Van de binnenkant uit
De meeste mensen gaan op in de ogen bij het zoeken van een partner. Ze zoeken de persoon die hun ogen het meeste plezier geven. We kiezen de buitenkant, en we projecteren dan onze eigen binnenkant erop: onze verlangens, wensen, hopen en lust.
Het verlangen is uit het hoofd en de wens is uit het hart, de hoop is van de buik en de lust uit de geslachtsdelen. Tijdens de verliefde periode organiseert de hele energetische huishouding zich vanzelf. We zien het ego van de ander daarom niet in de verliefde periode. Want we houden onze innerlijk en uiterlijk strikt gescheiden.
We lopen rond met de gevoelens die ons lichaam overspoelen met een intensiteit waardoor we letterlijk niet kunnen denken, waardoor we tijdelijke “in liefde zijn”. (Zie verder – “Trias energetica”.)
Blind van liefde zeggen we wel, maar dat is niet echt zo. Liefde is niet blind, liefde is onverschillig en lijkt daardoor slechts blind. Het is niet dezelfde onverschilligheid die je egoïsche mind erop nahoudt, maar het is een enorme natuurlijke kracht die zegt: “Liefde overwint... ongeacht de situatie”. Het maakt niet uit of er problemen zijn of wie er tegen je liefde is. Als er liefde is, zal het uiteindelijk altijd overwinnen, want liefde verlaat je niet, maar blijft. Het is altijd liefde die wint, want liefde is de eerste plek waar je over het egoïsche zelf heen bent. En als je liefde kent, dan is er daardoor een duidelijke herkenning wanneer je ego zich uit, omdat het contrast tussen ego en liefde dan zo groot is.
Liefde maakt je tot een delend en ontvangend mens, daarom plaatst het bestaan je hart in het centrum van je lichaam, zodat je alles met hart kunt doen, in plaats van uitsluitend met het hoofd. Het is waarom er met liefde niet uitsluitend “een nemen” meer is: waarom er met liefde niet uitsluitend een willend mens meer is en waarom er met liefde geen overheersend mens kan zijn.
Dat wil niet zeggen, dat, als je blijft delen en er uitsluitend nemers om je heen zijn, je uiteindelijk niet op raakt, want dat gebeurt wel, tenzij je compassie vindt. Het hart wil namelijk ook ontvangen en dat is de voorwaarde voor een relatie, of samenleving, om te kunnen functioneren, en het is daarmee de voorwaarde voor de wereld om te gaan overleven en het is de voorwaarde voor de mensheid om te kunnen blijven bestaan. Het dient vanuit eenieder te komen, zodat het een gedeelde liefde is voor het leven van onszelf en iedereen.
Het verschil tussen egoïsche “liefde” en wezenlijke liefde is dat het ego zal geven en nemen volgens redeneringen en regels, maar wezenlijke liefde delen en ontvangen wil van zichzelf.
De werkelijkheid is dat we door onze onbewuste toestand veelal vergeten te geven, en er daarom een gezet rollenpatroon ontstaat, waarmee, door de ontbrekende wisselwerking, uiteindelijk de hele energie opgebruikt wordt. Dan ontstaat de situatie waarin we de relatie verbreken... of een samenleving uit elkaar valt. De mooie buitenkant bleek de schil te zijn van een egoïstische binnenkant die de relatie niet voedde, maar zich voedde mét de relatie... “het” raakt dan op en de relatie gaat over.
Het is waarvan we leren hoe we zelf zijn. Het is de enige echte voorwaarde, waarmee we hier straks nog kunnen zijn. We kunnen nog steeds alle kanten op, maar we gaan niet zomaar naar eeuwig leven hier op aarde. Het is niet zomaar dat er voor eeuwig mensen zullen bestaan als we onszelf niet gaan leren kennen, maar we ons slechts mensen noemen, zonder te leren wat het is om menselijk te zijn.
Links:
De Waarheid
book: https://www.bol.com/nl/p/de-waarheid/9200000073003093/
ebook: https://www.bol.com/nl/p/de-waarheid/9200000075577107/