ဟိုမွာစိမ္းတဲ႔,ျပာတဲ႔,ညိဳတဲ႔ေတာင္းတန္းျကီးေတြနဲ႔ပါ။
သည္ေတာင္တန္းေတြကအေမ႔ကိုလြမ္းေစဖို႔မ်ားကာရံထားျကတာလား။ ျကယ္စင္ပြင့္လင္းတဲ႔ေကာင္းကင္ေအာက္မွာေတာ့"တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ျကီး"ကအေမ႔အျပဳံးလိုထည္ထည္ဝါဝါခန္႔ခန္႔ညားညားျကီးဆီးျကိဳေနေလရဲ႕။
က်ြန္ေတာ့လိုဇနပုဒ္သားတစ္ေယာက္ကိုသည္လိုေနရာေရာက္ေအာင္ပို႔ႏိူင္ခဲ႔တာအေမ႔ဆီမွာဘယ္လိုတန္ခိုးေတြမ်ားရွိေနပါလိမ္႔ဗ်ာ။အရင္ကမစဥ္းစားမိခဲ႔တာအမွန္ပါ။
အလွတရားေတြေပါင္းစုေဝဆာေနတဲ႔နယ္ေျမသစ္ကက်ြန္ေတာ့ရင္ခုန္သံကိုလတ္ဆတ္ေစခဲ႔ပါျပီ ဗ်ာ။
သည္မွာဘဝကို စ ရမယ္။
သည္မွာအနာဂတ္အတြက္လမ္းရွိတယ္အဲဒီလိုလား အေမ။
ဟုတ္ကဲ႔...အေမ,က်ြန္ေတာ္ပ်ံသန္းႏိူင္ဖို႔အေမတို႔ရဲ႕ေတာင္ပံေတြျဖဳတ္ေပးလိုက္ျကတာပဲ။ေျမျကီးကိုေကာင္းကင္ထင္ျပီးေပ်ာ္ရႊင္မိေနရင္ေတာ့ က်ြန္ေတာ္မွားသြားမွာေပါ့။
"သား...ေလွကိုဘယ္သူေလွာ္မွာလဲ"
"ငါ့သားျကီးပညာတတ္မွအေမတို႔လိုေနပူထဲအလုပ္မလုပ္ရမွာ"တဲ႔။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အေမရယ္။
အေမျဖစ္ခ်င္တဲ႔ဆႏၵဟာသားအတြက္ပဲဆိုတာအေမမေျပာဘဲသားသိခဲ႔ပါျပီ အေမ။
ေက်ာင္းေတာ္ျကီးထဲအဝင္မွာအေမ႔ရင္ခြင္ထဲဝင္လိုက္ရသလိုအရာရာေႏြးေထြးသြားပါတယ္။
သည္ရင္ခြင္က်ယ္ျကီးကအေမ႔ကိုလြမ္းလို႔ရတဲ႔အေမ႔ရဲ႕ကိုယ္ပြားေပါ့။
သားအတြက္အားလုံးစိတ္ခ်ေတာ့ အေမရယ္သားျကိဳးစားပါ့ မယ္။
ဘဝတူသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္းမိဘရဲ႕ေစတနာ,ေမတၱာကိုနားလည္ျပီး ေက်းဇူးဆပ္ႏိူင္တဲ႔သားေကာင္းရတနာ,သမီးေကာင္းရတနာမ်ားျဖစ္ႏိူင္ျကပါေစဗ်ာလို႔ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။