ညက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ျဖစ္ဘဲ
ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားတစ္ဦးရဲ႕ ေထာင္တြင္းအေတြ႕အႀကံဳစာအုပ္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။
စစ္ေႀကာေရး ငရဲခန္းေတြ၊
ယံုႀကည္ခ်က္ အက်ဥ္းသား ၅ညေတြအေပၚ ႏွိပ္ကြပ္မွဳေတြ၊
ေထာင္တြင္းက ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွင္း ရက္စက္မွဳေတြ၊
စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ႏွိပ္စက္မွဳေတြ
အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံုကို စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ဖတ္ရတယ္။
ဒါဟာ လူမဆန္မွဳေတြႀကား မေသဘဲက်န္ေနခဲ႔သူေတြျဖစ္လို႔ ေရးသားခြင့္ရေနတာ။
လူမသိသူမသိ တိတ္တဆိတ္ မထင္မရွားက်ဆံုးခဲ႔ရတဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္ေတြအမ်ားႀကီး ရွိခဲ႔မွာပဲ။
ဇာတ္နာေအာင္ ပိုေရးထားတယ္ပဲထား၊
အဲ႔တစ္ဝက္ေလာက္ ခံစားရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေသပစ္လိုက္ဖို႔ လံုေလာက္ေနျပီ။
သမိုင္းဆိုတာ လိမ္လို႔ မရဘူး။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒီေန႔ ခုလို ေျပာလိုဆိုလို႔ရေနတာ
ႏိုင္ငံေရးကို ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလို ေနလို႔ရေနတာဟာ
ႏိုင္ငံေရးကို ကိုယ့္အေရးလို သေဘာထားခဲ႔တဲ႔လူေတြေႀကာင့္ပဲ။
က်ဳပ္ကေတာ့ ခံယူခ်က္ျပတ္သား မယိမ္းယိုင္တဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားတိုင္းကို ေလးစားတယ္။
ကိုယ္သာ သူတို႔ေနရာမွာဆိုရင္ေရာလို႔
ေတြးမိရင္ ႀကက္သီးေမႊးညွင္းေတြ ထလာမိတယ္။
ေနဖို႔ထက္ ေသဖို႔ဟာ ပိုလြယ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေလးဘက္ေလးတန္ကို အုတ္နံရံကို ေခါင္းနဲ႔တိုက္ ေသပစ္လိုက္ျခင္းဟာ အသက္သာဆံုးထြက္ေပါက္ ျဖစ္မယ္လို႔ေတာင္ ေတြးမိတယ္။
ကိုယ္ ေပ်ာ့ညံ႔တာ ေသခ်ာေလ သူတို႔ကို ေလးစားမိတယ္။
ေန႔ခင္းပိုင္းက ေဖ့စ္ဘုတ္က အကိုတစ္ေယာက္ေျပာတဲ႔ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ႏိုင္ငံေရးေရးသူေတြကို ဆြဲစိမယ္ဆိုတဲ႔သတင္းရယ္ ဒီစာအုပ္ေတြရယ္ကို စိတ္စြဲျပီး အိမ္မက္ဆိုးေတြေတာင္ မက္မိတယ္။
ကြ်န္ေတာ္သိပ္ေႀကာက္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ေတြ ဆက္မေႀကာက္ရေအာင္ တတ္ႏိုင္တာထက္ ပိုလုပ္ဖို႔ တာဝန္ရွိတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ႕ Freedom from Fear စာအုပ္ေလး ျပန္ရွာဖတ္ျပီး အားေမြးရဦးမယ္။
Zawphyowai
Msc 082