ခုေခတ္တြင္ အလုပ္အတြက္ အခ်ိန္ေတြမ်ားစြာေပးဆပ္လုပ္ကိုင္ၾကရပါေလသည္။ တစ္ေယာက္နဲ႔
တစ္ေယာက္ စကားေျပာခ်ိန္ပင္ မရွိသေလာက္ျဖစ္ေလသည္။ မိသားစု၀င္အခ်င္းခ်င္းပင္ ေအးေအး
ေဆးေဆး ပြန္းပြန္း တီးတီး ေနခ်ိန္မရွိသေလာက္ျဖစ္လို႔လာရေလသည္။ တစ္အိမ္တည္း အတူေနရ
ပါေသာ္လည္း စိမ္းေနလိုက္ၾကတာ တကယ္ေတာ႔ သူ႔အလုပ္နဲ႔သူ မအားလပ္ၾကလို႔ျဖစ္ေလသည္။
မိဘနဲ႔ သားသမီးဆက္ဆံေရးမွာလည္း ေရွးတုန္းကလို ရင္းနွီးပြန္းတီးမွုေၾကာင္႔ လူ႕ယဥ္ေက်းမွုေတြ
လက္ဆင္႔ကမ္းတဲ႔သေဘာေတြ နည္းပါးဆုတ္ယုတ္ လာပါေလေတာ႔သည္။ လူငယ္ေတြနဲ႔ လူၾကီးေတြ
ရဲ႕မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ကတစ္ဆက္ကို ဒီလိုယဥ္ေက်းမွု လက္ဆင္႔ကမ္းမွု စီးဆင္းမွု တစ္ဘက္က ေလွ်ာ႔ပါး
ဆုတ္ယုတ္လာတာနဲ႔အမွ် လူငယ္ေတြကလည္း တိုင္းတစ္ပါး ယဥ္ေက်းမွုေတြကို ထိေတြ႕ယဥ္ပါးလာ
ၾကပါေလသည္။ လူငယ္ေတြ အဲ႔ဒါကို သူတို႔ေခတ္လို႔ ဆိုျပီး လက္ခံေနတက္ၾကပါေလသည္။
ဒါေၾကာင္႔ လူၾကီးေတြနဲ႔ အလွမ္းေ၀းတဲ႔ အျပဳအမူေတြ အက်င္႔အၾကံေတြဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ အၾကားအျမင္
အေတြ႕အၾကံဳေတြထဲမွာ ေရာက္ခ်င္တိုင္း ေရာက္ေနၾကပါေတာ႔သည္။ လူၾကီးေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ သာယာ
ၾကည္နူးခ်မ္းေျမ႕ျပီး ေပ်ာ္ရအင္လာတဲပအခါတြင္ သာယာတဲ႔ စိတ္က ေစ႔ေဆာ္လို႔ ေတြးသီခ်င္းမ်ား
နားေထာင္ခဲ႔ၾကပါတယ္ အခုေခတ္မွာေတာ႔ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ေငါက္ငမ္းခုန္ေပါက္ျပီး ဆူဆူပူပူ
ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႕ သီဆိုတာဟာ ေတးသံပဲလို႔ လူငယ္ေတြ သေဘာက်တက္ေနျပီျဖစ္ေလသည္။
ေယာက်္ားေလးေတြက သနပ္ခါးလိမ္းၾကပါေလသည္။ ဆံပင္အရွည္ထားၾကေလသည္။ နားဆြဲ လက္ေကာက္
ဘယက္တန္ဆာဆင္ယင္ၾကေလသည္။ မိတ္းကေလးေတြက ဆံပင္ကိုျဖတ္ ေဘာင္းဘီကို၀တ္ အေဖ႔
ရွပ္အကၤ်ီၾကီးမ်ိဳးကို ၀တ္ဆင္ျပီး အလွဆင္ၾကေလသည္။
အဲ႔ဒီလို ေျပာင္းတိေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ကုန္ရတာေတြသည္ ေခတ္သေဘာတရား ယဥ္ေက်းမွုေျပာင္းလဲျခင္း
သေဘာတရာမ်ားသာျဖစ္ေလေတာ႔သည္။ အေတြးအေခၚ ေျမာ္ျမင္ပံုျခားနားလာျခင္းလို႔လည္း တစ္နည္း
ဆိုနိုင္ပါေလသည္။
photo-google image