ကၽြန္မတို႕ေမာင္ႏွမေတြဟာ သူမ်ားေတြတစ္ခုခုေကၽြးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ယူမစားဘဲ ေမေမက ယူလိုက္ပါလို႕ ေျပာမွသာ စားတယ္လို႕
မိတ္ေဆြေတြက ျပန္ေျပာၾကပါတယ္။ သူမ်ားစားေသာက္ေနတာနဲ႕ ႀကံဳႀကိဳက္ရင္လည္း မၾကည့္ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲေနတတ္ၾကတဲ့
ေမာင္ႏွမေတြကို ၾကည့္ရတာ သနားစရာ ရယ္စရာေတာင္ ေကာင္းတယ္လို႕လည္း မိတ္ေဆြေတြက ျပန္ေျပာျပတတ္ၾကတယ္။
ေမေမဟာ ေက်ာင္းဆရာမတစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္သလို ပညာေရးကိုလည္း အဆင့္ျမင့္တန္းေတြအထိ ၿပီးဆံုးတိုင္
သင္ခြင့္မႀကံဳခဲ့ရသူပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း စာဖတ္ဝါသနာပါၿပီး ပညာေရးကို အထူးစိတ္ဝင္စားသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ
ေရွ႕က ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အစ္ကို လုပ္သမွ် ဖတ္သမွ် လိုက္အတုခိုးၿပီး အတတ္ျမန္သူ လို႕ ေမေမက ေျပာပါတယ္။
ကဗ်ာေလးေတြကို ဝါသနာပါၿပီး စာလံုးေတြကို ကစားစရာလို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကၽြန္မကို ေမေမဟာ ျမန္မာစာရဲ႕ အသံစနစ္ကို
အသံုးျပဳၿပီး သတ္ပံုသတ္ညႊန္း မရႈပ္ေထြးတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကို ဖတ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မကို သင္ျပရတာ
လြယ္တယ္ လို႕ ေမေမက ေျပာျပပါတယ္။ သမီးေရ “အ အာ အား” လို႕ ေမေမ ေျပာလိုက္ရင္ “က ကာ ကား ခ ခါ ခါး” စသျဖင့္
ကၽြန္မက အကုန္ ဆက္ဆိုတတ္သြားတယ္တဲ့။