สวัสดีค่ะ ฉันอยากแชร์ความรู้สึก และมุมมอง จากประสบการณ์ของตัวฉันเองในฐานะที่เป็นลูกของพ่อที่ต้องทำงานก่อสร้างคนนึง
ก่อนอื่นต้องเล่าว่าเมื่อฉันจำความได้ ก็รู้ว่าอยู่ในแคมป์คนงานก่อสร้าง แต่พ่อก็อยู่ในฐานะผู้รับเหมารายย่อยแล้ว (ก่อนหน้านั้นพ่อก็ไต่เต้าจากระดับคนงาน) ทุกคนคงเคยเห็นตามไซต์ก่อสร้าง ที่จะมีแคมป์คนงานตีมุงด้วยสังกะสีหรือผ้าใบ ฉันอยู่มาแบบนั้น
พอเริ่มโตขึ้นต้องเข้าโรงเรียน พ่อและแม่ตัดสินใจส่งฉันไปอยู่กับอา ด้วยเหตุผลที่ว่า งานของพ่อต้องย้ายสถานที่ไปเรื่อยๆ พ่อไม่อยากให้ฉันต้องเร่ร่อน ย้ายโรงเรียนบ่อยๆ แต่เมื่อปิดเทอมพ่อก็จะมารับฉันไปอยู่ด้วยทุกครั้ง
ฉันไม่ได้รู้สึกว่าการย้ายที่ทำงานของพ่อไปเรื่อยๆทำให้ฉันลำบาก ด้วยความเป็นเด็ก ฉันกลับรู้สึกสนุก ฉันได้ไปมาเกือบทุกจังหวัด ตั้งแต่เหนือ อีสาน กลาง ออก ตก ทุกจังหวัดที่พ่อไป ฉันได้ไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวของจังหวัดนั้นหรือใกล้เคียง ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีโอกาสมากกว่าเพื่อนบางคนด้วยซ้ำ ถึงแม้จะไม่ได้เที่ยวหรูหราอะไร แต่ฉันก็ได้ไปพบไปเห็นสิ่งต่างๆที่ใหม่ๆ เสมอ ทุกครั้งที่งานของพ่อเสร็จ ฉันก็จะลุ้นเสมอว่าต่อไปฉันจะได้ไปจังหวัดไหนอีก
ด้วยความที่พ่อต้องไปหาคนงานเพื่อมาทำงาน ต้องไปตามหมู่บ้านที่ต่าง ๆ ที่คนงานแนะนำ ฉันก็ไปด้วย ไปอยู่กินค้างคืนตามต่างจังหวัด เรียกว่าชนบทกันดารก็ว่าได้ บางหมู่บ้านเป็นดินลูกรังยาวแดงไกลมาก จากหมู่บ้านหนึ่งไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง ฉันได้รู้จักความเป็นอยู่ อาหารการกินที่คนนำมาต้อนรับ มันเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
บางที่ที่ไปฉันเห็นหน้าบ้้านของทุกบ้านจะมีตุ่มน้ำเล็กๆตั้งไว้รับแขก เหมือนกันทุกหลัง มันน่ารักมาก นี่คือเรื่องที่ฉันพบเจอเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ไม่รู้ว่าสมัยนี้จะยังมีเหมือนเดิมมั๊ย การที่ได้ไปกินไปค้างแรมแบบนั้น ก็คงเปรียบได้กับโฮมสเตย์สมัยนี้ แต่ได้บรรยากาศที่จริงกว่าเยอะ เพราะมันคือเรื่องจริงที่เราพบ คนที่ต้อนรับเราไม่ได้รับเงินเพื่อขายบรรยากาศแต่เค้าทำมาจากใจสไตล์คนบ้านนอกจริงๆ
ทุกครั้งที่พ่อย้ายไปที่ใหม่ถ้าตรงกับช่วงที่ฉันอยู่กับพ่อพอดี ฉันก็ได้เดินทางไปที่ใหม่ด้วย ไปถึงต้องหาที่ตั้งแคมป์ เป็นพื้นที่โล่งๆ บางครั้งต้องตีมุงฝาแคมป์กะหลังคาพอได้นอนไปก่อน บางครั้งฉันก็ได้นอนค้างคืนในรถ ไม่มีห้องน้ำ ต้องไปขุดหลุมในป่าหรือนา เพื่อขับถ่าย ฉันก็ทำมาแล้ว 555
สองสามวัน แคมป์ก็เสร็จรวมถึงห้องน้ำด้วย
สมัยนั้นเทียบกันไม่เหมือนสมัยนี้ ผู้คนจิตใจดี แม้คนงานก่อสร้างที่ดูน่ากลัว แต่เมื่อสมัยก่อนไม่มีเรื่องข่มขืนหรืออะไร หรือฉันจะโชคดีที่พบแต่คนที่ไม่อันตรายก็ไม่ทราบได้ ฉันสามารถไปปั่นจักรยาน หรือเดินเล่นคนเดียวได้ ถ้าเป็นสมัยนี้ฉันคิดว่าฉันคงไม่รอด
ฉันมีเพื่อนสนิทที่เป็นลูกคนงาน เราจะเล่นด้วยกันทุกครั้งที่ฉันมา เพื่อนฉันมักบ่นว่า พอจะสนิทกับเพื่อนที่โรงเรียนได้ ก็ต้องย้ายโรงเรียนอีกแล้ว ฉันมาคิดดูว่าพ่อฉันคิดถูกในเรื่องการเรียนของฉัน
พ่อฉันทำก่อสร้างจนถึงฉันเรียนมหาลัย ฉันไม่เคยรู้สึกอายเพื่อน เมื่อเห็นแคมป์คนงานก่อสร้างฉันมักจะชี้ให้เพื่อนดูว่าพ่อฉันทำงานแบบนี้ ฉันภูมิใจว่าพ่อและแม่ฉันสามารถส่งฉันและพี่สาวเรียนจนจบปริญญาได้
ฉันลืมเล่าว่าพ่อฉันทำงานก่อสร้างสะพาน ทุกครั้งที่มีโอกาสได้ผ่านสะพานที่พ่อสร้าง ฉันจะภูมิใจ และมองหาที่ๆเคยตั้งแคมป์ก่อสร้าง ทุกแม่น้ำที่พ่อไปทำสะพาน ฉันก็ได้ลงไปเล่นมาหมดแล้ว
ฉันคิดว่าการที่ฉันคลุกคลีอยู่กับงานก่อสร้างเป็นแรงบันดาลใจอย่างหนึ่งที่ทำให้ฉันเรียนจบวิศวกรรมศาสตร์
แต่ชีวิตไม่ใช่ว่าจะมีแต่ความสุข งานรับเหมาก็เสี่ยง ทั้งทางด้านชีวิตและทรัพย์สิน ฉันผ่านช่วงเวลาที่พ่อโดนโกงจากการทำงาน ไ่ม่มีเงิน ต้องหายืมเงินคนอื่นมาจ่ายคนงาน แม่ต้องแยกไปทำงานค้าขายอีกที่เพื่อช่วยพ่อหาเงินให้ครอบครัว ต่างเหน็ดเหนื่อยตึงเครียด แต่ชีวิตฉันไม่เคยคิดเกเรให้พ่อแม่ต้องเสียใจ เราผ่านช่วงเวลาเลวร้ายมาด้วยกัน ปิดเทอมฉันไปทำงานเพื่อหาเงิน ฉันได้โทรศัพท์มือถือเครื่องแรกก่อนเข้ามหาลัยด้วยน้ำพักน้ำแรงของฉันเอง
ประสบการณ์และผู้คนหลากหลายที่ฉันได้พบ
ทำให้ฉันเรียนรู้การปรับตัวและการเข้าสังคม ซึ่งช่วยฉันได้มากในการทำงาน
ฉันคิดว่ามันทำให้ฉันเข้มแข็ง ฉันไม่กลัวลำบาก การตากแดด ตากฝน สำหรับฉันเป็นเรื่องธรรมดามาก ฉันทำทุกวันให้ดีที่สุด แต่ถึงแม่อนาคตจะมีเหตุไม่คาดคิดอันใด ฉันก็พร้อมรับมือเสมอ
"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้"คำนี้ยังใช้ได้ดีเสมอ บางคนมีเหตุให้ต้องอยู่ในสภาวะแวดล้อมไม่ดี แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องไม่ดีตาม อยากให้ทุกคนได้มองในมุมดีๆ ไม่ได้ให้โลกสวย และไม่ได้ให้รังเกียจสภาวะแวดล้อมนั้น บางครั้งเรายังต้องอยู่ แต่อยู่อย่างไรจึงมีความสุข และเมื่อถึงเวลาที่เรามีโอกาสเปลี่ยนแปลง จงเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ผ่านเพื่อใช้สร้างอนาคต สุดท้ายนี้ฉันอยากบอกว่า ฉันภูมิใจที่ได้เป็นลูกคนก่อสร้าง