Het verhaal begint op een prachtige donderdagnamiddag. Het is mooi weer in Antwerpen, en ik had met mijn vriendin afgesproken om gezellig samen te lunchen en nadien een wandeling te gaan maken in een nabijgelegen park. Na een gezellig uurtje gaan we samen de deur uit en ziet mijn vriendin dat haar auto fout geparkeerd staat. Ze had de borden niet gezien. Gelukkig voor ons zijn ze nog bezig met het afleveren van de container en kunnen we de chauffeur nog snel aanspreken. We excuseren ons uitgebreid voor het ongemak en vragen hem de container even op te tillen zodat we kunnen vertrekken. "Geen probleem mevrouw. Ik til hem op zodat jullie weg kunnen" antwoordt de chauffeur. We bedanken hem en stappen in de auto.
Ik heb geen idee welke defintie desbetreffende chauffeur als "optillen" in zijn woordenboek had staan, maar ik zou z'n actie eerder als "wegrijden zonder één fucking ding te verzetten" omschrijven. Daar stonden we dan... Een auto achter ons, een container voor ons en een verhuiswagen keurig naast ons op straat geparkeerd zodat we helemaal vast stonden. Vijf minuten later was alle hoop op een terugkeer van de chauffeur verdwenen. We wandelden naar het huis waar we een aantal arbeiders hadden zien staan en belden aan.
De werfleider. We vertelden hem wat er was gebeurd en vroegen hem of de verhuiswagen eventueel verzet kon worden zodat we konden vertrekken. Spijtig genoeg was ook bij hem van meewerken weinig sprake: "Jullie staan hier al een uur fout geparkeerd, ik moet ondertussen mijn arbeiders betalen voor niets, ik heb de politie gebeld en je mag op hen wachten. Ik verzet juist niets". Gezellig man. Zijn frustratie was te begrijpen, maar hij had duidelijk geen zin om dit geschil op een rustige en efficiente manier op te lossen. We zouden ons verhaal maar aan de politie moeten vertellen, en zij zouden de boetes wel uitschrijven.
Tijdens het wachten besloten m'n vriendin en ik dan maar te doen wat eender ander koppel zou doen in tijden van nood: het overlopen van de 36 vragen om (nog meer) verliefd te worden! Aanrader!
Na vraag 8 werden we verstoord door de fijne werfleider. Hij stopte ons een papier onder onze neus. "Als jullie hier tekenen en de onkosten van mijn container betalen, dan laat ik jullie vrij." Ik kon m'n verbazing moeilijk verbergen en begon een beetje geïrriteerd te geraken. Mijn vriendin had meer geduld en bedankte vriendelijk. Desondanks kreeg ze de man zover om toch zijn verhuiswagen te verzetten, zodat hij toch al meer plek had om deze te parkeren, en dat wij op z'n minst even aan de overkant van de straat konden wachten.
Nog geen vijf minuten later (dit grapje was ondertussen al 45 minuten bezig) komt de politiepatrouille de straat ingereden. De man begint z'n verhaal te doen en eist een schadevergoeding. De politieagenten kijken de man aan en spreken de mooiste woorden die ik deze week heb gehoord: "Meneer, wij kunnen alleen actie ondernemen op basis van wat we zelf observeren... En zover wij kunnen zien staat de auto van mevrouw juist geparkeerd. Het spijt ons, maar wij kunnen hier niets komen doen op deze manier."
Een glimlach en een kort knikje naar de sympathieke werfleider later, gingen we op weg. De politie, onze vriend! Het werd een deugddoende wandeling.
