ေမး - တရားအားထုတ္ရာမွာသမာဓိေကာင္းေအာင္ ၿငိမ္ေနရမယ္ မဟုတ္ပါလား။
ေျဖ - တရားကိုိ သမထဝိပႆနာလို႔ ခြဲပါ။ သမထသမာဓိ၊ ဝိပႆနာသမာဓိလို႔လည္း ႏွစ္မ်ဳိးသေဘာေပါက္ပါ။ သမထသမာဓိက အာရံုတစ္ခုတည္းကို စူးစိုက္ၿပီး ထပ္ခါထပ္ခါ ကသိုဏ္းနိမိတ္စတဲ့ သမထရဲ႕ ပညတ္အာရံုကိုပဲ စိတ္ေရာက္ေနေအာင္ တည္ေန၊ ၾကည္ေနေအာင္ ထားႏိုင္တဲ့သတိၱရွိတယ္၊ စ်ာနသမာဓိလို႔ေခၚတယ္။
ဝိပႆနာသမာဓိက ရုပ္နာမ္ခႏၶာဆိုတဲ့ ပရမတ္အာရံုအေပၚ စိတ္ေရာက္ေနေအာင္ တည္ေန၊ ၾကည္ေနေအာင္ လုပ္ေပးထားႏိုင္တဲ့ ဝိပႆနာစိတ္ကို တည္ၾကည္ေစတဲ့ သတၱိရွိတယ္။ ခဏိကသမာဓိလို႔ ေခၚတယ္။
သတိၱခ်င္းတူေပမယ့္ သမထအာရံုက ျမဲတဲ့အာရံု၊ ခုစိတ္လည္း ဒီအာရံု၊ ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္စိတ္ေတြလည္း ဒီအာရံုကိုပဲ သိေနတယ္။ အာရံုကို ျမဲေအာင္လို႔ ႏွလံုးသြင္းရတယ္။ ဝိပႆနာအာရံုက အျမဲမျပတ္ေဖာက္ျပန္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ရုပ္နာမ္ပရမတ္အာရံု၊ အာရံုအျမဲေျပာင္းလဲသလို ရႈစိတ္လည္းေျပာင္းလဲေနတယ္။ အာရံုတစ္ခ်က္၊ ရႈစိတ္တစ္ခ်က္ အသိနဲ႔ဆံုေအာင္ေနႏိုင္ရင္ သမာဓိရွိေနပါၿပီ။ အာရံုမွာ ရႈစိတ္ေရာက္ေအာင္ စိတ္ခဏတိုင္း ခဏတိုင္းမွာ တင္ေပးေဆာင္ေပးတဲ့ သမာဓိမို႔ ခဏိကသမာဓိလို႔ေခၚတယ္။ သမာဓိေကာင္းေအာင္ ၿငိမ္ေနရမယ္ဆုိတာ ကိုယ္ေကာင္ႀကီး ၿငိမ္ေနတာကို ရည္ရြယ္ၿပီးေျပာတာျဖစ္မယ္။
ကိုယ္ၿငိမ္တာ၊ စိတ္ၿငိမ္တာ၊ အာရံုၿငိမ္တာလို႔(၃)မ်ဳိးခြဲလိုက္ပါ။ သမာဓိဆိုတာ နာမ္တရား စိတ္နဲ႔ဆိုင္တယ္။ စိတ္မွာယွဥ္တယ္။ ကိုယ္မွာ မယွဥ္ဘူး။ သမာဓိရွိတာဟာ ကိုယ္ၿငိမ္တဲ့အထဲမွာ မပါဝင္ဘူး။ အမ်ားလည္းသိၾကပါတယ္။ ကိုယ္ေကာင္ႀကီးကသာ ၿငိမ္ေနေပမယ့္ စိတ္မၿငိမ္တာ ႀကံဳဖူးမွာေပါ့။ ကိုယ္ၿငိမ္ေပမယ့္ စိတ္မၿငိမ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ၿငိမ္ရင္ေတာ့ တစ္ခါတေလ ကိုယ္ၿငိမ္တတ္ပါတယ္။ စိတ္ၿငိမ္တာကလည္း ပရမတ္စိတ္သေဘာဟာ မၿငိမ္ဘဲ ေဖာက္ျပန္ေနတယ္။ မိမိက ျမဲတယ္၊ ၿငိမ္တယ္လို႔ ႏွလံုးသြင္းထားတဲ့ အာရံုေပၚမူတည္ၿပီး စိတ္ၿငိမ္တယ္ ထင္တတ္တာပါ။
သမထအတြက္ အာရံုၿငိမ္တယ္လို႔ ႏွလံုးသြင္းထားေတာ့ ၿငိမ္တယ္လို႔ဆိုၾကတာေပါ့။ ဗုဒၶါႏုႆတိအေနနဲ႔ ဘုရား အာရံုကို ဂုဏ္ေတာ္ ပံုေတာ္ ထင္ေအာင္ျပဳၿပီး သြား ရပ္ ထိုင္ ေလ်ာင္း ပြားလို႔ရတဲ့ သမထအလုပ္ပါ။ ေမတၱာဘာဝနာလည္း သြားရပ္ထိုင္ေလ်ာင္း ပြားလို႔ရတဲ့ သမထအလုပ္ပါပဲ။
သမထအာရံု ထင္ရွားၿပီး ၿငိမ္ေနေပမယ့္ ကိုယ္အမူအယာ ေျပာင္းလဲေနလို႔ ရပါတယ္။ သေဘာေပါက္ၾကပါ။ တခ်ဳိ႕က ပဋိဘာဂနိမိတ္ ရလုရခင္အခ်ိန္ကေလးမွာ ထိုင္ဣရိိယာပုတ္က ထမသြားဘဲ ခဏေနေပးရတာမ်ဳိးကို ၾကားဖူးလို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ဖလသမာပတ္၊ နိေရာဓသမာပတ္ဝင္စားတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကုိယ္ၿငိမ္ေနတာမ်ဳိးေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေတြနဲ႔ ဝိပႆနာဉာဏ္ရေအာင္ အားထုတ္တာနဲ႔ ေရာမသြားေစခ်င္ဘူး။
ကိုယ္ေကာင္ၿငိမ္မွ တရားရတယ္ ထင္ၿပီး တမင္သက္သက္ ၿငိိမ္ေအာင္လုပ္ေနရင္ အဲဒီလုပ္တဲ့ အထဲမွာပဲ စိတ္ေရာက္ၿပီး တရားအလုပ္ အားမထုတ္ျဖစ္ဘူး။ ၿငိမ္ေနရင္ တရားေကာင္းတယ္ထင္လို႔ ၾကာၾကာထုိင္ရတာကို ေက်နပ္ၿပီး ဒါနဲ႔ပဲ ဘာသတိ၊ ဘာပညာမွ မတိုးတက္ရင္ မွားေနပါၿပီ။ ကိုယ္ၿငိမ္ေအာင္ေနလို႔ ကိုယ္ေကာင္ႀကီး ၿငိမ္ေနတာက အေရးမႀကီးဘူး၊ သတိ၊ ဝီရိယ၊ ပညာေတြ ေကာင္းဖို႔သာ အေရးႀကီးပါတယ္။
ကိုယ္ၿငိမ္တာ ၊ မၿငိမ္တာ အဓိကမဟုတ္ပါဘူး။
ဓမၼဒူတဆရာေတာ္ အရွင္ေဆကိႏၵ၏ ဝိပႆနာတရားသင္တန္း အေမးအေျဖမ်ား(၁)စာအုပ္မွ ကူးယူမွ်ေဝပါသည္…
#ဓမၼဒူတဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵ
