ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၿပီး စိုးရိမ္မိတယ္

ယခုေရးခဲ့တာကေတာ့ ငယ္ဘဝကို remindလုပ္ေပးခ်င္တဲ့သေဘာ

ေလးရယ္။စာေရးသူတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကဓေလ့ေတြ တျဖည္းျဖည္း

တိမ္ေကာလာၿပီဟု ထင္ျမင္မိတာေၾကာင့္ ေရးလိုက္ရတာျဖစ္ပါတယ္။

 ![image](

သီတင္းကြၽတ္ကေတာ့ ဘာလိုလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပန္ပါၿပီ။

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလးလၾကာမွ ျပန္ေတြ႔ရလို႔

ေပ်ာ္ခဲ့ရေပမဲ့ သီတင္းကြၽတ္ရဲ႕ အရင္ အေငြ႔အသက္မ်ားကို

ေတာ့ လြမ္းဆြတ္ေနခဲ့မိပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ရြယ္တူကေလးေတြ အမ်ားအျပား ႐ွိၾကပါတယ္။

စာေရးသူရဲ႕ ငယ္ဘဝကို ျပန္သြားလိုက္ရေအာင္။

အရင္သီတင္းကြၽတ္ၿပီဆိုရင္ လူႀကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ကာ

လမ္းတြင္ မီးထြန္းရန္ တိုင္ပင္စည္းရံုးၾကပါတယ္။

စည္းရံုးတယ္ဆိုတာက ေငြထည့္ဖို႔တို႔ဘာတို႔မဟုတ္ပါဘူး။

အသင့္မီးပံုးေလးေတြ ဝယ္ရင္ ေငြကုန္ႏိုင္တာမလို႔ 

လက္လုပ္ မီးအိမ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ၾကဖို႔ပါ။

အဲ့ဒီအတြကိ ဝုိင္းကူလုပ္ရန္ စည္းရံုးျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။

 

အမ်ားစုကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တက္ႂကြတဲ့ ကေလးေတြသာ

ျဖစ္ပါတယ္။

မီးအိမ္ေလး လုပ္နည္းကို ႐ွင္းျပေပးပါရေစ။

ပထမဆံုး အေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ရဲ႕ ရထားလမ္း

အေက်ာ္မွာ ရႊံ႔ေတြ သြားခြာၾကပါတယ္။

ကေလးေတြဆိုေတာ့ ရႊံ႔ခြာတာက နည္းနည္း ေဆာ့တာက

မ်ားေနတာေပါ့။ 

လူႀကီးတစ္ေယာက္ လိုက္လာမွ ၿငိမ္ၿပီး ခြာၾကတယ္။ 

ရႊံ႔ေတြ လံုလံုေလာက္ေလာက္ခြာ ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ လုပ္မဲ့သူရဲ႕အိမ္မွာ အျမန္ အေခ်ာသတ္ဖို႔ လုပ္ၾကတယ္။

ရႊံ႔ေတြ ေျခက္သြားမွာ စိုးလို႔ပါ။

အေခ်ာသတ္တယ္ဆိုလို႔ တအား အခက္ႀကီးထင္မေနပါနဲ႔။

ေအာက္ခံျပား လုပ္တာျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က ေလာက္စာလံုး အႀကီးႀကီးေတြလံုးၿပီး ျပားခ်လိုက္

တယ္။ ေအာက္ခံျပား အဝိုင္းေလးေတြ ရတာေပါ့။

တခ်ိဳ႕က လုပ္ကတည္းက ေလးေထာင့္ပံုလုပ္ၾကတယ္။

ဘယ္ပံုရရ ကိစၥ မ႐ွိဘူးေလ။

အဓိကက ေအာက္ခံျပား ရရင္ၿပီးေရာ။

ကေလးေတြဆိုေတာ့ ကေလးသေဘာဝ အေလ်ာက္

ဆူပူေနၾကတယ္။

အဓိက ဝိုင္းကူလုပ္ေနၾကတာကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔

ကေလးေတြဆိုေတာ့  ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို သည္းခံေနၾကရတယ္။

ေအာက္ခံျပားေတြကို ရႊံ႔မေျခာက္ခင္ ျမန္ျမန္လုပ္ၿပီးၿပီ

ဆိုတာနဲ႔ အသင့္ခူးထားၿပီးတဲ့ ဘႏၵာရြက္ေတြကို 

ေအာက္ခံျပား ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ

လွေအာင္စိုက္လိုက္တယ္။

အလယ္မွာေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းဖို႔ အရာေလး လက္နဲ႔

ေပးထားတာေပါ့။

ညဘက္ေရာက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အားလံုးတက္ႂကြေနၾကပါတယ္။

မီးအိမ္ေတြ ေနရာခ်သူကခ် ဖေယာင္းတိုင္ စိုက္ၿပီး ထြန္းသူ

ကထြန္းနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါတယ္။

အားလံုးၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလးဟာ မီးအိမ္ေလးမ်ားနဲ႔ လွပတင့္တယ္ေနပါတယ္။

ကိုယ္တိုင္လုပ္ မီးအိမ္ေတြဆိုေတာ့ ပိုၿပီး ၾကည္ႏူးရတာေပါ့။

ကုိယ့္လမ္းမွာ ထြန္းၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ တျခားလမ္းေတြကို

လိုက္ၿပီး ၾကည့္ၾကပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ တျခားရပ္ကြက္မ်ားပါ သြား၍ၾကည့္ၾကပါ

တယ္။

တျခားလမ္းေတြဟာလည္း သူ႔အလွနဲ႔သူ လွပေနၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ အသင့္မီးအိမ္ေလးေတြသာ 

ဝယ္ၿပီး ထြန္းၾကပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္သည္လည္းေနာက္ပိုင္း အိမ္ေျပာင္းခဲ့ရသည္ျဖစ္၍ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားတြင္ မႏႊဲခဲ့ရေတာ့ပါ။

ယခုႏွစ္ သီတင္းကြၽတ္ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္၏

စိတ္ထဲသို႔ ဒီအမွတ္တရေလး ဟာ ေခါင္းထဲကို

ဝင္လာပါတယ္။

ဘာလို႔လဲဆို ကြၽန္ေတာ္ယခုႏွစ္မွာ လမ္းကိုမီးအိမ္ေလးတြနဲ႔ အလွဆင္တဲ့လမ္းေတြ အလြန္နည္းပါးသြားတာကို

ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ပိုမိုနည္းပါးလာၿပီးေတာ့ ေနာက္ပိုင္း

ႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ေတြးပင္မေတြးဝံ့ေတာ့ပါ။

တျခားၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ဘယ္လိုဘယ္ပံု႐ွိမွန္း မသိေပမဲ့ 

ကြၽန္ေတာ္၏ ၿမိဳ႕ေလးတြင္မူ လုပ္ေနၾက အေလ့အထေလးပင္ တစ္ဆတစ္ဆ ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးပါး

ျဖစ္လာပါၿပီ။

ဒါကေတာ့ သီတင္းကြၽတ္မွာ ကြၽန္ေတာ္ခံစား မိလာတာေလး

ေတြပါ။

မၾကာခင္မွာ ေရာက္လာေတာ့မဲ့ တန္ေဆာင္မုန္း အေၾကာင္း

ဆက္သြားလိုက္ရေအာင္။

သီတင္းကြၽတ္ ၿပီးဆံုးသြားသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အိုးစည္

ဒိုးပတ္သံမ်ားကို ၾကားလာရၿပီျဖစ္ပါတယ္။

တျခားၿမိဳ႕မ်ားတြင္မသိ။ စာေရးသူတို႔ၿမိဳ႕တြင္မူ

ကြၽဲ၊တိုးနံယား၊လူဝံတို႔ႏွင့္ လွည့္ကာ အလႉခံထြက္ၾကျခင္း

ျဖစ္ပါသည္။ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ခ်စ္စဖြယ္ ဓေလ့မ်ားထဲကတစ္ခုပင္

ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ မဟုတ္။

ရလာေသာ အလႉေငြမ်ားကို ကထိန္ခင္းရန္အတြက္(သို႔)

တခ်ိဳ႕ကမူ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းေက်ာင္းတြင္

တန္း၍ လႉလိုက္ၾကပါသည္။ 

ဒီရာသီသည္ စာေရးသူတို႔ငယ္စဥ္က အေပ်ာ္ဆံုးလပင္

ျဖစ္ပါသည္။

ဆိုင္းသံၾကားၿပီဆိုတာႏွင့္ အိမ္ထဲမွ အေျပးအလႊားထြက္ကာ

ကြၽဲ႐ွိသည့္ေနရာသို႔ စုကာသြားၾကသည္။

တခ်ိဳ႕ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ ကြၽဲေနာက္သို႔ လိုက္ၾကည့္ၾက

သူမ်ားလည္း႐ွိသည္။

စာေရးသူတို႔ၿမိဳ႕ကထိန္မ်ားတြင္ ေစ်းကထိန္သည္ အစည္ကားဆံုးျဖစ္သည္။ ေစ်းသူေစ်းသားမ်ား ဝိုင္းဝန္း

လုပ္ၾကေသာ ကထိန္ျဖစ္၍ ပေဒသာပင္မ်ားမွာ လြန္စြာ

တန္ဖိုးႀကီးၾကသည္။

ေရခဲေသတၱာ၊အဝတ္ေလ်ွာ္စက္၊ဆိုင္ကယ္၊ေငြသား၊

ကားစသျဖင့္ တန္ဖိုးႀကီး မ်ားစြာပါၾကသည္။

ကထိန္၏ အေငြ႔အသက္မ်ားကမူ အရင္အတိုင္း ႐ွိေနဆဲမို႔

စာေရးသူ ၾကည္ႏူးရသည္။

မေန႔ကပင္ ကေလးတစ္သိုက္ ကြၽဲႏွင့္ လာ၍အလႉခံၾကသျဖင့္

ေငြငါးရာထည့္လိုက္သည္။

တန္ေဆာင္မုန္းတြင္လည္း စာေရးသူတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား

မီးပူေဇာ္ၾကရသည္။

သီတင္းကြၽတ္ကဲ့သုိ႔ပင္ ကိုယ္တိုင္မီးအိမ္မ်ား လုပ္ကာ

ဆက္လက္ၿပီး လမ္းကို အလွဆင္ၾကသည္။

သီတင္းကြၽတ္ တန္ေဆာင္မုန္းလတြင္ စာေရးသူတို႔

ကေလးမ်ား စုေပါင္းကာ ငရဲမီး ကစားနည္းကို ကစားၾက

သည္။ steemit မိသားစုဝင္မ်ား သိၾကလားမသိ။

ငရဲမီးကစားနည္းကုိ။

 ![image](

ငရဲမီးကစားနည္းအတြက္ လိုတာကေတာ့

ဖေယာင္းတိုင္ ႏွစ္တိုင္

ဆီမီးခြက္တစ္ခြက္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

လက္တစ္ထြာေလာက္ က်င္းကိုအရင္ေျမႀကီးတြင္ တူးရပါမယ္။

ထို႔ေနာက္ ေအာက္တြင္ ဖေယာင္းတိုင္တစ္တိုင္က

ိုစိုက္ထားရပါမယ္။

က်င္းေပၚတြင္ တုတ္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းကိက ကန္႔လန္းျဖတ္

တင္လိုက္ရပါမယ္။

ဆီမီးခြက္ တင္ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ဆီမီးခြက္ထဲတြင္ က်န္႐ွိေသာ ဖယာင္းတိုင္မွ ဖေယာင္းမ်ားကို ေျခထည့္ရပါမယ္။ 

အထဲမွ မီးစာျကိဳးကိုေတာ့ တစ္လက္မခန္႔ျဖတ္ကာ ဆီမီးခြက္အထဲသို႔ထည့္ထားရပါမယ္။

ပံုမွာေ တာ့ တစ္စပဲထည့္ထားတာ႐ိုက္လိုက္ရပါတယ္။

တကယ္ 

အကုန္လံုးနစ္ေအာင္ မထည့္ရပါ။

ဖေယာင္းစာကို မီးညႇိရဦးမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ အနည္းငယ္

ေပၚေအာင္ ထားရပါတယ္။

ထို႔ေနာက္ ဆီမီးခြက္ေအာက္႐ွိ ဖေယာင္းတိုင္ ကို မီးညႇိပါ။

ဖေယာင္းမ်ား အရည္ေပ်ာ္လာလ်ွင္ မီးစာကို မီးညႇိလိုက္ၿပီး

ေရခြက္မွ ေရကို လက္ျဖင့္ ႏႈိက္ကာ ဆီမီးခြက္အေပၚကေန ေတာက္ခ်ပါ။

မီးေတာက္မ်ား အေပၚသို႔ ျမင့္တက္လာပါလိမ့္မယ္။

ယခုမူ ထိုကစားနည္းကို သိေသာသူ ႐ွိေသးလားပင္ မသိေတာ့ပါ။

တန္ေဆာင္မုန္းလတြင္ အေပ်ာ္ဆံုး ရက္ႏွစ္ရက္ ႐ွိပါသည္။

သူခိုးႀကီး သူခိုးေလးညပင္ ျဖစ္ပါသည္။

အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ လုပ္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

ညမေရာက္ခင္ကပင္း မိမိတို႔ ခိုးမည့္ targetအား ေသခ်ာ

သတ္မွတ္ၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ႐ွိ သူငယ္ခ်င္းအိမ္

မွ ေ႐ွာက္ပန္းသီးမ်ား ခိုးျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ခိုးသည္ဟုပင္ မဆိုႏိုင္ပါ။

ခိုးသည့္အိမ္မွ သူငယ္ခ်င္းကပင္ မိမိတို႔အဖြဲ႔ထဲတြင္ ပါေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အဖြဲ႔ထဲက တစ္ေယာက္ကို အဆင္သင့္ တို႔စားရန္

အမႈန္႔လုပ္ခိုင္းၿပီးသားပင္ျဖစ္ပါတယ္။

စားေသာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ တျခားလမ္းမွ ထြန္းထားေသာ

မီးပးံုမ်ားကို မ်က္စပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။

သီတင္းကြၽတ္ကတည္းက အားခဲထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

သူခိုးႀကီး သူခိုးေလးညမ်ားတြင္ တခ်ိဳ႕ကမူ ဆိုင္းပုတ္မ်ားကို

ေနရာေျပာင္းထားျကသည္။

မနက္ခင္းမ်ား ေရာက္လ်ွင္ ပစၥည္းေပ်ာက္သူကေပ်ာက္ 

ဆိုင္းပုတ္လြဲသူကလြဲႏွင့္ ေပ်ာ္စရာပင္ျဖစ္ပါသည္။

ယခုႏွစ္မ်ားတြင္မူ ညဘက္ဖုန္းမ်ားႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနၾက

၍ လုပ္ၾကသူမ်ားပင္ မ႐ွိေတာ့သည္ကိုေတြ႔ရပါတယ္။

တန္ေဆာင္မုန္းလ၏ ေနာက္ဓေလ့တစ္ခုကေတာ့ 

ပံသကူ စြန္႔ၾကျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ပံသကူဆိုသည္မွာ ပိုက္ဆံမ်ားကို ေခါက္ကာ ခ်ိဳခ်ဥ္ႏွင့္

ေရာကာ လမ္းမ်ားတြင္ လွည့္ကာ စြန္႔ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။

သူခိုးႀကီသူခိုးေလးညမ်ား၏ ၁၁နာရီေက်ာ္ လူမ်ားအိပ္ခ်ိန္

တြင္ အလႉ႐ွင္မ်ားက ၿမိဳ႕ပတ္ကာ စြန္႔ၾကသည္ဟု

သိရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးမ်ားသည္ သူခိုးႀကီးသူခိုးေလးည

မနက္မ်ားတြင္ ဝီရိယထားကာ ေစာေစာထၾကရသည္။

ေနာက္က်လ်ွင္ ပိုက္ဆံမေျပာႏွင့္ ခ်ိဳခ်ဥ္ပင္ ေတြ႔မည္မဟုတ္ေပ။

တခ်ိဳ႕ကမူ ညကတည္းက ေစာင့္ကာ ဓာတ္မီးတစ္လက္ႏွင့္ 

႐ွာပံုေတာ္ ဖြင့္ၾကတယ္။

အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ေပသည္။

ယခုတြင္မူ စြန္႔တဲ့သူလည္း မ႐ွိေတာ့။

ေကာက္တဲ့သူလဲမ႐ွိေတာ့ပါ။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ တိမ္ေကာ ေပ်ာက္ကြယ္လာေလၿပီ

ျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူတို႔ အလြန္ကံေကာင္းခဲ့သည္။

ငယ္စဥ္ဘဝတြင္ အေပၚကေျပာခဲ့သည့္ ဓေလ့မ်ားကို

မွီလိုက္သည္။ေပ်ာ္လိုက္ခဲ့ရသည္။

ေနာက္ပိုင္းကေလးမ်ားသည္ ဓေလ့မ်ားကို သိၾကလိမ့္ေတာ့မည္ပင္

မထင္ေတာ့ပါ။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကေတာ့မည္

ထင္ပါတယ္။

ယခုေရးခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာသည္ စာေရးသူ၏ၿမိဳ႕တြင္

ယခင္ႏွင့္ ယခုလက္႐ွိ အေျခအေနမ်ားကိုသာ ခံစားေရး

ထားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။တျခားၿမိဳ႕မ်ားတြင္ေရာ ယခုလို

အရင္ဓေလ့မ်ား တိမ္ေကာလာၿပီဟု ခံစားမိပါသလား။

ယခုလာမည့္ တန္ေဆာင္မုန္းကိုလဲ ေတြးၿပီးစိုးရိမ္ရင္း

စာေရးသူ၏ စာကို အဆံုးသတ္လိုက္ရပါတယ္။

written by @yeyintkyaw

MSC-020