📝📒

အိပ္ေနသူႏွင္႔ သြားေနသူ
..................
...

ဒါနတစ္ခု ေအာင္ရင္ နိဗၺာန္ထိ သြားပါတယ္။
လွဴတဲ႔အခါ ေရ ေအာင္မိုးေအာင္ျဖစ္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။
အဖ်င္းေတာ႔ မျဖစ္ေစနဲ႔ေပါ႔။
ဒါလွဴရင္ ဘာရမလဲဆိုတဲ႔ အေမွ်ာ္မပါရဘူး။

ဒါနဆိုတာ စြန္႔လြတ္တာ။ ရယူတာ မဟုတ္ဘူး။
သီလက ေစာင္႔ထိန္းတာ၊
ဘယ္အာရံုလာလာ အာရံုေနာက္
ကိုယ္႔စိတ္ပါမသြားေအာင္ ေစာင္႔ထိန္းတာ။
ျမင္အာရံုဆိုရင္ မ်က္စိထိပ္က သတိနဲ႔ေစာင္႔ရမွာ။
အဲဒါဥပုသ္။

အဲဒါသီလ အာရံုေနာက္က
ပညတ္´ ကပ္ပါလာရင္ ကိေလသာ ၀င္လာမွာေပါ႔ ။ ဒါဘယ္သူလဲ ဆိုကတည္းက ေကာင္းတယ္ေဟ႔ , ဆိုးတယ္ေဟ႔ ဆိုတာေတြ လိုုက္လာေတာ႔မွာ အာရံုေနာက္က ကိေလသာ၀င္ခြင္႔ မရေအာင္ ေစာင္႔တာသီလ´၊
အဲဒီသီလမ်ိဳး တစ္ ခ်ီသာေအာင္ ၊
ဒါနကလည္း ေရေအာင္မိုးေအာင္ ေစတနာသာ ထက္ပေစ။
ေစတနာသာ မ်ိဳးေစ႔ မဟုတ္ဘူးလားဗ်။

စပါးတို႔ ေျမပဲတို႔ မ်ိဳးေစ႔တစ္ခုကို
အခြံေလးႏွစ္ခုနဲ႔ ဟိုဖက္ ဒီဖက္အုပ္ထားတာ ၊
အလွဴခံနဲ႔ အလွဴရွင္သည္ အခြံႏွစ္ခုပဲ။
အလွဴခံပုဂိုလ္ရဲ ႔သီလကေျမ။
ဒီေျမေပၚမွာ ဒီမ်ိဳးေစ႔ခ်ရတာ။
မ်ိဳးေစ႔က အဆံေခ်ာင္ အဆံကပ္ အဖ်င္းအေမွာ္ ျဖစ္လို႔မရဘူး။
ဒါနတစ္ခုေအာင္ရင္ နိဗၺာန္အထိသြားတယ္ဆိုတာ ေျပာရဦးမယ္။

ပဒုမုတၱရ ဘုရားလက္ထက္ေတာ္က
ထင္းခုတ္သမား တစ္ေယာက္ရိွသတဲ႔ ။
သူ႔မွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ ၀မ္းေက်ာင္းေနရေတာ႔
သူမ်ားေတြဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္လုပ္လည္း သူ႔မွာ မသြားႏုိင္ရွာဘူးတဲ႔ ။
လူက ဘုရားဆီမသြားႏုိင္ေပမယ္႔
သူ႔စိတ္က ဘုရားဆီမွာ ၊
သူ႔ေစတနာက ဘုရားဆီမွာ ၊
ေတာထဲထင္းခုတ္ရင္း သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ ေကာင္းေကာင္းလွလွၾကီးေပါ႔ဗ်ာ။
ဒီ သစ္ပင္ၾကီးေတာ႔ သူခုတ္မယူေတာ႔ဘဲ
သစ္ပင္ၾကီး ပင္စည္ကိုကိုင္ျပီး ….
ဒီသစ္ပင္ၾကီးကို ေရႊပင္ေငြပင္ၾကီး အျဖစ္နဲ႔
သူ႔စိတ္က ရည္မွန္းျပီး
ဘုရားကို အေ၀းကေန
လွမ္းျပီးေတာ႔ လွဴသတဲ႔ဗ်။

ခင္ဗ်ားတို႔လို လာစရာလိုသလားဗ်။
သူ႔စိတ္က သြားေနတာကို
သူ႔စိတ္က ဘုရားဆီမွာ ေစတနာ ထက္သန္လွေတာ႔
ကိုယ္တိုင္ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မလွဴဘဲ
ဟိုးအေ၀းၾကီးက ေတာၾကီးျမက္မဲၾကီးထဲက
ဒါနတစ္ခုေအာင္သြားလုိက္တာ...

တို႔ဘုရားရွင္လက္ထက္ မွာ “ပုပၸရုကၡမေထရ္” ဆိုတဲ႔ ဘြဲ႔ထူးနဲ႔ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ၾကီး ျဖစ္သြားတယ္ဗ်။
အဲဒါဘာ လို႔လဲ။
“ေစတနာေအာင္လုိ႔ပါဘုရား”
ေစတနာမ်ိဳးေစ႔ အေရးၾကီးတာ ၊
လွဴဖြယ္၀တၳဳက အေရးမၾကီးဘူး။

ေစတနာမွာလည္း သူမ်ားေစတနာ မဆိုထားနဲ႔
ကိုယ္႔ေစတနာကိုယ္ ေတာင္ မထိပါး မပုတ္ခတ္ရဘူး။

သူမ်ားအလွဴကိုလည္း မထိပါး မပုတ္ခတ္နဲ႔ ။
ကိုယ္႔အလွဴကိုယ္လည္း ငါ႔လွဴတဲ႔ပစၥည္းက ညံံ့ံလိုက္တာ ၊
တန္ဖိုး နည္းလိုက္တာ စသည္ျဖင္႔
ထိပါးပုတ္ခတ္မိရင္ ေစတနာမ်ိဳးေစ႔ အဆံေခ်ာင္ သြားတတ္သေနာ္ ။

အဲဒီေတာ႔ ေစတနာမွန္မွန္ ထက္ထက္သန္သန္ နဲ႔သာလွဴ။
ဒါနတစ္ခုေအာင္ရင္ နိဗၺာန္အထိ အက်ိဳးေပးပါတယ္ ။

တရားလည္း တစ္ခါသာ ထိထိမိမိ နာလိုက္စမ္းပါ။
`တစ္ခါနာျပီး လုပ္ဖို႔ပဲလိုပါတယ္ ´။ ၾကိဳးစားလုိက္စမ္းပါ။
တို႔ဆီလာတာထက္ ကိုယ္႔အိမ္မွာ တစ္နာရီေလာက္
အားထုတ္လုိက္ရင္ ဒီလာတာ ထက္ တန္ဖိုးၾကီးတယ္။
ဒီကိုလာတာ ပုဂၢိဳလ္လာတာ အားထုတ္မွဥာဏ္လာတာ။
ပုဂၢိဳလ္နဲ ့ဥာဏ္ ဘယ္ဟာတန္ဖိုးၾကီးသလဲ။
“ဥာဏ္ကတန္ဖိုးၾကီးပါတယ္ဘုရား”

တစ္နာရီ ရရင္ တစ္မိနစ္တိုးျပီး ဆက္အားထုတ္သြား
တို႔ကိုယ္ေတာ္ၾကီး အပင္ပန္းခံေဟာထားတာ ဆိုျပီး ဆက္အားထုတ္ပါ။
တို႔မွာ အေမာခံျပီး ေဟာေနရတာ။
တို႔မွာနားရတယ္မထင္နဲ႔ ။
တို႔လည္း သြားေနရတယ္။
တို႔ကသြားေနရင္ တုိ႔ပရိတ္သတ္ကလည္း ေနာက္ကလိုက္ရမွာ။
ရပ္မေနၾကစမ္းပါနဲ႔။ တို႔သြားေနတာ အိပ္ခ်ိန္ကိုမရိွတာ။

တို႔ေရွ ႔က သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြလည္း
မအိပ္မေန အားထုတ္ခဲ႔တာပဲ။
တို႔ဥပဇၥ်ယ္ အဘ၀ိမလတို႔ဆိုရင္လည္း
တစ္ညလံုးအားထုတ္သြားတာ။
တို႔ကိုလည္း သူတို႔လို အားထုတ္ေစခ်င္ေတာ႔
ဥပါယ္တမ်ည္နဲ႔ တို႔ကို လမ္းျပသြားပံုေလး ေျပာရဦးမယ္ ။

“မင္းမရိွေတာ႔ ငါကပ်င္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္သကြ၊
ဒီေတာ႔ ငါနဲ႔လာအားထုတ္ကြ” တဲ႔။
အဲဒါ တို႔ကို မအိပ္မေန မိုးအလင္းအားထုတ္ေစခ်င္လို႔ ေျပာတာ။

ဥပဇၥ်ယ္ဆရာကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ညလံုးအားထုတ္တာ။ အာရံုဆြမး္ကပ္ခ်ိန္အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ အားထုတ္တာ၊
အာရံုဆြမ္းစားျပီး ဘယ္မွကိစၥမရိွရင္ ခဏေလးေမွးပါတယ္။
ကိစၥရိွရင္ မေမွးေတာ႔ဘူး။
ကိစၥရိွတယ္ဆိုတာ သူတို႔ကိစၥေတြက သိပ္ေလးနက္ပါတယ္။
တစ္ရက္ကေတာ႔ အာရံုဆြမ္းကပ္ကာနီးမွာ တို႔ ဥပဇၥ်ယ္ဖ်ားေနတယ္။
“ဆရာေတာ္ဖ်ားေနတယ္ဘုရား” ဆိုေတာ႔”ေအး ငါေလစိမ္းမိခဲ႔လို႔ကြ” တဲ႔။
ဒီမွာေက်ာင္းခန္းထဲမွာရိွေနတာ။
ညကဘယ္မွၾကြတာမဟုတ္ဘူး။
ဘယ္သြားလို႔ေလစိမ္းမိတာလဲ ၊
စိတ္ေလစိမ္းတုိက္တာ ကိုယ္လာဖ်ားတာ။

အဲဒီေနာက္ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္ၾကြေတာ႔မွ
ဇင္းက်ိဳက္ေတာင္ လက္ညိွဳးထိုးျပျပီး
“ငါဖ်ားတာ အဲဒီသြားလို႔ကြ” တဲ႔။
ဇရပ္ေလးကလည္း တစ္လံုးတည္း ေလကလည္း တဟူးဟူးကြ တဲ႔
သြားေနလိုက္ၾကတာ မနားၾကဘူး။
တာ၀န္ခံရရင္ ပိုမနားရဘူး။
သြားေနတယ္ေနာ္။
တို႔ဒကာ ဒကာမေတြေရာ နားရံုမက အိပ္ေနၾက သလား။
တာ၀န္ခံေတြက သြားေနၾကတာ။
နားရတာမဟုတ္ဘူး။
တို႔ဟာက အိပ္ေနၾကတာပါဗ်ာ။

ေ၀ဘူဆရာေတာ္ၾကီး ေျပာသလို
သံသရာအဆက္ဆက္ အိပ္လာခဲ႔ၾကတာ
ခုခ်ိန္ထိ မႏိုးၾကေသးဘူးလား။
အိပ္လို႔မ၀တာ၊ မအိပ္ရင္ ၀သြားလိမ္႔မယ္တဲ႔ ။

ဘယ္႔ႏွယ္တုန္း ၊
အဲသူတို႔ သိပၸံပညာဆိုတာ (သိပ္ပန္း) ၾကီးကေျပာသဗ်။
လူတစ္ေယာက္ ၆ နာရီအိပ္မွ ၀သတဲ႔ ။
တို႔ဘုရားဘက္က မအိပ္မွ လန္းဆန္းတာတဲ႔ ။
ဘာကြာတာတုန္း။

လူေတြက
ကိုယ္႔ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ္႔စိတ္ အလုပ္မလုပ္ဘူး။
သူမ်ားစိတ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ
သူမ်ားပစၥည္း ပိုက္ဆံလိုခ်င္တာကိုး။
အားရတယ္မရိွဘူး။

အေနာက္ႏုိင္ငံက ဘီလ်ံနာသူေဌးၾကီးဆိုတာေတြ
ငါေတာ႔ဘီလ်ံနာ ျဖစ္ျပီဆိုျပီး
စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ ရပ္ထားတာရိွလား။
“ရပ္မထားပါဘုရား”
အာရပ္ေရနံဆီကုန္သည္ေတြေရာ။
“မရပ္ပါဘုရား”
မရပ္မနား ေလာဘ သြားေနသေလာက္
ေနာက္က ေသာက လုိက္ေနတယ္။

ေလာဘေတြ ေသာကေတြနဲ႔ ဆိုေတာ
႔လူသာခ်မ္းသာတာ၊စိတ္ပင္ပန္းမွာေပါ႔။
နင္တို႔ရန္ကုန္ ဘီးမုန္႔လုပ္သလို
အထက္မီး ေအာက္မီးနဲ႔ လုပ္ၾကရတာ။
အျပင္ပူ အတြင္းပူနဲ႔ ေနပူမိုးရြာမေရွာင္လုပ္ၾကရတာ ႏြမ္းမွာေပါ႔ ။
ကိုယ္ပန္းစိတ္ပန္း ထိနမိဒၶ ၀င္ေတာ႔အိပ္ေပးရတယ္။

မအိပ္ခင္ေသခ်ာျပန္ၾကည္႔ပါ။
ေလာဘနဲ႔ ေသာကခံေနလို႔
၀င္ေလထြက္ေလဟာ ခ်က္တိုင္အထိ မေရာက္ဘဲ
လည္ေခ်ာင္းေလာက္က ျပန္ထြက္ေနရတာ ။ ဘ၀င္ေလကျမွင္႔တင္သေလာက္ ေအာက္ကေလအေပၚေထာင္တက္ေနတာေလ ။
ေအာက္ေလ (တြန္းကန္ေလ)က
ေသြးတစ္၀က္ဖိထားတဲ႔အတြက္
တို႔လွဳပ္ရွားေလသည္ ေအာက္ထိမဆင္းႏိုင္ဘူး။
ဒီေတာ႔ရိွရိွသမွ် အပူအပုပ္
ခႏၶာကိုယ္ထဲ ေအာင္းေနတာေပါ႔ ။
ကိုယ္မွာ အေၾကာေတြက တစ္ဆင္႔ ရိုးတြင္းျခင္ဆီထိ သြားရတာ ။

အဲဒါ ေသာကရိွေနသေရြ ႔ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။
၀င္ေလထြက္ေလက တကယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားမွ အလုပ္လုပ္တာ။
တို႔ေခတ္က စည္ပင္လိုေပါ႔။
ည ၁၀ နာရီေလာက္ ကားရွင္းမွ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၾကရတာ ။
အခုလည္း ၀င္ေလထြက္ေလက
လူအိပ္မွ သူ႔လမ္းသူသြား
သူ႔အလုပ္သူလုပ္ရတာ
ခႏၶာကိုယ္ အစာအိမ္ထဲမွာ အပူအပုပ္က ေအာင္းေနတာ။
အဲဒါ၀င္ေလက သန္႔ရွင္းေပး ထြက္ေလက အပူအပုပ္ထုတ္ပစ္တာ။
၀င္ေလေၾကာင္႔ ခႏၶာကိုယ္ေအးတယ္။
ထြက္ေလေၾကာင္႔ အပူအပုပ္ကုန္တဲ႔အခ်ိန္ ႏိုးလာတာ။
လန္းလန္းဆန္းဆန္းပဲ။
အပူအပုပ္မကုန္ခင္ ႏုိးလာရင္
တစ္ေယာက္ေယာက္က လာႏိုးလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
လန္႔ႏုိ္းလာရင္ ေခါင္းကိုက္ကေရာ၊ ဒီေတာ႔ေမးရဦးမယ္။

အိပ္လို႔အားရိွတာလား ၊
အပူအပုပ္ကုန္လို႔ အားရိွတာလား။
“အပူအပုပ္ကုန္လို႔ပါဘုရား”
အဲဒီလိုသာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း
ေလာဘေတြေသာကေတြ ၀င္ခြင္႔မေပးဘဲ
၀င္ေလထြက္ေလ ရွဴရိွက္ျပီး လုပ္ေနရင္
အပူအပုပ္ ၀င္ပါဦးမလား။
“မ၀င္ပါဘုရား”
အိပ္ဖို႔လိုေသးလား။
“မလိုေတာ႔ပါဘုရား”
သူတို႔နဲ႔တို႔နဲ႔ ကြာတာ ဒါပဲဲ။
မအိပ္ဘဲ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ျပီ။
တို႔ဘ၀နဲ႔တို႔ အခ်ိန္တန္ဖိုးၾကီးလြန္းလို႔
ဒီအခ်ိန္ေတြ အိပ္ျပီး ျဖဳန္းတီးမပစ္ပါနဲ႔ ။
ကုန္လြန္သြားတဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ျပန္လိုခ်င္လို႔ရသလား။

“မရပါဘုရား”

ေငြကုန္သြားရင္ ေငြျပန္ရွာလုိ႔ရႏုိင္ပါတယ္။
အခ်ိ္န္ကုန္သြားတာ အခ်ိန္ျပန္ရွာလုိ႔မရႏုိင္လို႔
အခ်ိန္ရိွခိုက္လံု႔လ စိုက္ၾကစမ္းပါ။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေ၀ဘူးဆရာေတာ္ၾကီး မိန္႔ခဲ႔သလိုေပါ႔။
“တို႔က ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို
ပိုးစာေလာက္စာအျဖစ္ ေတာင္ ခ်န္မထားရစ္ခဲ႔ဘူးဗ်။
တုိ႔က ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အကုန္ အသံုးခ်သြားမွာတဲ႔ ” ။

ခင္ဗ်ားတို႔ကေကာ
ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို မီးစာေျမစာေကၽြးၾကမွာလား။
ငရဲ ျဗိတၱာ တိရစၦာန္ ဘ၀ေတြေရာက္မွ
တရားအလုပ္လုပ္ခ်င္လို႔ရမလား။
“မရပါဘုရား”
အဲဒါ အခ်ိန္ပုပ္ အရြယ္ပုပ္ ဘ၀ပုပ္ေတြ…….။
နတ္ေတြလည္း ဒီက (လူ႔ဘ၀က) တရားအေျခခံပါသြားမွ
ဟုိမွာက်င္႔လို႔ရတာ တရားပါမသြားရင္ အလကားပဲ။
နတ္ျဖစ္လည္း တရားမရအလကားပဲ။

လူေတြရဲ ႔တစ္ေန႔တာမွာ “ေမာဟ - အေတြး” ကပိုမ်ားပါတယ္။
ေလာဘၾကိဳက္တဲ႔ အခ်ိန္၀င္တယ္ ။
ေဒါသက မၾကိဳက္တဲ႔ အခ်ိန္၀င္တယ္။
ေမာဟကမ်ားတယ္။ ေမာဟက ေအာက္ဆြဲ။
သတိက ေမာဟ(အေတြး) နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္။
ျပီးေတာ႔ သတိက အခုမွေမြးရမွာ ၊
ေတာေၾကာင္ အိမ္ေခၚေမြးရသလို
အေတြးေမာဟက ငယ္စဥ္ကတည္းက ပါလာတာ။
ျပီးေတာ႔ စိတ္ရဲ ႔သဘာ၀က သတိကို အတင္မခံဘူး။
စိတ္ကို ဓာတ္ကအားေပး အားေျမွာက္လုပ္ထားတယ္။
ဒီကုိယ္ေကာင္ၾကီးကလည္း ဇာတ္ေကာင္ၾကီးဆိုေတာ႔
စိတ္က ဓာတ္တည္႔ရင္ ၾကိဳက္ ၊ ဓာတ္မတည္႔ရင္ မၾကိဳက္ေတာ႔ဘူး။
အာရံုေတြကလည္း စိတ္ဘက္က ၊ အေတြးဘက္က
သူ႔ဘက္က ဒီေလာက္အားမ်ားေနတာ။
ကိုယ္႔မွာက အခုမွ ေမြးကင္းစ သတိေလးနဲ႔ မွတ္ရမွာ။

ဒီေတာ႔ မအိပ္ဘဲတုိက္
မတည္႔တဲ႔ ႏုိင္ငံခ်င္း ၾကိမ္းသလို
အျပဳတ္လိုက္မယ္ဆိုျပီး ကိေလသာကို တိုက္ရမွာေနာ္။
တို႔ဟာေတြက ဘယ္လိုလဲ ။
တုိက္ဖို႔ေနေနသာသာ ၾကိမ္းကို မၾကိမ္းရဲတာ ထင္တယ္ေနာ္။

အင္း ေ၀ဘူဆရာေတာ္ၾကီးေျပာသလို ေျပာရဦးမယ္။
ဘုရားေက်ာင္းကန္ ေရာက္တုန္းကေတာ႔
ေလာဘမေကာင္းေၾကာင္း ေျပာရတာပ။
အဲဒါဗ်ာ ေလာဘက ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္နဲ႔ နားေထာင္ေနသတဲ႔။
ျပီးေတာ႔ ေလာဘက ဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ။
ေျပာေတာ႔သာ ေလာဘမေကာင္းေၾကာင္း ။
လုပ္ေတာ႔ ေလာဘအတြက္ခ်ည္းပဲတဲ႔။
ကဲခင္ဗ်ားတို႔ေကာ ေျပာ ဘာအတြက္လုပ္ေနၾကတာတုန္း။
ကဲဗ်ာ ဘာသံမွမထြက္ေတာ႔ဘူး။

အဲဒါရန္သူ႔လက္ထဲက သံု႔ပန္းလိုျဖစ္ကုန္ၾကျပီ။
ရန္သူ႔လက္ထဲက သံု႔ပန္းက ဘယ္လိုေနရလဲ။
ေထာင္ေထာင္လႊားလႊားၾကီးေနသလား။
ကုပ္ကုပ္ကေလးေနသလား။

“ကုပ္ကုပ္ကေလးပါဘု၇ား”

ကိေလသာရန္သူ႔လက္ထဲက သုံံ့ပန္းေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပီ ။
ရန္သူမို႔ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးျပီး ရယ္ျပရင္ေတာင္
ဟိုကေျပာင္တယ္ဆိုျပီး ရိုက္မွာဗ်ေနာ္။
သုံ ့ပန္းဘ၀နဲ႔ ေနမွာလား။လြတ္ေအာင္၇ုန္းမွာလား။

“လြတ္ေအာင္ရုန္းမွာပါဘုရား”

ဗုဒၶဘာသာလို႔ ျဖစ္လာတာလဲ
အထက္တက္ခ်င္လို႔ ကုသိုလ္နဲ႔ပဲ လူျဖစ္လာတာ ၊
အထက္တက္ၾကဖို႔ဗ်။

လူဆိုတာ ကုသိုလ္အရင္းအျမစ္ ပါလာတယ္။
အထက္တက္ဖို႔လိုတာ ထိုင္ေနလို႔ မရဘူး။
အိပ္ေနလို႔မရဘူး။
သြားရမွာေနာ္။
တို႔ဘုရား တို႔သာသနာက လမ္းျပျပီးသားပါ။
သတၱာေဒ၀မႏုသာနံ ဆိုတာလမ္းျပတဲ႔ဆရာ။

လမ္းျပေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ခဲ႔ျပီ။
ဘုရားေတြ အမ်ားၾကီးပြင္႔ခဲ႔ျပီ။
ရဟႏၱာေတြ အမ်ားၾကီးးပြင္႔ခဲ႔ျပီ။
ဘာ လို႔လြဲေနသလဲ။
ေတာ္ေတာ္ အေရွာင္ေကာင္းၾကသေနာ္။

အခုတို႔ဆီလာေတာ႔ တို႔ကလည္း လမ္းျပလိုက္ပါတယ္။
ျပလိုက္တဲ႔ လမ္းးအတိုင္း သြားၾကဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။
သြားမွာလား ရပ္ေနမွာလား အိပ္ေနမွာလား ။ “”
“သြားမွာပါဘုရား”

အိပ္ေနသူနဲ႔ သြားေနသူ ခရီးခ်င္းဘယ္ေလာက္ ကြာသြားမယ္ မွတ္သလဲ။
တစ္နာရီအိပ္ေနရင္ တစ္္နာရီေ၀းသြားမယ္။
တစ္ရက္ တစ္ပတ္ တစ္ႏွစ္ အခ်ိန္နဲ႔အမွ်ေ၀း……ေ၀း သြားမယ္။
အိပ္ေနရင္ ကိေလသာ ရန္သူ႔လက္ထဲ က်န္ခဲ႔မယ္။

ေ၀ဘူဆရာေတာ္ၾကီးက ၀ီ၇ိယ ဗိုလ္တင္ျပီး ပြင္႔တာဆိုေတာ႔
ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္မွာ ေဟာေဟာ ၀ီရိယနဲ႔ သြားဖို႔ေဟာတယ္။
ေ၀ဘူက သတၱိေကာင္းသကိုးဗ်။
ရဲတင္းတဲ႔ ၀ီရိယပဲ ေဟာမွာ။
တို႔က သူ႔ေလာက္သတၱိေကာင္းေတာ႔ သတိပဌာန္ ၊ သတိပဲေဟာမွာ။
ထမင္းခ်က္ရင္းရတဲ႔နည္း ။
ဘာလုပ္လုပ္ သတိပါရင္ျပီးတာပဲဗ်ာ။
အေတြးမရိွရင္ သိေတာ႔တာပဲ။
သတိရဲ ႔တာ၀န္က မေတြးျဖစ္လို႔ပဲဲ။
တို႔က သတိနဲ႔သြားရမွာ။

ေနာင္ႏွစ္လာလည္း ဒီသတိပဲေဟာမွာပဲ။
အဲဒါတရား အစစ္ေဆး အခံႏုိင္မွ လာခဲ႔ၾက။
ကိေလသာ ရန္သူနယ္ေျမက လြတ္ပါျပီဘုရားလုိ႔ ေလွ်ာက္ႏုိင္မွ လာခဲ႔ၾက။
ေလာကုတၱရာတရားကိုးပါးျဖင္႔ ဆီေလ်ာ္ေသာ
သတိက်င္႔၀တ္ျဖင္႔ ဗုဒၶတရားကို ပူေဇာ္ႏုိင္မွ
တရားျဖင္႔ပူေဇာ္တာ တရားနဲ႔ ပူေဇာ္တာ အျမတ္ဆံုး။

လွဴဖြယ္၀တၳဳေတြက ဆိုင္ကပစၥည္းေတြ
အတြင္းပစၥည္း ျပစရာမရိွလို႔ အျပင္ပစၥည္း၀ယ္လာျပီး ပူေဇာ္တာ။
တရားနဲ႔ပူေဇာ္ၾကစမ္းပါ။
တရားနဲ႔လွဴၾကစမ္းပါ။
ဒီေတာ႔ ေျပာရဦးမယ္ဗ်။

ေ၀ဘူဆရာေတာ္ၾကီး ခႏၶာ၀န္ခ်မယ္႔ႏွစ္ အဖ်ားက ၁၀၄ ရိွတယ္။
ဆြမး္ခံၾကြတုန္းဗ်။ ဆရာေတာ္ၾကီး ဖ်ားေနပါတယ္ဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ေတာ႔
“ ငါဖ်ားတာ နင္တို႔တရားအားမထုတ္လုိ႔” တဲ႔ဗ်။
အဲဒါပဲ တို႔မဟာျမိဳင္ေတာၾကီးထဲ ဖ်ားေနရင္
နင္တို႔တရားအားမထုတ္လို႔ပဲ ဘယ္႔ႏွယ္တုန္း။

(မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ ဆရာေတာ္ ဘုရား မွ
မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးမွာေဟာေတာ္မူေသာတရားမ်ား
(ေမာင္ေသြးခၽြန္) စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပေပးပါသည္။)

�ဓမၼမိတ္​​ေဆြမ်ား ​ေကာင္​းက်ိဳး တရား တိုးပြားၾကပါ​ေစ

Hive account@aakk