Verkeren in bekeren

wootzu(41)

Published in

#liefde

Words

899

Reading

4 min

Listen

Play

Verkeren in bekeren

Er zijn verkeren in de mens, donkerder dan nacht of dood; fouten die mensen maken in begrip, doordat we onszelf niet zien. De verlangens die we ervaren en liefde noemen, maar die we projecteren op een ander, zijn zo'n verkeren in de mens. We hebben het verkeerd, als we denken dat de verlangens voor een ander, die we liefde noemen, de echte zijn. Het kan niet. Al de liefde die we voelen is een openheid voor het geheel, maar er is niemand daar. De verlangende liefde kan liefde worden, maar het is in eerste instantie de projectie van de ander die ons “vult”. Het is verlangen naar het bezit van de bron van de anders’ liefde: het bezit van elkaar om liefdes’ aandacht te kunnen ontvangen... omdat we zelf nog steeds afgescheiden leven van ons eigen leven. We willen het allemaal de afgescheiden identiteit in trekken, maar het werkt niet zo, en de resultaten zijn er naar. We willen het allemaal bezitten, maar we krijgen het zo niet voor elkaar… want we zijn het zelf.

We keren onze aandacht niet naar onszelf en vullen onszelf niet op. We kijken niet naar onszelf en lossen de persoonlijkheid niet op. We leren niet echt te “houden van”, in plaats daarvan is er een “op een ander geprojecteerd verlangen”, waarmee we wat aandacht naar onszelf willen trekken; iets wat we steeds bewuster doen, maar waarmee we het laten vervliegen. We vervullen onze wezenlijke mogelijkheid niet en daarom voelt het leven niet zinvol, want we bereiken onze bestemming niet, maar de mogelijkheid ervan vervliegt steeds weer. We richten de vervulling van verlangen naar buiten; we richten het niet goed; we hebben het verkeerd en we krijgen het verkeerd gepresenteerd. We verkiezen verkering boven bekering.

Het is niet dat je geen geliefden in je leven moet hebben, absoluut niet, hoe meer geliefde hoe beter. Het is het energetische ervan en het projectieve, wat niet begrepen wordt.
Als beiden in een relatie zichzelf reflecteren, dan stopt het geprojecteerde verlangen op den duur. Je gaat je dan naar hogere zones bewegen, en je natuur toont zich daarin zelftransformatief. We komen dan vanzelf in het menselijke niveau aan: de menselijke zone... en we gaan dan beseffen dat het verlangen dat er altijd was, nooit echte liefde was, maar slechts de belofte van liefde: de roep om liefde te worden. Je zal vervult zijn van jezelf en daarvan willen delen.

Maar zelfs liefde wordt tegenwoordig gepland en uit naam van liefde oefenen we controle uit op elkaar. We managen liefde en het geeft het geheel een ongevoelig en functioneel karakter. Het wordt een algemeen geaccepteerd relatiespel, met een eigengemaakte “moraliteit, volgens cultureel gefabriceerde regels.

Totaal ontdaan van elke wezenlijke groei, denken we vervolgens zelfs dat liefde blind is. En zo krijgen we het zelfs aangeleerd... Maar liefde is niet blind: er is geen liefde in ons, en daarom kunnen we er niet mee kijken. We hebben een met persoonlijkheid gevulde mind die ons doet geloven dat we de ander door manipulatie naar de hand moeten zetten om het geprojecteerde verlangen van de ander te kunnen behouden.

We durven niet naar onszelf te kijken, want dan zien we ons eigen ego, en dat doet pijn, want het is niet zo mooi als we ons voordoen, waardoor we daar maar niet naar kijken en die grote schaduw van de persoonlijkheid liever negeren. Maar waardoor we wel steeds weer verbaasd zijn, als de relatie niet goed gaat en we de ander uit projectie de schuld geven.
Sommigen geven het op om de ander naar de hand te zetten, en worden milder en toleranter en laten de ander meer met rust, maar de meesten worden slechts onverschillig naar elkaar en interesseren zich er juist minder door. Velen worden er eerder afgestompt van, terwijl ze wijzer konden zijn.
We denken wel dat wijsheid met ouderkom komt, maar wijsheid komt niet van ouderdom. Het is niet impliciet. Wijsheid komt van groeiend inzicht in jezelf.

Vergis je niet, hoe oud je ook wordt, liefde komt niet zomaar uit zichzelf als je je aandacht niet leert wegdraaien van elkaar en het keert naar de verlangende gevoelens in jezelf… en van daaruit naar elkaar. Want er is nog steeds geen liefde daar, maar wel energie die liefde kan worden. Je hebt de moed slechts opgegeven en je koos slechts voor elkaar; je was het zat om te zoeken naar de perfecte partner en je bleef slechts bij elkaar voor exact dezelfde redenen. Er hoeft zelfs na twintig jaren samen, nog steeds geen eigen vervulde liefdesbron te zijn, maar slechts geleende liefde... Al zeggen we iedere dag dat we van elkaar houden en geven we elkaar perfect wat de ander nodig heeft en is de liefde tussen twee echt… als die slechts geprojecteerd en gereflecteerd is, dan zijn we slechts voor elkaar wat de ander nodig heeft… En zonder elkaar? Wat heb je de ander te geven … behalve dat je jezelf hebt gemaakt om de ander te kunnen behouden, maar je jezelf je eigen leven ontzegt?
We zeggen wel: “Het moet van twee kanten komen”, maar dat betekent dan wel dat beide iets van zichzelf te delen hebben met elkaar. En niet dat ze slechts doen wat de ander wilt, omdat ze bij elkaar kunnen blijven, doordat ze van elkaar krijgen wat ze van de ander willen.