ငရုပ္သီးအေလွာ္မႈန္႔ ႏွစ္ရာဖိုး။ ၾကက္သြန္ျဖဴႏွစ္ရာဖိုး။ ပဲျပားေၾကာ္ႏွပ္ထဲထည့္ဖို႔ ပုစြန္ေျခာက္ကလည္း ႏွစ္ရာဖိုးဝယ္ရေသးသည္။ ေျခာက္ရာက်န္ေသးသည္။ သမီးေလးအတြက္ ကိတ္မုန္႔ေလးက ႏွစ္ရာတန္တထုတ္ဝယ္ရေသးသည္။
ေလးရာမွာ ကိုျမင့္ေက်ာ္မသိေအာင္စုရတ့ဲေငြက ႏွစ္ရာဖယ္ရေသးသည္။ ထိုသို႔ေအးစံခိုးစုတာကိုလည္း ကိုျမင့္ေက်ာ္ကရိပ္မိသည္။ ေအးစံစုသည္မွာ တျခားမဟုတ္။ တေန႔ႏွစ္ရာတလေျခာက္ေထာင္ရသည္။ လကုန္လို႔ ေငြေျခာက္ေထာင္စုမိပါက တလစာဆီဝယ္ရသည္။ ဆား အခ်ိဳမႈန္႔မွအစ ပိုလ်ွင္ပိုသလို ငါးေျခာက္ေလးၾကက္သြန္ေလးဝယ္ထားရသည္။ အာၿဗဲေျခာက္ကေလးငါးရာဖိုးဝယ္ထားလ်ွင္ အေရးေပၚဧည့္သည္လာပါက ထမင္းျဖဴေလးႏွင့္ ငါးေျခာက္ဖုတ္ဆီစမ္းေလးကြၽးလို႔ရသည္။ ဧည့္သည္မလာသည့္တိုင္ေအာင္ ေစ်းဖိုးမေလာက္သည့္ေန႔မ်ားတြင္ ဟင္းတမယ္စီစဥ္လို႔ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအးစံစုမိေငြ တလေျခာက္ေထာင္သည္ ဆီတပိႆ သုံးေထာင့္ငါးရာတန္တဗူး ႏွင့္ ငါးေျခာက္ငါးရာဖိုးကေတာ့ ပုံမွန္ဝယ္ျဖစ္သည္။ က်န္ႏွစ္ေထာင္မွာ အခ်ိဳမႈန္႔ငါးရာ ဆားႏွစ္ရာ ေကာ္ဖီမစ္သုံးထုတ္ သုံးရာ ၾကက္သြန္နီရခုႏွစ္ရာ ငရုပ္သီးမႈန္႔သုံးရာ အ့ဲလိုမ်ိဳးျဖင့္ ကုန္ရသည္။ ေအးစံက ေကာ္ဖီေတြဘာေတြေသာက္တတ္သည္မဟုတ္။ ကိုျမင့္ေက်ာ္ကေတာ့ ေသာက္ခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔အတြက္ တရာတန္ေကာ္ဖီမစ္သုံးထုတ္ဝယ္ရသည္။