Dit verhaal gaat over gevoelens, emoties en gedachten waar ik jaren terug mee worstelde en nu op papier heb proberen zetten. Het keerpunt van de puber, uit het oogpunt van de jong-volwassene:
Mijn huis is tegenwoordig zo leeg. Ik ben leeg. Met een glimlach die zowel niets als juist alles zegt, wandel ik door mijn dagen. Het valt me zelfs zwaar om het woord op papier te krijgen. Zucht.
Mijn leven is op pauze gezet. Door wie, wat of waarom is me onbekend. Maar het staat op pauze, zoveel is zeker. Ondertussen blijft de tijd wel genadeloos verder tikken. En ik blijf stagneren, al is dat misschien nog een positieve invalshoek die ik hier hanteer. Ik ben niet meer die voetballer van vroeger. De flapuit. De sociale man. De woordvirtuoos in real life. Gevat, speels, humoristisch. Ik ben het verleerd. Ik ben somber geworden, onverschillig, saai. Geef mij maar sentimentele post-rock in plaats van opzwepende David Guetta-muziek. Zo iemand, ja.
Hoe doorbreek je die stilte in je leven? Hoe doorbreek je die jaren van nutteloosheid? Waar is het fout gegaan? Ben ik te streng voor mezelf? Zwartkijker tout court? Ik probeer aan mezelf te werken. Da’s lang geleden. Ik probeer terug discipline te krijgen in mijn leven, te werken aan de zaken die me terug fier kunnen maken op de persoon waarmee ik opsta. Ik werk aan mijn conditie, aan mijn lichaam. Ik probeer een gitaarnummer af te werken in plaats van te stoppen na één dag van oefenen en opgeven nog voor ik aan het refrein ben aanbeland. Ik kijk terug meer films, ik probeer te lezen. Genoeg met al dat gamen, poker spelen en nog meer gamen. Het maakt me niet gelukkig.
Ik moet terug leren praten tegen de mensen. Oogcontact behouden en niet verbreken na de milliseconde dat het heeft bestaan. Zelfvertrouwen kweken door te DURVEN. Ik ben angstig geworden. Wie had dat ooit kunnen denken. Meisjes aanspreken is niet het einde van de wereld, maar daar moet ik mezelf terug overtuigd van krijgen. Maar de moed komt terug. De zin om te veranderen is er weer, en nu is het een kwestie om dat vast te houden en er iets mee te doen. Ik moet meer ja zeggen. Meer uitdagingen aangaan. Meer buiten komen. Meer, meer, meer. Mijn brein terug trainen om minder lui te zijn, en hem lijstjes en schema’s aanreiken om binnen te werken.
Hoe lang is het geleden dat ik mezelf nog eens écht heb uitgedaagd? Ik weet het zelfs niet meer. Ik moet mezelf terug aan het werk zetten. Iemand worden die gewerkt heeft om ergens te komen. Iedereen laten zien dat ik er terug sta, mezelf laten zien dat ik er terug sta. En het daar niet bij laten. Verder gaan dan ik ooit ben geweest. Weerbaarder worden door mezelf te verrassen. Dat is het plan.
Tijd om terug in actie te schieten, dag na dag. Vooruit met de geit, en terug gelukkig worden. Oprecht gelukkig, niet dat matig gelukkige waar ik ondertussen al maanden content mee ben.
Keerpunt.
