ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အိမ္မွာေနရတဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာရွားတယ္ဗ်။ ေက်ာင္းက ျပန္လာတာနဲ ့က်ဴရွင္သြား က်ဴရွင္က ျပန္လာရင္ေတာ့ ညခင္းေဆာ့ဖို ့ပဲ စဥ္းစားထားတာေလ။ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ရက္ေတြက်ေတာ့လည္း အိမ္မွာသိပ္ျပီး ေနစရာ မလိုဘူးေလ။ အေဖနဲ ့အေမက အျမဲ အလုပ္လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ ပိတ္ရက္ဆိုတာ ပိုလို ့ေတာင္လြပ္လပ္ေသးတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္မွာ ေနရင္ေန မဟုတ္ရင္ အိမ္ကို သူငယ္ခ်င္းတယ္ေယာက္ေခၚျပီးေနတတ္တယ္။ မိသားစုထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္က အႀကီးဆံုး။ျပီးေတာ့ ညီတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ ညီကိုေတာ့ အိမ္မွာေဆာ့ခိုင္းျပီး ကိုယ္ကေတာ့ ေလွ်ာက္သြားေနတာဆိုေတာ့ အျပင္မွာေနရတဲ့ ဂ်ေလဘီဘဝကိုပဲ ပိုႀကိဳက္တတ္လာတယ္။ မိဘကလည္း ယံုၾကည္မွဳေပးထားေတာ့ ပိုဆိုးေပါ့ဗ်ာ။ သူမ်ားေတြ ၇ တန္း ၈တန္း ေလာက္မွာ ညလံုးေပါက္အျပင္ထြက္ခြင့္ ရွိမရွိဆိုတာ မသိေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္ျပန္အိပ္လို ့ရတယ္။ အိမ္လည္း မကပ္ျဖစ္ပါဘူး။ အိမ္မွာေနလည္း ေပ်ာ္စရာ အခ်ိန္ဆိုတာ ရွားတာကိုးဗ်။
အဲ့လိုနဲ ့ပဲ အိမ္မွာမေပ်ာ္ပဲလမ္းမွာေပ်ာ္တဲ့ လမ္းေပ်ာ္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာတာေပါ့။ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့က်ဴရွင္မွာ အိပ္ က်ဴရွင္မွာေနတယ္။ ေဘာ္ဒါေဆာင္ သေဘာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမဲ့ ဆရာက အိမ္တစ္အိမ္ ငွားေပးျပီး အဲ့မွာ နယ္ေဝးကလညတက္တဲ့သူေတြကို ေနဖို ့စီစဥ္ေပးထားတာေလ။ အဲ့မွာပဲ ကိုယ္ကလည္း ေနတယ္ အိပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ညခင္းက်ေတာ့ ဆရာက မအိပ္ဘူးေလ။ လြပ္လပ္ေရးေတြရခဲ့တာေပါ့။
ျပီးေတာ့ ေတာင္ငူမွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ အေဆာင္ေနျပီး တက္ရတယ္။ အဲ့လိုနဲ ့ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ အလုပ္ရွာျပီး အလုပ္လုပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ အလုပ္က အင္းတေကာ္မွာ။ အင္းတေကာ္နဲ ့ပဲခူးဆိုတာ အသြားအျပန္မွ တစ္နာရီေလာက္ပဲ ၾကာတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အေဆာင္ေပးတယ္ေလ။ အေဆာင္ေပးေတာ့ အေဆာင္မွာေနတယ္။ ပဲခူးက သူေတြ တစ္လကို ႏွစ္ခါေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးျပန္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္ကို ၂လေနမွ တစ္ေခါက္ေတာင္ မျပန္ျဖစ္ဘူး။ အိမ္မွာ ေနလည္း ပ်င္းတာပဲေလ။ ဘယ္သူမွ မရွိတာပဲကို။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေဆာင္မွာ အျမဲရွိတတ္တယ္။ အိမ္ကို ေတာ္ရံု မျပန္တတ္ဘူး။
အဲ့လိုနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်ပါေလေရာ။ အိမ္ေထာင္က်ျပီးလို ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ အိမ္မွာေနတဲ့အခ်ိန္ထက္ လမ္းထြက္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ကပဲ မ်ားေနခဲ့တာပါ။ အဲ ထပ္ျပီး သားသားေလးကို ေမြးတယ္ဗ်ာ။ ဒါလည္း ကြ်န္ေတာ္ အရင္လိုပါပဲ။ အိမ္ေစာင့္နတ္နဲ ့မတည့္ဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္လိုလူကို ေျပာတာျဖစ္မယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္တဲ့အခါ လူေတြေျပာင္းလဲသြားတတ္တယ္ ဆိုတာ မွန္တယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ေလာင္းကစား အရမ္းလုပ္တယ္။ အျမဲအရွံုးေပၚတယ္။ ဝင္ေငြနဲ ့ထြက္ေငြ မမွ်တဲ့ အခါ အေၾကြးေတြတင္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ မိန္းမကို ေျပာျပေတာ့ မိန္းမက စိတ္ဆိုးတာေပါ့ဗ်ာ။ မဆိုးပဲေနမလား။ ကေလးကလည္း အရြယ္ေရာက္လာမွာေလ။ လက္ထဲမွာလည္း စုမိေဆာင္းမိ တစ္ခုမွမရွိတဲ့အျပင္ အေၾကြးပါ တင္ေနေတာ့ စိတ္ဆိုးျပီေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သားသား ေၾကာင့္ ျပႆနာ အႀကီးႀကီး မတက္ခဲ့ပါဘူး။ အခု ဒီစာကို ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကြး မေၾကေသးဘူးဗ်။ ဒါေပမဲ့ အရင္ကလို စိတ္မဆင္းရဲရေတာ့ဘူး။ မိသားစုကို အခ်ိန္ေပးတတ္လာတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားခ်က္ကို သေဘာက်လာတယ္။
စိတ္တစ္ခ်က္ရဲ ့ေစစားရာက လူ တစ္ေယာက္ ကို အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲေစတယ္။ ကိုယ့္အေပၚဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ မိန္းမကို တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ျပန္ဂရုစိုက္သင့္တယ္လို ့ေတြးမိျပီးေနာက္ေတာ့ အရင္လို အျပင္ ထြက္ျပီး ေသာက္စားေနဖို ့ စိတ္ကူးကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္တယ္။အိမ္မွာ ေနေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အရင္ကဆိုရင္ ဂိမ္းေဆာ့ရင္ေဆာ့ ဒါမွမဟုတ္ အိပ္ေနတတ္တာေလ။ အခုေတာ့ သားသားနဲ ့ေဆာ့ရင္ေဆာ့ မေဆာ့ရင္ အိမ္ အလုပ္ေလးေတြ လုပ္ျပီး မိသားစုေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ ေနရတဲ့ အခ်ိန္ကုိေပ်ာ္တတ္လာတယ္။ တစ္ဆက္တည္း စဥ္းစားမိလာတာက တစ္ကယ္လို ့ငါသာငယ္ငယ္က မိသားစုနဲ ့ ဒီလိုေနခဲ့ရမယ္ ဆိုရင္ မိသားစုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ အေစာႀကီး ရွာေဖြေတြ ့ရွိျပီး ခုအခ်ိန္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ တစ္ခုေတာင္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူးလို ့ေတြးမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါတို ့သားသားေလးကိုလည္း မိသားစုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ေအာင္ ထားေပးျပီး ငါ့လို မျဖစ္ရေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ အသိဝင္လာခဲ့ပါတယ္။
အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့မိသားစုေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ ့ ဘဝကို ျဖတ္သန္းေနၾကပါျပီ။ အားလပ္ရက္ေတြမွာ အေဖ့ဆီကို သြားၾကတယ္။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ရက္ရွည္ေတြမွာဆိုရင္ အပန္းေျဖ ခရီးေတြသြားၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အနီးအနားကလည္စရာေလးေတြကိုပဲလည္ပတ္ ၾကတာေပါ့။အနီးအနားမွာလည္း လည္ပတ္စရာေနရာေတြက အမ်ားသားကိုးဗ်။ တစ္ကယ္လို ့ Steemit က သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ပဲခူးေရာက္လို ့ အေနာက္ေတာ ဘုရားမ်ား ဖူးခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့မိသားစုက လိုက္ပို ့ေပးပါ့မယ္။ Steemit အဖြဲ ့သားမ်ားလည္း မိသားစုကို မ်ားမ်ား အခ်ိန္ေပးျပီး ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ မိသားစုဘဝေလးေတြ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစလို ့ ဆႏၵျပဳရင္း ဒီ post ေလးကို ရပ္နားလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
written by 
MSC 237
