Emotioneel vergroeid

wootzu(41)

Published in

#liefde

Words

5884

Reading

27 min

Listen

Play

Emotioneel vergroeid

Vrouwen zijn intuïtiever dan mannen en vrouwen zijn dat nog steeds, al durven ze er tegenwoordig niet meer zo op te vertrouwen. Vrouwen zijn niet fragiel zoals we worden geleerd, maar vrouwen worden zo gemaakt. Vrouwen zijn meer compleet dan mannen, want vrouwen omarmen het fragiele juist ook, het sensitieve en het intuïtieve en ze zijn daar moediger in dan mannen. De voornaamste reden dat vrouwen intuïtiever zijn, ligt niet in een superioriteit van vrouwen. Intuïtie is de levende expressie van de intelligentie van je wezen. En al is intuïtie dus superieur aan intellect, het wijst daarmee geen superioriteit aan, maar een gevoeligheid. Het feit dat vrouwen intuïtiever zijn, ligt in het feit dat vrouwen emotioneel durven te zijn.
Vrouwen durven onder andere emotioneler te zijn doordat ze geboorte geven en elkaar altijd daarbij hielpen en omdat ze de zorg voor alle kinderen hebben gegeven. Door te bevallen maakt een vrouw een catharsis door, die haar leven verandert in die van een meer wezenlijk mens, maar waar nog steeds niet van is begrepen dat het juist de catharsis is wat dat doet… niet de bevalling.

Je emotionaliteit is als een set sensitiviteitsssnaren, die, als je je ermee beweegt, je aandacht naar binnen leert te richten, waarmee je begint te luisteren naar je innerlijk. Het is voor velen het eerste aanspreekpunt, maar daarin tevens een obstakel, want er liggen onverwerkte herinneringen en situaties op je aandacht te wachten die je ervan weerhouden diep te kijken, omdat ze zo intens zijn.
Mogelijk zijn er trauma's en pijnlijke gebeurtenissen die nooit doorleeft zijn en door jezelf herhaalde structuren waarvan de significantie niet is doorzien... waardoor je ze blijft herhalen in allerlei situaties en je de emotionele lading ervan blijft opvoeren... doorat je ze onderdrukt en dan negeert.
In emoties ligt veel kennis opgeslagen in de vorm van een energetische lading. Die lading is een van de manieren waarop emotie zich voordoet en het totaal bezit van je nemen kan.
Het is een overweldigend iets, als je het niet langer onderdrukt en je aandacht erop richt en je erin mee laat gaan.

Een andere variant van emotie, ligt in de herkenning van hoe je bent. Als dingen je raken, wanneer je aangedaan bent door situaties of personen, dan wijzen die naar manieren waarop je naar binnen kunt. Ze wijzen je internaliteit aan. Het zegt tegen je: “Kijk, ik ben…”: “Ik ben verdriet”, “Ik ben pijn” of “Ik ben hoop”, “Ik ben verlangen” of “Ik ben onrust”. Daar ben jij... als onbekend persoon; geheel gehuld in een emotionele wolk. Je bent ergens geraakt en je wezen toont je hoe die toestand zich in jou gedraagt.
Om jezelf in zo'n staat te brengen, als wanneer je geraakt bent, brengt je in contact met je innerlijke natuur. Diepere lagen van begrip en inzicht zijn daar beschikbaar voor je, als je er maar naar luistert: als je er maar naar durft te kijken; als je er maar mee kan blijven zitten en diep voelend zo... zodat diep begrijpen meekomt, vanuit een diepe begaandheid met jezelf; vanuit de emotionaliteit van je eigen natuur. Zo voelen in jezelf is niet cerebraal denkend; het is niet rationeel of te beredeneren in taal; het is niet beoordelend noch veroordelend, maar iets wat in je gebeurt op plaatsen die noch taal noch woorden kennen en toch vertelt het je vanalles.

De taalcentra in je hersenen, zijn slechts actief als je ernaar luistert, maar als je je aandacht richt naar andere plekken in je, dan worden je gedachten stil. De trillingen van je emotionele snaren, vertellen je feilloos hoe je met jezelf moet omgaan, Maar doordat we het projecteren, willen we dat er zo met onszelf wordt omgegaan dat onze emoties dusdanig bespeeld worden dat we het prettig vinden… zonder te zien dat “wat we in projectie vragen”, we met onszelf kunnen doen.

We vragen anderen ons te bespelen, maar zijn dan verbaasd dat de ander niet weet hoe dat moet… De ander kan je niet als een instrument bespelen, want hij heeft zijn eigen instrument nog niet gevonden. De ander heeft een ego en wil je bezitten, om zelf bespeeld te worden op die mooie manier. We zijn als mensen nog niet geboren, wij zijn nog egoïstisch.

We kunnen onze relaties nu wel enigszins werkend krijgen, maar het vereist veel compromis, opoffering en disfunctionele dynamiek, doordat we het spiegelende, reactionele en projecterende van onszelf veelal niet herkennen, doordat we emotionaliteit als taboe behandelen en altijd troosten en afleiden, onderdrukken en negeren, maar we de emoties daarmee niet doorleven.

Mannen krijgen aangeleerd niet emotioneel te zijn door de situaties en groepen waarin ze zijn... Films en series die mannen pas als mannelijk bestempelen als ze totaal geen verdriet of kwetsbaarheid of emotie tonen, werken daarin rolbevestigend en dat stagneert je emotionele groei. Het houdt je in de projectie van emoties, doordat je er niet mee leert te zijn. Het is daarin dat vrouwen intuïtiever zijn, omdat vrouwen in meer emotionele staten durven te zijn… waardoor vrouwen wijzer zijn dan mannen, omdat vrouwen met hun emoties kunnen zijn en daardoor met hun emoties kunnen denken… waardoor vrouwen meer totaal zijn.

Door in een emotionele toestand te zijn, denk je in een andere toestand: als je emotioneel bent, ben je in een andere staat van zijn. Als je jezelf in al je emotionele staten leert kennen, groei je naar de eenheid van je wezen toe. Doordat je jezelf in allerlei emotionele staten laat zijn, kom je jezelf constant anders tegen. En in alle emotionele lading zit kennis vanuit je onderbewuste: kennis van diepere lagen van je mind.
Alle emoties zijn van jou en alle geven je een andere weerslag op wie je denkt te zijn.

Emoties kleuren je in alle kleuren, ook als je alleen jezelf bent. Vormloos en bewegend voelen emoties als de intelligentie van je wezen die je over je innerlijke en omgevingscultuur vertelt. Het zijn de emotionele staten van een mens waardoor intelligentie enorm snel kan groeien. Het is waarom ons wordt aangeleerd om niet emotioneel te zijn.

Mannen wordt geleerd dat ze zwak zijn als ze emotioneel zijn en vrouwen worden getoond als kleine meisjes als ze emotioneel met elkaar zijn. Het is daarom dat vrouwen pas op de werkvloer werden toegestaan, toen ze net als mannen gingen denken. Vrouwen werden pas in bedrijven toegestaan, toen ze logischer werden en meer redenerend gingen denken, omdat ze daarmee net zo rigide werden als mannen; net zo stug, emotieloos en functioneel als mannen.
Mannen zouden zich moeten schamen over hoe ze met vrouwen omgaan, maar moderne vrouwen moeten zich net zo schamen, omdat ze zich net als mannen laten worden. Beide zijn handelaars geworden.

We leren slechts de laagste van emoties uiten, maar slechts als ze rolbevestigend zijn. Voor mannen zijn die emoties angst en woede, en voor vrouwen zijn dat woede en jaloezie... maar door alleen de laagste emoties expressie te geven is er amper emotionele groei.
Verdriet gaat voor velen al te diep, want het komt van het gemis van liefde: de liefde die je gaf, maar die niet bij je terugkwam.
De pijn van verlies en de pijn van liefde, zijn als vuren in een mens en laten je in je lichaam voelen, waar de ander in je leeft: in welke organen en in welke cellen, overal. Het kleine beetje liefde dat we steeds weer projecteren, zorgt ervoor dat we de ander in onszelf verankeren, maar niet toelaten, waardoor we erdoor met elkaar vergroeien… maar niet één worden.

We zeggen wel dat “we één zijn”... en dat is ook zo, want iedereen van wie je houdt, wordt onderdeel van je. Zo kun je als je liefde groeien mag, door je aandacht in jezelf te houden en je “reservoir” te vullen, uiteindelijk iedereen bevatten. Maar door het bedrog en verraad dat we aan elkaar plegen, door onze egoïsche manieren van “samenzijn”, bemerken we uiteindelijk dat de eenheid die we met elkaar ervaren, niet de verstrengeling van harten was, maar de vergroeiing van belangen die je bij elkaar had. En als die persoon je dan verlaat, dan doet dat pijn… die pijn is ego pijn. Die pijn is de pijn die het je uiteindelijk doet als je je eigen identiteit laat vallen voor het wezenlijke… al ervaar je het dan niet zo.

Angst maakt een mens onderdanig en verdriet maakt een mens nederig... maar we krijgen mentale componenten voor onze emoties aangeleerd, waardoor we ze niet leren te bekijken en waardoor we niet met emoties zijn; we leren elkaar er een gedragspsychologie voor aan, die de werkelijke beleving van emoties volledig ontziet.
We krijgen bijvoorbeeld sympathie aangeleerd in plaats van met medeleven te leven. We doen dat door elkaars gedrag en reacties te kopiëren. We leren zo bijvoorbeeld respect aan in plaats van nederigheid, door anderen die dat eisen... terwijl het juist de medelevende- en nederige- staten zijn die expressies van je wezen zijn… maar sympathie en respect slechts aantonen dat ze door reflectie en projectie zijn ontstaan.
We kopiëren gedragingen en zienswijzen van elkaar, en geven ze generatie op generatie aan elkaar door. We leren onze emoties niet te tonen en we groeien er als soort niet door. We houden onze persoonlijkheden liever functioneel, en we geven hooguit expressie aan overweldigende emoties, als we afgezonderd en alleen zijn ... maar voor de rest zijn we wezenlijk onbewogen.
Mentale componenten, zoals sympathie en respect, krijg je aangeleerd, en neem je spiegelend over van anderen, terwijl er geen wezenlijke authenticiteit in zit. De mens is als zodanig nep geworden. Stilzwijgend accepteren we de surrogaten als de echte en spelen we er vervolgens het spel mee met elkaar, om onze “echtheid” te bewijzen en te onderbouwen, maar er is in werkelijkheid niets daar, anders dan rationalisatie van ontkende wezenlijkheid.

Zo worden onze gezichtsexpressies tot grimassen en zijn ze overal hetzelfde; zo is het lachen van de moderne mens veelal “de lach van herkenning”: de herkenning van eigen onbegrip; het is het hoongelach voor anderen die pijn hebben of iets niet kunnen… omdat we het zelf ook niet kunnen. Maar het is de lach die herkenning zou moeten opleveren, voor onze eigen pijn en onkunde in onwetendheid.
Doordat de mens niet naar zichzelf kijkt, keert alles wat van hemzelf is, zich om in projectie, en daarmee, doordat het gesystematiseerd wordt… keert het zich permanent tegen de hele mensheid. We projecteren: we richten op anderen... en in de projectie keert het zich reflectief om; het laat daarmee zien wat we zelf vanbinnen niet hebben.

Veel vrouwen durven tegenwoordig amper emoties te tonen, net als mannen. Het doet de mensheid een groot onrecht aan; een onrecht aan de de wereld en de afkomst van je natuur. Vrouwen worden meer als mannen, door hoe beschaving met hen omgaat... doordat “wat we doen” gereflecteerd wordt door elkaar… waarmee het sturend is.
We uiten perfect angst, woede en jaloezie, en we manipuleren er elkaar mee. We blijven in functionaliteit bewegen, maar we denken slechts gefrustreerd met de semantiek en symboliek van situaties, waardoor we gefrustreerd denken, binnen de systematiek van onze persoonlijkheidsstructuur. Er komt slechts een projectie van onze eigen innerlijke staat uit voort: er komt slechts een projectie uit voort die demonstreert dat we nog steeds onvervuld zijn.

Het zit hem in de “niet expressie gegeven emoties”, waardoor we maar moeilijk onze eigen mentale structuren kunnen doorzien, want emoties zijn als lichamelijke reflecties van ons bewuste en onderbewuste. Emoties zijn de gevoelsweerslag van ons innerlijk; ze bevatten geclusterde gedachten, herinneringen en gecondenseerde gedragsroutines, gevoed vanuit het onderbewuste: uit een poel van ongestructureerde onbewuste leermomenten.
Emoties tonen onze liefde, maar ook onze onderdrukte gewoonte patronen, patronen die we niet willen zien: traumatische herinneringen, pijnlijke gebeurtenissen, onvervulde verlangens, zelf-ontzegde expressies, niet-doorleefde diepgang, gemiste kansen, spijt, verdriet, doortrapte hoogmoed, achterdochtige leugens, angstige onderdrukkingspatronen, drukpuntgebruikende routines…

Het beste en het slechtste van de mens, toont de werkelijkheid van emoties en dat emoties wezenlijk zijn, maar dat ze qua vulling, de symptomen zichtbaar maken van een omstandigheid. De emotionele lading van een mens kan overweldigend groot worden, doordat we zoveel onderdrukken en er zoveel is waar we niet naar willen kijken.
De omvang van het onderdrukte deel van een mens, maakt op den duur bitter of depressief, omdat we denken dat het te pijnlijk is geworden om er nog mee in contact te komen. We ontwijken ons hele leven de pijnlijke confrontaties met onszelf, waardoor we emotioneel niet groeien.

Zo kan ongeuite frustratie zich ophopen en samenballen tot een compacte wolk van woede, door de onderdrukking van duizend kleine... of leidt het tot depressie. Of zal onbeantwoorde liefde en negeerde gevoelens, zich tonen als vormen van verdriet, woede, spijt of jaloezie.
Alle emoties lopen in elkaar over en krijgen via elkaar expressie, maar de energetische lading erin is altijd dezelfde: het is je levensenergie die zich in de mind als emotie toont.

Als je je emoties niet uit, kan je er niet van leren, waardoor je je gedrag gaat bepalen aan de hand van de mentale surrogaten die we in plaats van emoties hebben leren hanteren: we leren “om onze emoties heen” te redeneren. We rationaliseren emotionele toestanden met begrippen en zienswijzen die ons innerlijk leren negeren, waardoor het onvervulde in een mens, zich als magnetisch bij elkaar voegt en zich vormt tot een “bezit van je nemende” wolk van emotionele lading die zich mogelijk pas uit als het niet meer vastgehouden kan worden; om zich dan als een vulkaan te uiten, en zo je eigen aandacht te vragen voor je innerlijk... omdat we er tussentijds niet naar kijken en er daardoor niet van leren.

Je geeft geen expressie aan je innerlijk en je bekijkt niet wat het je wil tonen. Je staat het niet toe. Je durft het niet in je leven te integreren, doordat de groep of de ander er niet mee om kan gaan, waardoor je er niet door groeit, en het zich niet maatschappelijk kan integreren dat we emotionele wezens zijn!

Je mag het niet van jezelf, en het is je zo geleerd. Je hebt uit reflectie van anderen overgenomen om het zo te doen, en daarom verandert er niets.

Maar je kan het wel; je moet zelfs. Je zal uiteindelijk met je emoties gaan bewegen. Je zal jezelf ooit laten uiten als wat er in je leeft. Je bent dat óók, ongezien tot nu. Waardoor we slechts de symptomen echt kennen, terwijl je wel weet dat je pijnlijk verdriet je ooit iets prachtigs heeft verteld. Je bent al dat waar je maar niet van “mocht” leren. Je bent er nog steeds, daar tussen al je niet durfde te zijn… omdat je is verteld dat het beter is zonder emoties. Maar wanneer mag je dan? Wanneer ga je begrijpen wat er aan de hand is met de mens? Samen met de rest van de mensheid, blijven we in deze vechtende, bezittende, verdedigende toestand. We gaan maar niet liefhebben en delen... ondanks het feit dat we het geheel zelf in de hand hebben. Je moet niet verwachten dat het eerst maatschappelijk moet zijn toegestaan, voordat je begrijpt hoe je emotioneel, maar niet reactioneel moet zijn. Je kan dit, je hebt het slechts nooit gedaan.

Maatschappelijk leven is een reflectie van hoe wij zijn, niet andersom.

Zo zijn er ook vele kleine, zachtere emoties in een mens, die als bijna ongeziene dunne mist in je wezen hangen en waarmee we dagelijks functioneren: moeiten die we hebben, maar waar we ons nu vaak doorheen lachen; verlangens die we hebben, maar waar we geen gehoor aan geven; woorden die je zou willen zeggen, maar die je nooit uitspreekt... En dat, terwijl er vanbinnen een lading is die groeit en groeit, een lading die je nu beïnvloed en verhinderd jezelf goed te kunnen zijn, omdat je niet wilt kijken naar het pijnlijke. En dat doet nou juist de grootste schade.
Je wil niet kijken; je durft niet te zien... je negeert de helft van je wezen, maar het is je allemaal slechts zo geleerd. Laat die ideeën gaan en open een klein beetje. Een klein beetje maar is nodig om te zien... Je laat je jezelf ermee zien, zodat je jezelf gaat zien.
Tranen zullen komen, ja... pijn zal komen en weer gaan. Woede zal je overvallen, zeker, maar het verdwijnt weer als vanzelf. Jaloezie en angst zullen je tonen wat de leugens zijn. Emoties tonen je dat je in alle staten anders bent… en dat je er dan een totaal ander wereldbeeld op nahoudt. Pas als alles totaal is, komt er een moment dat het geheel je toont wat “het” is: een emotioneel hypergevoelig wezen die elk en ander spiegelt.

Je hebt jezelf slechts lang ontzien en daarom ken je het niet als dusdanig. Je beleeft wat het je denkt te zeggen, maar je kijkt niet met je innerlijk mee. Je hebt lang niet mogen bestaan in je compleetheid en je hebt veel tijd verspild. We hebben onszelf pijnlijk moeten ontzien door ons te conformeren aan een maatschappelijke standaard die slechts cultureel en ideologisch en religieus door onwijze mensen is gevuld... waardoor die de levende mens volledig heeft ontzien en die slechts heeft geduld.
En de culturen van ideologie en religie leveren de zienswijzen van onze mentale surrogaten aan die ons in deze toestand houden.
We hebben leren denken dat "loslaten" betekent dat onze pijn er niet moet zijn. We snappen het niet: we denken te veel en daarom zien we niet dat we ons er juist in moeten laten gaan… slechts niet met de instinctieve reactionele patronen die ons omtrent emoties zijn aangeleerd.

Maatschappelijk leven ontziet de mens, want maatschappelijk leven is een abstractie: een symbolische representatie die we slechts mentaal in stand houden. Emotie is vervolgens tot taboe gemaakt, want emoties kunnen alles wat nu fout en kwaad en verkeerd is in de wereld, in hoog tempo naar het natuurlijke brengen… door emotioneel responsief expressie te geven aan ons eigen innerlijk en de waarheid van jezelf.

Films en series spelen met angst en woede, frustratie en haat, pijn en lust etc., onder allerlei voorwendselen van “goed voor de wereld” tot “de held red de angstige vrouw”, “versla het kwaad” etc. Het zijn allemaal manieren om een quasi-ontlading en een reflectieve expressie te kunnen geven aan je eigen innerlijke bewegingen die geen kant op kunnen. Films en verhalen laten je door een routine lopen die je patronen bevestigt, waarmee je een momentele ontlading kunt hebben, maar je je eigen onderdrukkende structuren intact houdt; je traint ze ermee.
Je zou je eigen onderdrukte lading moeten bekijken, door je onderdrukkende gewoonten te laten gaan, zodat je aan je onderdrukte lading expressie gaat geven... zodat je de waarheid spreken kan, omdat je het kanaal ervoor reinigt en opent: je wezen.

Je zal willen huilen om al je verspilde tijd: tranen om alle vervlogen momenten.
Maar mannen mogen niet huilen en vrouwen doen het tegenwoordig ook nog amper. “Huilen, dat doe ik niet” heb ik vaak gehoord. Het zijn de meest stompzinnige van opmerkingen, want door het niet toe te laten, kan je je ook niet hechten... en door al de verschillende emotionele staten niet toe te staan, weerhoud je jezelf ervan te leren van je eigen leven, waardoor je niet groeit.

Groei, door al je verdriet; groei, dwars door al je pijn heen. Het onderdrukken doet de pijn en het verdriet slechts groeien in je onderbewuste en daarmee maak je het onderdrukkende “mechanisme” sterker, doordat dát geoefend wordt. Je wordt slechts meer adept om niets negatiefs te voelen en je wordt steeds vakkundiger om je maskers en houdingen incongruent met je innerlijk te laten zijn. Je wordt steeds nepper en je zondert jezelf steeds meer af de afgescheiden omgeving van je persoonlijkheid in, die je daardoor steeds complexer en meer solide maakt. Het bemoeilijkt eenieder op de laatste dag van z'n leven, maar niemand denkt zover.
Je wordt zo steeds valser, zonder dat je nog opvalt hoe manipulatief je eigenlijk bent, want het gebeurt automatisch in de achtergrond van je mind, vanuit je onderbewuste. Je denkt zelfs dat het correct is om het zo te doen, want je ziet de voorbeelden ervan overal om je heen, en wat je geheim houdt voor anderen, dat weten ze dus niet.
Vervolgens duwen we het steeds verder, het collectief onderbewuste in, waardoor de organisaties in de wereld ons zullen behandelen met steeds meer pijn, angst, woede, verdriet, jaloezie en haat, terwijl ze de maskers van bezorgdheid tonen en zich achter statusgewaden verstoppen.
De onderdrukte intentionele lading keert zich via anderen tegen onszelf, want we geven onze macht en controle erover weg. Het is hoe de kosmische krachten gekaapt worden door het ego. Het universum toont je slechts hoe het werkt, door het op je te richten. Alles is een spiegel.

Door te leren denken met je emoties, kom je vanalles van jezelf te weten, en daarmee tevens van het Zelf. Het zijn al de emotionele staten waar nu enorme hoeveelheden onverwerkte situaties en patronen klaarliggen voor je om naar te kijken. Je komt er maar niet aan toe om ervan te leren. Het is waar: het kan je weken, maanden of zelfs jaren in beslag nemen om er doorheen te gaan. Niemand heeft daar tijd voor en als geheel blijft daardoor de mensheid op een laag pitje staan qua bewustwording en daarmee dus qua intelligentie en wijsheid.
We blijven maar met een quasi intelligentie werken, intellectuele kennis, maar we gaan daardoor als soort achteruit, niet vooruit. We groeien niet, maar we krimpen in intelligentie. We doven onszelf langzaam uit.
We zijn onszelf aan het onderdrukken, door altijd de positieve benadering te zoeken, maar die consequent te zien verdwijnen doordat we dat bewust vanuit de persoonlijkheid doen. We drukken onszelf het leven uit, tenzij we compleet gaan zijn: totaal in onze manifestatie van wie en wat we zijn, met al onze emoties zoals ze zijn.

Je emoties zijn een belangrijk onderdeel van je, waarmee je wezen je slechts laat zien dat je jezelf erin moet laten gaan. Je hoeft er niet wild expressie aan te geven, maar het kan; je moet er één mee zijn en je aandacht bij jezelf houden, zodat bewustzijn ernaar kijken kan, zodat je van daaruit ermee kan denken en zodat je begrijpen kan wat ze je “zeggen”… waardoor je gaat begrijpen, waarom ze je in je zijn.
Je moet ernaar kijken, je moet ermee zijn. Je moet kijken naar wat ze je willen vertellen en dat accepteren en toelaten, terwijl je er rustig mee kunt zitten, terwijl je “in alle staten” bent.

Vrouwen vinden het steeds moeilijker om zich emotioneel te binden aan een man, en mannen hebben moeite met de meeste emotionele staten, want dan wordt hij als zwak gezien... Het zijn effecten van het taboe op emotie, want emoties worden, ongezien en onbesproken, nergens toegestaan, terwijl emoties lichaamseigen zijn. Hoe kunnen ze niet goed zijn? Ze zijn je door de natuur gegeven! Ze zijn natuurlijk en immens verreikend... maar religie, politiek en onderwijs, samen met opvoeding, verhalen, films, tv en mainstream media hebben een hele andere mening... en het is dan ook daarvandaan dat we aangeleerd krijgen om af te wijken van onze natuurlijke inclinaties. We luisteren nooit naar onze emoties en we spreken niet die taal. We worden daarom moeizaam intuïtief, empathisch, inzichtelijk of visionair, want we integreren onszelf niet in ons eigen leven. Zelfs het begin ervan wordt niet begrepen, want er is veel teveel deceptie. We luisteren niet naar ons eigen lichaam en we luisteren niet onze emoties. We reageren op elkaars symptomen, de symptomen van een ego met een gecompartimentaliseerd opgeslagen intellectuele kennis; we luisteren naar het symbolische, de status en betekenis; we luisteren naar het semantische wat ons is aangeleerd.

We luisteren niet naar onze wezenlijke verlangens, we luisteren naar de egoïsche mind. We luisteren daarom niet naar God, we luisteren naar de duivel.

Feministische ideeën hebben ook hun aandeel in de verstoring van emotionaliteit, door de degradatie van de vrouwelijkheid van vrouwen erin. Feminisme leert gelijkheid, maar vrouwen en mannen zijn niet gelijk, ze zijn verschillend. Man en vrouw zijn de enige twee verschillende hoedanigheden van de menselijke soort. Man en vrouw zijn de enige twee soorten mensen van het ene menselijke ras. En ze zijn totaal verschillend, en gelukkig maar. Feminisme leert vrouwen zich gelijk te laten behandelen als mannen en het leert vrouwen dezelfde mogelijkheden te gebruiken als mannen, en ze hebben gelijk, maar vrouwen moeten niet als gelijk worden gezien aan mannen, totaal niet, ze dienen gezien te worden als “even gerechtigd om zichzelf te zijn”: vrouw! Vrouwen moeten niet meer als mannen worden: het vrouwelijke moet juist worden toegevoegd aan het mannelijke van de wereld... het betekent niet dat we vrouwen moeten maken als mannen en ze dan pas “serieus” nemen! Dat is door mannen bedacht.

De maatschappij is opgezet door mannen, en vele plekken van macht werden lang uitsluitend bezet door mannen... al die banen die er tegenwoordig zijn, hebben daardoor iets logisch en iets ongevoeligs, iets synthetisch en iets onverschilligs. Het vrouwelijke element wordt er totaal niet in gekend, en daarin werkt het tegen de groei van de mensheid, in plaats van ervoor.

Het is namelijk niet zo dat, doordat vrouwen op diezelfde mannelijke plekken werkbaar zijn, waar eerst alleen mannen werkten, dat we daarmee de vrouw en het vrouwelijke introduceren in de werkplaats. Dat lijkt maar zo. Het is goed om te doen, begrijp me niet verkeerd. Maar wat we ermee doen is slechts therapeutisch, want vrouwen worden er mannelijker door in hun denken en hun doen... in plaats van, dat “het vrouwelijke” als element in de maatschappij wordt toestaan, introduceren we vrouwen die mannelijkheid zijn geleerd om mannelijke functies te vervullen… waardoor de mannelijke machtspiramide exact dezelfde blijft.

De gevoeligheid van de vrouwelijke natuur is gericht op intuïtief weten en emotionele diepgang, waardoor zorg ontstaat… en dat is een van de redenen waarom vrouwen niet op kantoren werden toegestaan. Vrouwen zijn meer emotioneel en intuïtief, want die twee gaan samen. De reden dat mannen geen vrouwen op de werkvloer wilden hebben is omdat er veel gesjoemel is in de mannelijke organisatie van de wereld... en als je vrouwen gaat toestaan hun emoties daar te uiten, dan zullen ze hun intuïtie daar ook gaan gebruiken. En dan komen vele onwaarheden en manipulatieve zaken snel aan het licht.
Maar er werd gedacht dat het beter is om vrouwen te leren zich als mannelijke functionaliteiten te “ontwikkelen” en ze ook als zodanig te behandelen, dan dat de vrouw haar intuïtie daadwerkelijk kon gebruiken om een betere wereld neer te zetten!
Een betere wereld kan pas komen als we de “gelijkheid” van mannen en vrouwen, zich gaan laten uiten als zichzelf: ieder in eigenheid...

De gelijkheid van man en vrouw zit in de uiting van de eigen dynamiek, die samen met de andere sekse kan leiden tot een harmonie. En door dat maatschappelijk te integreren gaat een totaal ander plaatje ontstaan, waarin mannelijke logica en vrouwelijke intuïtie elkaar gaan aanvullen... en als zodanig een dynamisch geheel gaan vormen wat tot een harmonie kan leiden.

Het is exact waarom ons onderwijs nu zo'n rot instituut is, want ze maken iedereen hetzelfde: logisch, redenerend, koud, onbewogen, rationaliserend, ongepassioneerd en star, met intellectuele kennis en formules om te kunnen functioneren, gericht op rationaliteit, pragmatiek, geld, concurrentie, ambitie en hiërarchie: we worden allemaal gekneed tot emotieloze systeemdenkers, zodat we opgaven kunnen uitvoeren; zodat we orders uitvoeren en we onszelf in een rangorde plaatsen... waardoor we onszelf impliciet inwijden als in een Orde.

Een andere kant van emoties is die waarin we diepe gehechtheid hebben met iemand. In die gehechtheid wordt de persoon waaraan we gehecht zijn, letterlijk een deel van ons. Je geliefde in het bijzonder, kan een enorme emotionele binding zijn: een kracht. Wanneer liefde echt is is dat het geval. Als je in liefde leeft, bemerk je dat je er al je symbolische kracht door kwijtraakt: je macht en je controle. Het toont daarmee de zwakheid van de persoonlijkheid. Het toont je daarmee, dat door liefde, je persoonlijkheid kan verdwijnen. Het toont de zwakte van het ego, doordat het kan smelten door de kracht van je liefde voor je geliefde... waardoor je bezwijkt en het je op je knieën bij elkaar laat zitten, om elkaar de liefde te bewijzen. Liefde doet de persoonlijkheid smelten, waardoor je voor eeuwig veranderd bent.

Misschien kom je er pas achter hoe ver en hoe diep je geliefde in je zit, wanneer die wegvalt. Het kan je letterlijk verscheuren om met je geliefde te moeten breken, omdat liefde je één met je geliefde laat geworden. Om je geliefde uit je te laten gaan is daarom pijnlijk, want ze zijn letterlijk een deel van je. Niets dan tijd is dan nodig en soms kan het niet eens. “Het moet slijten” zeggen ze wel, en tijdens die periode zal een verdriet te voelen zijn, terwijl je geliefde je verlaten gaat; als dat ooit gebeurt, want sommigen horen bij je voor het leven en zullen daardoor altijd bij je zijn.
De periode dat je geliefde je verlaat kunnen langdurig zijn en diepgaand, want het brengt een verandering van gestalte met zich mee; je wordt daadwerkelijk een ander persoon. Tijdens zo'n overgangsperiode is er veel emotionaliteit, als een open wond. Al je emoties zijn dan zo direct waarneembaar, op zo'n directe wijze, dat zelfs de emoties van anderen te voelen zijn… waardoor je alleen gaat willen zijn, omdat empathie je onbekend is en alles wat er bij je binnenkomt doet zeer, want je geliefde zit overal, maar het kan niet meer.
Het helpt je om je empathische mogelijkheden in beeld te brengen, want door je pijn kom je uit jezelf. Je groeit door je verdriet tot voorbij je lichamelijke zelf. Als wolken van pijnlijke vuren beweegt liefde zich dan door je lichaam heen, terwijl je niet vergeten kunt. Met de vlammen van je liefde, komen scheuten van pijn die je iedere plek tonen waar de ander in je zit. Het maakt je heel direct bewust van waar de ander in je is, en hoe je het mentaal verankerd hebt.

Alle vormen die emoties aannemen, zijn “bezit van je nemende energetische overtuigingen” met vele tentakels die je bedwingen of bevrijden. Geen is zo erg als de pijn van een liefde die is, maar niet meer kan zijn. Het is een zeer directe en overweldigende ervaring om je hele lichaam van binnenuit en buitenaf, gelijktijdig, te voelen overspoelen met waar je voor leefde en nooit meer kan zijn. Vele van je overtuigingen zullen uit elkaar vallen en de leugens die erin verstopt zitten, worden er zichtbaar door. De liefde die je voelde, was niet van de ander afkomstig. Je had het zelf in je gebouwd voor de ander, als een tempel van je eigen wezen, en je had jezelf aan de ander gegeven in liefde. Met dit emotionele bouwwerk had je jezelf daadwerkelijk aangekleed als de ander. De ander was in je. Het was waar je voor leefde. Je was totaal in gebruik. Het was een waar huwelijk.

Zo hebben alle emotionele toestanden, een lichamelijke reflectie die de intensiteit en totaliteit van je beleving weergeven. Het zegt letterlijk “Ik ben...”. Zo zeggen we wel: “Ik ben verdrietig” of “Ik heb verdriet”... maar beter zou zijn om te zeggen: “Ik ben verdriet” of “Ik ben pijn”, zoals je ook zegt: “Ik ben jaloers” of “Ik ben verliefd”. Je moet ernaar blijven kijken en ermee te durven zijn om te accepteren wat het over jezelf zegt, zodat je door het emotionele, bij het energetische kunt komen… zodat je er een keer in verdwijnen kan.

Door het niet durven of willen voelen van emoties doen we onszelf een grote misservice, doordat de zelfkennis erin je innerlijk inzichtelijk kunnen makenen je jezelf daarmee letterlijk kan openbreken. Al de in emotie opgeslagen kennis is natuurlijke ervaringszelfkennis die je de eerste tekenen van de dieper liggende “lagen” van bewustzijn zichtbaar maken.
Het is de voornaamste reden waarom de hele maatschappij tegen emotionele uiting is… maar het wordt slechts zo aangeleerd. De maatschappij wil dat je je emotionaliteit verstopt en het laat je emoties onderdrukken, troosten en afleiden, waardoor je jezelf nooit compleet geaccepteerd hebt.
Iedereen wil emotionele expressie getroost en afgeleid zien, maar dat helpt niet om het te voelen: het helpt niet te leren zien wat er in te zien is; het helpt niet expressie te geven aan emoties, waardoor je ermee leert “denken”.
We verstoppen ons emotionele leven en stelpen en smoren het met troost. We maken slechts de persoonlijkheid sterker om er zo mee door te kunnen gaan en we helpen daarmee onze negativiteit verder het onderbewuste in... waar het zich verzamelt tot we het niet meer aandurven om het te verwerken. We sluiten onszelf daarmee af voor de dieper liggende kennis waarmee we zelf bestaan en waarmee we de wereld om ons heen gewaar zijn, waardoor de mensheid zich heeft geïsoleerd van zijn eigen natuur… die de natuur van alles is.
Je sluit jezelf af, zodat je niet geconfronteerd hoeft te worden met je eigen aandeel in de wereld. Je intuïtie is er een onaangesproken iets door geworden en je empathische vermogens zijn daardoor volledig ondergesneeuwd en “ontoegankelijk” gemaakt. Je hebt jezelf letterlijk voor jezelf afgesloten en daarmee voor het hele bestaan. Maar het is je slechts zo aangeleerd, doordat we allemaal op de tast door het leven gaan, omdat er geen zelfkennis meer in onze kennis is.

Emoties durven voelen en ermee durven te zijn is om je mind en lichaam als instrument klaar te maken om naar binnen te gaan: om je door je emoties te laten overspoelen helpt je om aan de intensiteit van meditatie te wennen, zodat je in die toestanden bewust aanwezig kunt blijven. Om je door emoties te laten overspoelen leert je te luisteren naar wat ze je te zeggen hebben, zodat je ervan gaat begrijpen dat het uitsluitend iets over jezelf zegt: over wie je nou werkelijk bent.

Je emoties bezit van je laten nemen door je ervoor open te zetten is om te zien hoe je zelf niet bent zoals je denkt… en om dan expressie te geven aan emoties en ze alomvattend laten zijn, zodat je hele lichaam en geest er als één mee beweegt... is om te zien dat niet alleen je geliefden in je zijn… je bent niet eens alleen jezelf... je bent alle mensen, overal… en er is niemand die niet in je is... het is als thuiskomen.
Emotionele bewustwording kan je hele persoonlijkheid doen oplossen, waardoor je verleden gaat en jij ontstaat. Emoties kunnen je schoonwassen en tot volwassenheid brengen.

Emoties toestaan, maakt je bewust van al je bent en niet bent... het maakt je intuïtie en empathie toegankelijk, zodat, als je naar een ander kijkt, dat je weet wat de ander voelt en waar die met zichzelf leeft, omdat je het in jezelf kunt zien, maar je jezelf er niet langer tegen verzet of mee associeert… omdat je slechts spiegelt.
Het is pas als we door onze troep heen hebben gekeken, dat we “het goede” gaan herkennen als een dans met onszelf, en het is in die dans van emoties dat we kunnen zien dat daar de harmonie kan zijn.

Leven is niet moeilijk, maar leven zelf is oneindig complex.
Leven is gemakkelijk… je hoeft er alleen maar te zijn.