသင္သြားပါလိမ့္မယ္။

သေဘာေပါက္တဲ့ ဉာဏ္၊
ပြင့္လင္းတဲ့ ဉာဏ္ရေနၿပီဆိုရင္ေတာ့
တကယ္ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ပါၿပီ …။

အရိယာ ျဖစ္ေနၿပီ၊ ျဖစ္ရမယ့္ အေျခေနလို႔
ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။
သူ႔အဆင့္နဲ႔သူေတာ့ သဘာဝတရားႀကီးကို
ေနာေက် ေအာင္ နားလည္သြားလို႔ပါ။

ေနာက္ဆံုးကိေလသာစိတ္ကိုေတာင္
မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။
ေလာကဓံဆိုတာကို လည္း မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။
ေသမွာကိုလည္း မေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါဟာဝိပႆနာဉာဏ္ေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့
အက်ိဳးတရားေတြျဖစ္တယ္။

ဒီဉာဏ္ကိုေတာ့ စကားလံုးနဲ႔ ပံုေဖာ္ျပလို႔မရနိုင္ဘူး။

သၾကားမစားဖူးတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို
သၾကားခ်ိဳတယ္လို႔ေျပာရင္…
သူစကားလုံးကိုသာ ၾကားမွာပါ။

စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူစားဖူးတဲ့ ထန္းလ်က္အခ်ိဳ၊
သစ္သီးအခ်ိဳမ်ိဳးျဖစ္မွာပဲဆိုၿပီး…
ေတြးထင္ေနနိုင္ရံုပဲ တတ္နိုင္ပါတယ္။

သၾကားကို စားၾကည့္မွသာ …
"ေၾသာ္… ဒီ္လိုခ်ိဳတာပါလားလို႔" သေဘာေပါက္မွာပါ။

ဒီေတာ့ ဝိပႆနာ႐ႈတဲ့ေယာဂီေတြ မိမိတို႔ အမွန္တကယ္
ေအာက္ေျခဉာဏ္ပိုင္ပိုင္နဲ႔ ျဖစ္ပ်က္ ႐ႈေနၿပီဆိုရင္
လြတ္လပ္မႈအတန္သင့္ရေနရပါမယ္။

မရေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ …
မိမိဉာဏ္ကို မိမိျပန္စစ္ပါလို႔ပဲ ေျပာပါရေစေတာ့။

အရွင္ပညာသီ"သၾကားသည္ ခ်ိဳပါ၏။ သို႔ေသာ္…"