ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့လူေတြကို
ျပည္ပမွာ ကြ်န္ခံေနတယ္ဆိုၿပီး ရင့္ရင့္သီးသီးသံုးတာေတြ ျမင္ရ ၾကားရေတာ့ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္မိတယ္။
အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ေရနဲ႔တူတယ္။
ခံယူစိတ္ဟာ ခြက္နဲ႔တူတယ္။
ေရကေတာ့ ဒီေရပဲ.... ခံယူတဲ့ခြက္က သန္႔ရွင္းေနရင္
သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရျဖစ္မယ္။
ခံယူတဲ့ခြက္က ညစ္ပတ္ေနရင္ ညစ္ပတ္တဲ့ ေရျဖစ္မယ္။
ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရတာခ်င္းေတာ့ တူရင္တူမွာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က သူေဌးေခ်းအိုးသိမ္း သူေဌးဖင္ေဆးေပးရတဲ့ အလုပ္ေလာက္ လုပ္ရၿပီး ကြ်န္စိတ္ဝင္ေနရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေလ။
လူတကာကို ကိုယ့္လို ကြ်န္ခံေနရတယ္ ထင္ရင္ထင္မွာေပါ့။
ျပည္ပမွာ အိမ္ေဖာ္လုပ္တဲ့လူတိုင္းကို မေျပာပါဘူး။
အိမ္ေဖာ္ပဲလုပ္လုပ္ အိမ္သာပဲေဆးေဆး
ငါတို႔က နင္တို႔ကို လုပ္အားေရာင္းတာ
ကြ်န္ခံတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ သခင္စိတ္ရွိတဲ့ လူက
သခင္ပဲ။ ကြ်န္မဟုတ္ဘူး။
ကိုယ္က ႏိုင္ငံျခားမွာ ကိုယ္တတ္တဲ့ပညာနဲ႔ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္
ငါတို႔က နင္တို႔ကို ပညာေရာင္းတာ လုပ္အားေရာင္းတာ
နင္တို႔ႏိုင္ငံက အေတြ႕အၾကံဳေတြ သင္ခန္းစာေတြနဲ႔
ငါတို႔ဘဝကို တည္ေဆာက္ေနတာဆိုတဲ့
ျပည္ပေရာက္ သခင္ေတြ ႐ိုက္သတ္လို႔ေတာင္မကုန္ဘူး။
ႏိုင္ငံျခားသားျမင္တာနဲ႔ သခင္ႀကီးေျပးေခၚခ်င္တဲ့စိတ္က အဂၤလိပ္ေခတ္ကတည္းက မေပ်ာက္ေသးတာလား မွတ္ရ။
ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို လက္ၫွိဳးထိုးျပန္ခိုင္းလို႔ရတဲ့
ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြကို ပတ္ဝန္းက်င္အဆင့္အတန္း သိပ္ကြာလြန္းလို႔ မျမင္ဖူးေသးတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။
တန္ရာတန္ေၾကး လုပ္အားခယူ အလုပ္လုပ္တာကို
ကြ်န္ခံတာလို႔ ေတြးေနရင္ေတာ့
ခံယူတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္ကိုက ကြ်န္စိတ္ေပါက္ေနမွန္း လူသိတာေပါ့ေလ။
လူကြ်န္ျဖစ္ရင္ လြတ္ဖို႔လြယ္ေသးတယ္
စိတ္ကြ်န္ျဖစ္ရင္ လြတ္လမ္းမရွိဘူးရယ္ ။