تا صورت پیوندِ جهان بود، علی بود تا نقش زمین بود و زمان بود، علی بود آن قلعه‌گشایی که درِ قلعه‌ی خیبر برکند به یک حمله و بگشود، علی بود آن گُرد سرافراز که اندر ره اسلام تا کار نشد راست، نیاسود، علی بود

رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها کن ترک من خراب شب‌گرد مبتلا کن ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن از من گریز تا تو، هم در بلا نیفتی بگزین ره سلامت، ترک ره بلا کن ماییم

اندک‌اندک جمع مستان می‌رسند اندک‌اندک می‌پرستان می‌رسند دل‌نوازان نازنازان در ره‌اند گل‌عذاران از گلستان می‌رسند اندک‌اندک زین جهان هست و نیست نیستان رفتند و هستان می‌رسند جمله دامن‌های پرزر همچو کان از