ဝိညာဥ္ ကႀကိဳး
မာန္ကုိ ခဲ
ကုိယ့္အမည္ ကုိယ္စြဲရင္း
ဒီေတာနက္ထဲမွာ
သူမ်ားနည္းတူ ပ်ံဝဲေနတဲ့
ငါဟာ ... က်ားရဲတစ္ေကာင္ ...
တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္
ငါ့ ..အစြယ္ေတြ
ငယ္ေကာင္း ငယ္ေနလိမ့္မယ္ ...
ျမတ္ႏုိးမိေတာ့ အစြယ္ကုိခ်ိဳး
ေအာက္ကြ်ံက်ိဳးမိတယ္
သမင္ပ်ိဳ ေဘးအနား ...
ဗီဇဆုိတာ
ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ေကာ္ပန္းေတြ မဟုတ္ဘူး
ပုပ္ပြေနတဲ့ အပုပ္ေကာင္လုိပဲ
ေလပင့္လာတုိင္း အနံ႔ေပးတယ္ ...
စစ္ျမင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕ ဆႏၵကုိ
အျခားစစ္ျမင္းတစ္ေကာင္ မဟုတ္ပါပဲ
အလွျမင္းေတြကေတာ့
အရူးလုိ႔ ျမင္မွာ
ဒါကုိ ငါမလြန္ဆန္ခဲ႔ပါဘူး ...
ပါစပ္ၿဖဲၿပီး ဟိန္းဟိန္းျပ တတ္ေတာ့
ငါက ..လူဆုိးႀကီးေပါ့
စပါးအုံးေျမြလုိ ညိဳ႕ဓာတ္သုံးၿပီး
တအိအိ မၿမိဳတတ္ေတာ့လည္း ခက္တယ္ ...
အဲ႔ဒါေၾကာင့္
မင္းကုိ အသားမစားဖုိ႔ မေျပာရင္
ငါ့ကုိ...အသီးရြတ္စားဖုိ႔ မျဖားေရာင္းပါနဲ႔
ေနာက္ဆုံးမွာခဲ႔မယ္
စည္းသုံးတန္ အျပင္ထြက္ရဲတဲ့
မယ္သီတာကုိ ငါ... အေၾကာက္ဆုံးပဲ ...။