ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ေတြ စစ္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို “ဆရာ” ဟု ေခၚသံၾကားသျဖင့္ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္ မိသည္။
“အို … ကိုခ်စ္ပို ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ”
မ်က္္မွန္တပ္ေလ့ရွိသူမ်ား မ်က္မွန္မတပ္ထားလွ်င္ ၾကည့္ရသည္မွာ တစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္သည္။ ကိုခ်စ္ပိုက မ်က္မွန္ အၿမဲတပ္သည္္။ ယခု မ်က္မွန္ မပါဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ယို႔ယို႔ေလးရပ္ေနသည္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေခါင္းမွာလည္း ပတ္တီးႀကီးႏွင့္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေမးသည္
“ဆရာ ထိုင္ေလ။ ဘာျဖစ္လာတာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္ ခြင့္တိုင္ခ်င္လို႔”
“ယူေလ … ဘာကိစၥလဲ”
“မ်က္မွန္ သြားလုပ္မလို႔”
“ခင္ဗ်ား မ်က္မွန္က ဘယ္ေရာက္သြားလို႔လဲ”
ဤသို႔ျဖင့္ မ်က္မွန္မပါသည့္ ဇာတ္ေၾကာင္းအျပင္၊ ေခါင္းကြဲခဲ့ရေသာ ဇာတ္လမ္းပါ မွတ္တမ္းတင္စရာ ျဖစ္ခဲ့ ရသည္။
“ဒီလိုဆရာရဲ႕”
ေက်ာင္းက ေမာေမာႏွင့္ ျပန္လာေသာ ကိုခ်စ္ပိုတစ္ေယာက္ သတင္းစာဖတ္ေနစဥ္ မခင္မိက အိမ္ေပၚကို ေျခေဆာင့္ၿပီး တက္လာသည္။ ကိုခ်စ္ပိုက မ်က္လံုးေလးတစ္ခ်က္ လွန္ၾကည့္လိုက္ၿပီး သတင္းစာ ဆက္ဖတ္ေန သည္။ အိမ္ေနာက္ဘက္တြင္ ေျဗာင္းဆန္ေနသည္။ အိုးေတြ ခြက္ေတြကို ပစ္ခ်သလား၊ လြတ္က်သလားမသိ
“ဂလံုး … ဂလြမ္း … ခြမ္း”
ကိုခ်စ္ပို စာဆက္ဖတ္ေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ မခင္မိက ကိုခ်စ္ပိုေရွ႕လာရပ္ၿပီး
“ေတာ့ … ကိုခ်စ္ပို”
“ဘာလဲကြာ”
“ကၽြန္မ ဘာျဖစ္လာသလဲ ရွင္ သိသလား”
“မင္း ဘာသာမင္း အျပင္မွာ ဘာျဖစ္လာသလဲ … ငါဘယ္သိမလဲကြာ”
“ရွင့္မွာ မိန္းမက တစ္ခုခုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ဘူးလား”
“ေနဦး … ရန္ျဖစ္လာတာလား”
“မဟုတ္ဘူး”
“ဒါဆိုရင္လည္း ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“ေတာ္ေသးတာေပါ့ … ေမးေဖာ္ရလို႔”
“ေအးေလ … ေမးရေတာ့တာေပါ့”
“ဆိုင္က ဆန္အေႂကြးမေရာင္းဘူးရွင့္ အဲဒါဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ေကာင္မက လူပါးဝလို႔။ ေက်ာင္းဆရာကို ယူထားတာကိုးတဲ့ … အဲဒါ ရွင့္ေၾကာင့္ အေျပာခံရတာ”
“ငါနဲ႔ ဘာဆိုင္သလဲကြာ”
“ရွင့္ကို ပိုက္ဆံ ရွာခိုင္းတယ္ေလ … ခု ပိုက္ဆံမပါလာေတာ့ ဆန္အေႂကြးသြားယူတာ အေျပာခံရၿပီေပါ့”
“ကဲပါကြာ … ငါပဲ သြားယူပါ့မယ္ … ေနပါ”
“အင္းေလ … ရွင့္ေကာင္မက ရွင့္ကို ေတြ႔ခ်င္ေနလို႔လားမွမသိတာ။ ရွင္ကလည္း သြားခ်င္ခ်င္”
“အပိုေတြ မေျပာပါနဲ႔ကြာ … ဆန္ရလာရင္ ၿပီးေရာေပါ့”
ကိုခ်စ္ပိုက ထြက္သြားသည္။ မၾကာမီ ဆန္ထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ႏွင့္ ျပန္လာသည္။
“ကဲ ေရာ့ … ဒီမွာ ဆန္ရလာၿပီ မဟုတ္လား။ ခ်က္ေတာ့။ ထမင္းဆာေနၿပီ”
“ရွင္ဟာေလ စားဖို႔ပဲသိတယ္။ ထမင္းက ဒီအတိုင္း စားလို႔မရဘူး။ ဘယ္မွာလဲဟင္း”
“မင္းအဲဒီလို ေျပာမယ္ဆိုတာ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘဲဥႏွစ္လံုးပါ အေႂကြးယူလာတယ္။ ေရာ့ ဒီမွာ”
ကိုခ်စ္ပိုက ခါးပံုစထဲ ထည့္လာသည့္ ဘဲဥႏွစ္လံုးကို ထုတ္ေပးလိုက္သည္။
“ရွင့္ ေကာင္မကို ေမႊးေမႊးေရာ ေပးခဲ့ရေသးလား”
“မင္းကြာ … ကေလးကလားစကားေတြ မေျပာပါနဲ႔။ ငါးပိရည္ေကာင္းေကာင္းေလးေဖ်ာ္ထား”
ကိုခ်စ္ပိုက စာအုပ္စင္မွ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဆြဲၿပီး ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ သြားထိုင္ဖတ္ေနျပန္သည္။ စာအုပ္ဖတ္ေကာင္းေနစဥ္
“ကိုခ်စ္ပို ေရခ်ိဳးေတာ့ … ထမင္းစားမယ္”
စာထဲတြင္ စိတ္ဝင္စားေနသျဖင့္ ကိုခ်စ္ပိုက မၾကား။ မခင္မိက အိုးေတြ ခြက္ေတြကို ထုျပန္သည္။ ကိုခ်စ္ပိုက စာဆက္ဖတ္ေနသည္။
“ထမင္းစားမယ္”
“ေအး”
ေအး ေနာက္တြင္ လူကမထ။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ထပ္ၾကာသည္။ ကိုခ်စ္ပိုေရာက္မလာ။
“ကိုခ်စ္ပို”
“ထမင္းစားဖို႔ေခၚေနတယ္ေလ”
“ေအး … ခဏေလး … ခဏေလး”
ကိုခ်စ္ပိုမထႏိုင္။ စာကေကာင္းခန္းေရာက္ေနသည္။ မခင္မိက မီးဖိုခန္းထဲက ဝုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး ထြက္လာသည္။ တစ္အိမ္လံုး သိမ့္သိမ့္ခါသြားသည္။
ကိုခ်စ္ပိုေရွ႕တြင္ မ်က္လံုးေတြ မီးဝင္းဝင္းေတာက္ေနသည့္ မခင္မိက
“ကိုခ်စ္ပို”
“ေဟ”
“ထမင္းစားမယ္ေလ”
“ေအး … လာခဲ့မယ္”
ကိုခ်စ္ပိုကမထ။ စာဆက္ဖတ္ေနသည္။ မခင္မိ၏ေဒါသေတြ အဆံုးစြန္ကို ေဆာင့္တက္သြားသည္
“ကိုခ်စ္ပို”
ကိုခ်စ္ပိုက လက္ကာျပသည္။ စာဆက္ဖတ္သည္။ မခင္မိက ကိုခ်စ္ပို မ်က္မွန္ကို ေဆာင့္ဆြဲယူလိုက္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေပါက္ခြဲသည္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေနာက္ေဖးကို ဝင္သြားသည္။ င႐ုတ္က်ည္ေပြ႔ယူလာၿပီး မ်က္မွန္ကို ထုေထာင္းလိုက္သည္။
“ကဲ … မွတ္ၿပီလား … မွတ္ၿပီလား … မွတ္ထား … မွတ္ထား”
ကိုခ်စ္ပို ဝုန္းခနဲ မတ္တတ္ရပ္လိုက္သည္။
“မင္းကြာ … မင္းကြာ … ငါ့ကို ထုလိုက္တာ ခံႏိုင္ေသးတယ္။ ခုေတာ့ ငါ့မ်က္မွန္ … ငါ့မ်က္မွန္ … သြားပါၿပီ … သြားပါၿပီ”
ကိုခ်စ္ပို အိမ္ေအာက္ဆင္းသြားသည္။ ၿခံထဲတြင္ သြားထိုင္ေနသည္။ ေမွာင္လာၿပီ။ မခင္မိက အိမ္ေပၚတြင္ မီးမဖြင့္။ ႐ႈိက္သံေတြ ၾကားေနရသည္။ အေတာ္ၾကာေတာ့မွ
“ကိုခ်စ္ပို ထမင္းစားမယ္”
“မစားဘူး”
“ထမင္းစားမယ္လို႔ ေျပာေနတယ္ေနာ္”
“မစားဘူး။ မင္းဘာသာစား”
“ရွင္ စိတ္ဆိုးေနတာလား”
“ဟုတ္တယ္”
“ရွင္ တက္မလာရင္ ထမင္းေတြကို ေခြးေကၽြးပစ္မယ္”
“သေဘာပဲ”
ကိုခ်စ္ပို ရပ္ကြက္ထဲ ထြက္သြားသည္။ သူအေတာ္ေလး စိတ္ဆိုးသည္။ ဘာမွလည္း သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရ။ သူက မ်က္မွန္အားကိုးေနရသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လမ္းပင္ေကာင္းေကာင္း မေလွ်ာက္တတ္ေတာ့။ လမ္းမေပၚ ထြက္လွ်င္ ကားတိုက္၊ စက္ဘီးအတိုက္ခံရမည္စိုးေသာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္လာသည္။ ပက္လက္ ကုလားထိုင္တြင္ ထိုင္ေနသည္။ စာလည္း ဖတ္လို႔မရေတာ့။
ညဥ့္နက္လာၿပီ။ အိမ္ခန္းထဲက ေခၚသည္
“ကိုခ်စ္ပို … အိပ္မယ္”
သူက တစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာ။ စိတ္ဆိုးလြန္းသျဖင့္ ဒီအတိုင္းထိုင္ေနမိသည္။
“ကိုခ်စ္ပို … လာအိပ္”
ကိုခ်စ္ပိုက မလႈပ္၊ ငုတ္တုတ္ဆက္ထိုင္ေနသည္။
ညဥ့္နက္လာၿပီ။ မအိပ္၍လည္းမျဖစ္။ အိပ္ခ်င္ေနေသာေၾကာင့္ အိမ္ခန္းထဲဝင္လာၿပီး ကုတင္စြန္းတြင္ သူ႔ဘက္မလွည့္ဘဲ ေကြးေကြးေလး ဝင္အိပ္လိုက္သည္။
“ကိုခ်စ္ပို”
“ကိုခ်စ္ပို”
“ဘာလဲ”
“စိတ္ဆိုးလား”
“စိတ္ဆိုးတယ္”
“အဲဒါဆိုရင္ … ရွင္ဘာလုပ္မလဲ … ကၽြန္မကို သတ္မလား”
“မသတ္ဘူး”
“ရွင္မသတ္ရင္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ လုပ္မယ္”
မခင္မိက ကုတင္တိုင္ႏွင့္ သူ႔ေခါင္းကို တိုက္သည္။
“မင္းေသာက္႐ူးထမေနနဲ႔ အိပ္ခ်င္ေနၿပီ”
“ကိုခ်စ္ပို”
“ဘာလဲ”
“ကၽြန္မဘက္လွည့္”
“မလွည့္ဘူး”
“ဒီမွာ ကၽြန္မကိုၾကည့္”
“မၾကည့္ဘူး”
“ၾကည့္လို႔ေျပာေနတယ္ေလ”
“ငါ့မွာ မ်က္မွန္မရွိဘူး”
“မ်က္မွန္ရွိစရာမလိုဘူး”
“လို လို … မလိုလို … မၾကည့္ဘူး”
“ရွင္ၾကည့္မလား … မၾကည့္ဘူးလား”
“ငါ့မွာ မ်က္မွန္မရွိဘူး”
“မ်က္မွန္ မလိုဘူးလို႔ေျပာေနတယ္ေနာ္”
“မၾကည့္ဘူး”
“ဝုန္း”
“ေအာင္မယ္ေလး … ေသပါၿပီ”
ကၽြန္ေတာ္ ကိုခ်စ္ပိုေျပာသည့္အတိုင္း ျပန္ေရးျပျခင္းျဖစ္သည္။ မခင္မိက ကိုခ်စ္ပိုကို ကုတင္ေပၚက ကန္ခ် သည္။ ကုတင္ေအာက္ျပဳတ္က်ၿပီး ကုတင္တိုင္ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင့္ကာ ေခါင္းကြဲသည္။
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို
“အင္း … ခင္ဗ်ားတို႔ အခ်စ္စမ္းတာကလည္း တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ”
“အင္းေလ … အဲဒီအရသာ ဆရာသိႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး”
“မသိခ်င္ပါဘူးဗ်ာ … ထိပ္ေပါက္ေခါင္းကြဲ”
“အဲဒါေလးကိုက ခ်စ္စရာဗ်”
ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါ။
တင္ညြန္႔
photo : facebook
