Je mind hoort bij je lichaam en je spirit is je eeuwig wezen en de oorzaak van het bestaan van je lichaammind. Via de spirit vult je lichaammind zich met bewustzijn in de toestand van groot toelaten… waarmee je aandacht zich één op één mee bewegen kan...
Je bewustzijn is de culminatie van alle universele kennis. De druppel uit de oceaan, die zich van bewustzijn tot vrij wezen heeft gemaakt, en zich toont als tijdelijke lichaamgeest. Bewustzijn maakt de mens die door z'n bouw een veld creëert waar bewustzijn zelf in kan meekijken, door het uit compassie blijvend te ondersteunen. Waarmee het zichzelf in alle houdingen laat plaatsen die het organisme maar wenst.
Eenmaal de overtuigingsstructuur van de persoonlijkheid is opgelost, is je lichaammind ongehinderd om je spirit expressie te geven. Niet dat je mind daarmee verdwenen is, dat is een onmogelijkheid zolang je lichaam er is.
Het zit hem in je eigen doen en laten, wat je zegt en hoe je denkt; waar je aandacht is en hoe puur je van jezelf bent, om net als het grote toelaten te zijn... om er één mee te zijn; om ermee te bewegen als één; om ermee in dans te zijn; om één met je spirit te zijn, zodat je één met bewustzijn kunt zijn…
Dit is echter niet voor elkaar te krijgen door iets te doen, anders dan naar jezelf te kijken: je moet ervoor zien.
Voor de eerste grote stap naar bewustheid van jezelf is dat het moeilijkste, want al je tegenkomt ben je niet. Al je tegenkomt tijdens bewustwording vanuit het onbewuste, zijn leugens.
De grote stap komt niet door iets te worden, maar door iets uit je te verwijderen. Je associatieve identiteit moet ervoor gaan, waardoor je jezelf niet meer kunt associëren met een zelfgemaakte constructie. Je bekijkt je identiteit en het breekt af. Totdat er uiteindelijk niets van over is en het enige waarmee je dan nog op een non-associatieve manier bent, is je spirit: altijd in beweging en altijd volledig jezelf en altijd vrij en eeuwig.
Je vermogen om jezelf waar te nemen groeit met de tijd. Je vermogens en de “grote” van de ruimte waarmee je ziet, groeit door je oefening in, aandachtig, zijn.
Meditatie en gebed zijn de manieren om dat voor elkaar te krijgen, maar ze zijn geen methoden. Meditatie is een vorm van helder dromen in de waakstaat: het ego in “slaap” laten vallen, zodat je onaangeraakt, onbeoordelend en ongeassocieerd, kunt zien wat er in je is. En gebed is de versmelting met je spirit, om direct in contact te komen met het bewustzijn in je, door middel van dankbaar vertrouwen en overgave.
Als je in slaap valt tijdens het mediteren, slaap gewoon, en als je even een beetje wakker wordt, blijf daar dan hangen… laat je opvallen hoe het ego er niet is... Als dat lukt, blijf op die afstand en kijk mee met wat je mind allemaal doet. Je moet er geen gehoor aan willen geven, want dan grijpt je ego wat je ziet en ben je uit de zelfreflectieve toestand. Je moet eenvoudigweg blijven kijken… het lost alles op.
Je hebt zo door hoe dit moet, het is intrinsiek aan je wezen en je hebt het al vaak genoeg meegemaakt, maar nog nooit bewust. Zolang je nog niet gewend bent om je ego in slaap te laten vallen terwijl je zelf wakker blijft, dan zal je veelal tijdens het mediteren echt in slaapvallen, omdat je dat zo gewend bent, en omdat je veel vermoeidheid bij je hebt, maar ook omdat je onbewust bent en je niet gewend bent om op deze manier met jezelf te zijn.
Na een nacht slapen en dromen, zoals waar je net wakker wordt, maar het ego nog niet de controle over je dagelijkse bezigheden aan je heeft opgedrongen, heb je heldere dromen in de waakstaat. Je kijkt dan van een afstand in je mind en je ziet er hoe de dingen zich werkelijk in je dragen en hoe je zou zien als je geen ego meer zou hebben. Je ziet dan welk een helderheid er kan zijn als je niet geassocieerd bent. Je bent dan open en vrij en in staat tot directe gewaarwording, maar zodra je ego zichzelf weer opdringt en z'n associatieve inhoud je vastgrijpt, is de helderheid van je geest weg en neemt het ego bezit van je.
Je zou kunnen zeggen dat, zoals in de waakstaat het ego de baas is en als je slaapt het ego slaapt, zo ben je in de waakstaat in slaap, omdat je niet doorhebt dat het ego alle beslissingen en zienswijzen beïnvloedt. En zo ben je wakker als je slaapt, omdat het ego dan slaapt en jij daar dan helder het ego kunt doorzien.
Maar de meeste mensen slapen en laten hun mind onbewust worden. Het ego slaapt dan, omdat de hersenen dan vermoeid zijn en ze de mind eruit laten vallen, zodat er rust is en er geheeld kan worden.
De persoonlijkheidsstructuur wordt gelaten voor wat die is, maar de mens in wie dat gebeurt is onbewust en daarom is er dan bewusteloos slapen.
En als je net wakker wordt, maar mind en lichaam slapen nog, dan is er weer een zone waar je je doorheen beweegt waar zelfreflectie is. Het is waar je bewustzijn zich één op één met je wezen beweegt.
Daar ben je dichterbij de waarheid van wat er daadwerkelijk aan de hand is, dan dat je in de waakstaat gaat zitten mediteren om stil te zijn, maar dat er niets gebeurt.
Als je net wakker wordt en het ego slaapt nog, kun je gemakkelijk zien wat de zinsbegoocheling van je mind is en wat de waarheid van je spirit is. In die half-half toestand tussen waak en slaap is de associatie met de persoonlijkheid net zo: half-half, exact in het midden, maar je komt dan vanuit de kant waar het ego niet de baas was. Waardoor je kunt meekijken met al er in je gebeurt, doordat enige moeite van jou kant ontbreekt. Je benadert het punt vanaf onbewuste meditatie: je komt vanaf de diepere binnenkant, je komt vanuit de onderbewuste kant. En dan is gemakkelijk te herkennen wat meditatie is, wat mind is en wat je spirit is.
Alles in de wereld is omgedraaid door het ego fenomeen, omdat we niet doorhebben dat we reflecteren en projecteren vanuit een afgescheiden identiteit in een moedwillig onbewust gehouden toestand.
Je hele onderbewuste komt vanzelf meer en meer naar boven door zelfreflectieve bewustwording en het maakt je alsmaar completer door meer oplettend te zijn op je innerlijke toestand: door bewust onbeoordelend, je eigen inhoud voorbij te laten komen en van daaruit je beleving erover te zien... zonder er oordelen over te vellen of erop te reageren. Zodat, wanneer je 's ochtends wakker wordt, maar je jezelf zo ontspannen houdt dat de dag nog niet bij je binnenkomt, je kijk intens persoonlijk, direct en diepgaand wordt. Je zal jezelf daar zonder moeite kunnen zien bewegen als mind, maar zonder ego. Het voelt vreemd, soms zelfs alsof je jezelf afwijst, want het is zelfconfronterend, want je gaat jezelf erin zien, je gaat zien hoe je bent. Het is hoe je kijkt als je uiteindelijk overblijft als je identiteit is verdwenen.
Het is iedereen wel eens opgevallen dat wanneer je 's morgens vroeg net wakker wordt en je nog wat ligt te sluimeren, dat je dan heel helder kunt zien hoe de dingen zich in je gedragen. Dát is hoe je jezelf bespiegelt: je kijkt daar naar jezelf; je reflecteert jezelf: je mediteert: je zelfreflecteert!
Zelfreflectie gebeurt niet door concentratie, het gebeurt door ontspanning. Leven maakt het je niet moeilijk. Leven maakt het zichzelf natuurlijk gemakkelijk. En daarom gaat niets wat je met moeite doet, ooit leiden tot zelfverwezenlijking.
Zoals concentratie het vernauwen van de aandachtsstroom is, noem ik divergentie het verbreden ervan. Een divergente aandachtigheid is meer perifeer: niet gericht op één punt, maar ongericht op het totale spectrum van wat erin past, in een ontspannen “zien”.
Divergentie is daarmee ongerichte aandachtigheid. Een focusloos gewaarzijn. Divergentie kan zowel extern als intern plaatsvinden. Externe divergente aandacht is de aandachtigheid die ongefocust naar buiten kijkt. Zonder iets te herkennen, ziet het alles. Het is ontspannen reflecteren, projecteren en zelfreflecteren… als schommelend tussen alle drie, zonder één ervan in het bijzonder te accentueren, maar door met de lichte vormveranderingen van de mind mee te bewegen.
Zoals je op school je aandacht liet afdwalen en naar buiten keek zonder er iets mee te doen. “Blind” starend is het de perfecte divergente aandachtigheid: het ziet alles, maar focust op niets. Divergente aandacht die naar binnen is gericht, is onbewuste meditatie te noemen. Voelend vind je er wat is, voordat zien er is. Dat “zien” is eerst voelend en helder voor ogen hebben wat er vanbinnen beweegt. Het heeft nog niets met licht te maken. Zie je wat ik bedoel? Dát is zien, voordat je ogen hebt.
Er bestaan allerlei oefening die je kunt doen om het contrast zichtbaar te maken tussen “aandachtig zijn vanbinnen” en “aandachtig zijn naar buiten”. De oefening zelf is nog geen meditatie, maar stelt je in staat om zichtbaar te krijgen wat het verschil is. Het verschil is een subtiele en daarom gemakkelijk te missen of te vergeten tijdens de bezigheden van de dag.
Je kunt voor zo'n oefening gaan zitten. Een van mijn favorieten door de jaren was het maken van een zoemtoon. Ik maak een trillend zoemgeluid, tot het m'n hele lichaam vult en de vibraties zo intens zijn dat het geheel gemakkelijk door m'n aandacht tot focus gemaakt kon worden. Eenmaal de trillingen sterk genoeg te voelen zijn, kan je er gemakkelijk met je aandacht bij blijven, waardoor je ermee versmelten kan. Je kan er dan als het ware in opgaan. Je kunt de trillingen dan met je aandacht naar binnen meerijden. Je volgt met je aandacht de vibraties van het zoemen dat je zelf doet. De vibraties worden na een tijd vanzelf gemaakt, zonder dat je nog iets doet. Zodra je doorhebt hoe je je aandachtigheid naar binnen verplaatst, hoe het voelt om je aandacht bij jezelf te houden, is er geen oefening meer nodig. De rest zorgt voor zichzelf, zolang je maar je aandacht bij jezelf houdt.
Als je eenmaal weet hoe je je aandacht naar buiten en naar binnen kunt “richten”, is je aandacht gemakkelijk weer bij jezelf als je het even vergeten bent. Dat is het enige waar alle meditaties voor zijn. Om dit te leren. En eenmaal gedaan is er geen “speciale” meditatie meer nodig. Je hele dag zal een meditatie kunnen zijn. Overal waar je bent ben je vrij om je aandacht naar binnen of naar buiten te richten, maar je zal nooit kunnen vergeten dat je die aandacht bent en je verlangen zal slechts groeien om er volledig mee te versmelten. Om volledig te verdwijnen in jezelf en verlicht te worden als Siddhartha of Jezus.
Door je aandacht voelend in je lichaam te houden, blijf je uit je rationele geest en ledigt je geest zich en word je ongezien steeds vrijer. Je wordt alsmaar lichter van jezelf. Lichter en lichter als je wordt, komt de stap naar het “hogere” eraan… Liefde.
Zelfreflectie is een methodeloze methode, want je kunt het al. Je kunt al zien en je kunt al voelen, er is geen moeite hier. Het duurt misschien een paar jaar, om het voor elkaar te krijgen dat je je aandacht helemaal bij jezelf kunt houden. Maar slechts een paar minuten per dag zijn nodig. Hier en daar, wanneer je het je herinnert. Dan zit je op een dag en kijk je uitsluitend nog naar binnen en ben je er gewoon thuis. Je hebt de weg gevonden. Het moment dat je hele identiteit verdwijnt is dan niet ver meer.
Van welke kant je het ook benadert… je drang is dezelfde. De drang om naar huis te gaan, en een te zijn met het hele.
De Waarheid
book: https://www.bol.com/nl/p/de-waarheid/9200000073003093/
