Relatie als dans

wootzu(41)

Published in

#liefde

Words

987

Reading

5 min

Listen

Play

Relatie als dans

Aan de vrouwelijke persoonlijkheid en de mannelijke persoonlijkheid die samen een spel spelen om elkaar te winnen is perfect te zien waarom de persoonlijkheid vals is. Waarom de persoonlijkheid egoïsch is, en daarmee onecht. Niet authentiek, niet wezenlijk, niet voortkomend uit je eigen wezen, niet jezelf, niet voortkomend uit je eigen natuur en niet voortkomend uit de natuur die je wezenlijk bent…

De vrouw is passief en laat zich benaderen, maar ze benadert zelf niet… ook al wil ze dat wel. De man is actief en wil benaderen, maar hij schrikt af door de afstandelijkheid in de passiviteit van de vrouw en benadert niet… al wil hij dat ook. Wie van de twee in deze is eerlijk?
Het vrouwelijk principe van passiviteit, aan de basis van haar gedrag, is de natuurlijke vrouw, maar de uiting in houding die de vrouw demonstreert, de afstandelijkheid, is onecht: een spel.
Ze test de man daarmee met haar ratio. Haar afstandelijkheid is geen oerdrang om geschikte kandidaten te vinden, maar het is een maatschappelijk vormgegeven stuk ratio in de mind, doordat ze dagelijks door honderden mannen wordt nagekeken en aangesproken, die niets anders willen dan haar direct mee naar bed nemen omdat ze haar vormen seksueel vinden. Ze heeft daardoor geen respect voor mannen, waardoor zij zich laat versieren door iedereen die haar aanspreekt met datzelfde gebrek aan respect… Ze spiegelt. En dat spiegelen is de essentie van je geest… Ze projecteert uit reflectie.

Het mannelijke actieve, aan de basis van zijn gedrag, is de echte. Het afstandelijke wat hem ervan weerhoudt om de vrouw aan te spreken is de geconditioneerde, onechte houding. Haar afstandelijke houding doet in hem de rationele redenering ontstaan, dat zij niet benaderd wil worden. Dat heeft hij aangeleerd door voorzichtig te zijn met vrouwen, waardoor hij is afgewezen… die afwijzingen van vrouwen neemt hij van de vrouw over uit reflectie, wat hij vervolgens op haar projecteert.
Ze zijn beiden onecht, beiden zijn niet zichzelf.

Mannen die moeizaam met vrouwen praten, leren hier tegenwoordig niet op de juiste manier naar luisteren, maar utiliseren de andere kant van het spectrum door steeds meer vrouwen aan te spreken, vanuit de optiek dat ze dit willen. Die mannen hebben daarin gelijk, vrouwen willen dat ook, maar je wordt er zo niet bewuster van. Zulke mannen worden slechts selectiever in hun aanspraak en kiezen alleen de mooiste uit om te benaderen. Ze beoordelen en kiezen, want, verleid door de ogen, kiezen ze het vrouwelijk vlees, maar niet het vrouwelijk wezen. Het wezen blijft ongezien, zowel van henzelf als van de vrouw die ze bespelen. Ze bespelen de ander met de ratio en ze beoefenen dit tot een kunde: ze systematiseren een proces.

Op een andersoortige manier gebeurt dit bij vrouwen. Vrouwen willen een winnaar hebben, waardoor ze mannen blijven testen met het vrouwelijk spel. Ze spelen daarmee het spel met mannen, om ze uit te proberen. Ze spelen het spel met mannen niet om te winnen of te verliezen, maar om te testen of de man een winnaar is. Ook zij beoordeelt en kiest zo constant. Een man zal daarom zichzelf moeten profileren als winnaar, om in de smaak te vallen. Man en vrouw spelen zo een spel: mind tegen mind; ratio tegen ratio; projectie en reflectie tegen reflectie en projectie, waarvan verlangd wordt dat het leidt bevalligheid. Het is zoveel gemakkelijker zonder dit, want ze test slechts of de persoonlijkheid de kenmerken van een winnaar heeft, om dat ze heeft aangeleerd dat het goed is voor een man om succesvol te zijn en een winnaar te zijn… waardoor zij, door met een winnaar te zijn, het idee krijgt dat ze zelf gewonnen heeft. Ze luistert naar de semantiek van woorden en gaat mee in de symbolische beleving ervan op gevoelsniveau. Vervolgens kiest ze met de winnaars, constant verkeerde mannen uit, want de meeste succesvolle mannen, spelen zelf uitsluitend het spel...

Een man wil een vrouw die te vertrouwen is: geen dealbreker, geen afzegger en geen tester; een eerlijke vrouw, die geen aanleiding geeft haar te wantrouwen. Iemand die haar bijzonderheid voor hem exclusief houdt.
Een vrouw wil een man om te kunnen vertrouwen en op te kunnen bouwen, een die haar affectioneel en geborgen laat voelen en zich voor haar interesseert en haar daarin leidt als in een dans.
Beide willen eenvoudigweg zichzelf zijn, maar proberen de ander slechts te veranderen in wat ze op elkaar projecteren, door hun beider egoïsche mind.

Een man is visueel ingesteld: hij ziet wat hij wil zien en projecteert dat op haar… als hij onbewust is. Een vrouw is gevoelig ingesteld en voelt wat zij wil voelen, en projecteert dat op hem… als zij onbewust is.
De dans waarmee een relatie onderhouden kan worden is er dan ook een die ligt in de bereidwilligheid om datgene voor de ander te zijn, wat nodig is voor de ander om gelukkig te zijn. De houding voor een onbewust mens, moet er dus een zijn van overgave en opoffering van jezelf. Het maakt dat je niet jezelf moet willen zijn met de ander. Je moet willen zijn wat de ander nodig heeft. En beiden zullen die insteek moeten hebben. Als een van beiden het niet langer zo doet en zichzelf gaat zijn, ontstaat de situatie dat er een uitvalt en daarmee vallen ze beiden uit het spel. Vervolgens, omdat beide nooit zichzelf waren in de relatie, geven ze allebei de ander de schuld dat ze niet zichzelf konden zijn…
Dat is hoe het gaat als je allebei onbewust bent. En zo spelen we het spel.
We zijn erdoor gaan denken dat liefde een spel is… het is het niet. Het spel is van het ego. Het verlangen heeft je eigen aandacht nodig, waardoor het uiteindelijk liefde zou worden en je het met elkaar kunt delen, maar spelletjes spelen met elkaar is er op deze manier niet bij.