အခ်စ္ဆံုး မို႔ပါ
အပိုင္း (34)
ေကာင္း အခန္းထဲ ထြက္လာကာအိမ္ေရွ႕သို႕
ေကာင္းထြက္လာသျဖင့္ ဦးအာကာ ေမးလိုက္သည္။
"ေကာင္း ဘယ္သြားမလို႕လဲ"
"က်ဳပ္ ဦးအာဏာမိုးနဲ႕ စာရင္း သြားရွင္းမလို႕"
"ဘာကိစၥေၾကာင့္လဲ ေကာင္း"
"က်ြန္ေတာ္အေမ ေသတာ ရိုးသားမႈမရွိဘူး အဲ႕ဒီလူယုတ္မာ
သတ္ခဲ႕တာ"
"ဘာ ေသခ်ာလို႕လားေကာင္း"
"ဒီမွာသက္ေသ"
ေကာင္း ဦးအာကာကို ကတ္ေလးေပးလိုက္သည္။
ဦးအာကာ နဲ႕သံစဥ္ ဖြင့္ၾကည့္ျပီး အံ႕ၾသမႈမ်ားစြာ
"က်ြန္ေတာိ ဒီလူယုတ္မာကို သတ္ရမွ ေက်နပ္မယ္"
ေကာင္း အိမ္ေရွ႔ထြက္လာျပီး ကားဆီသို႕
ဦးအာကာနဲ႕ သံစဥ္ လိုက္တားေနသည္။
"စိတ္လိုက္မာန္ပါ မလုပ္ပါနဲ႕ေကာင္း မင္းသူ႕ကို သတ္လည္း
ေမက အသက္ျပန္ရွင္လာမွာ မဟုတ္ဘူး"
"ဒါဆို က်ြန္ေတာ္က သူ႕ အျပစ္ကို ဒီတိုင္း မသိခ်င္
ေယာင္ေဆာင္ေနေပးရမွာလား အန္ကယ္ရဲ႕ညီမို႕
ကာကြယ္ေပးေနတာလား"
"မဟုတ္ဘူးေကာင္း အန္ကယ္က အမွန္တရားရဲ႕
ဘက္ေတာ္သားပါ ေျပာခ်င္တာက သူ႕လို တန္ဖိုးမရွိတဲ႕
လူမိုက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို သတ္ျပီး မင္းရဲ႕
တန္ဖိုးရွိတဲ႕ အနာဂတ္ကို ေထာင္ထဲမွာဘဲ ကုန္ဆံုးေတာ့မွာလား
ဒီကိစၥကို သက္ဆိုင္ရာ အပ္တာ ပိုေကာင္းပါတယ္
စိတ္ေအးေအးထားျပီး ေျဖရွင္းပါေကာင္း"
ဦးအာကာ ေျပာတာလည္း မွန္ေနသလိုလို
"ဟုတ္ပါတယ္ ကိုကိုရယ္ စိတ္ေအးေအးထားျပီး ေျဖရွင္း
ၾကတာေပါ့ေနာ္"
ခ အခန္းထဲ အပိတ္ ခံထားရသည္မွာ တစ္ပတ္ေလာက္
ရွိေနျပီး ဘယ္သူနဲ႕မွလည္း အဆက္သြယ္မရ
ဒါေပမဲ႕ သူ႕မွာအားကိုးစရာ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိသည္။
သူ႕အခန္းကို အေစာင့္ေတြနဲ႕ ေစာင့္ခိုင္းသည္။
ထမင္း စားခ်ိန္မွ မိညိဳ ဆိုေသာ အစ္မတစ္ေယာက္က
ထမင္းလာပို႕သည္။
"ဟာ 12 ထိုးျပီ မညိဳလာေတာ့မယ္"
သူၾကားလိုက္သည္။ အျပင္မွ စကားေျပာသံ
မညိဳအစစ္ခံေနရတာပါ တစ္ခုခုၾကံစည္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္
ဦးအာဏာ တင္းက်ပ္စြာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည္။
ခဏအၾကာ မညိဳ အခန္းထဲဝင္လာသည္။
"ဟာ မညိဳရာ ေစာင့္လိုက္ရတာ အေျခေန ဘာထူးလဲ"
"ဘာမွေတာ့ေထြေထြ ထူးထူး မျဖစ္ဘူး ဒါမဲ႕ သခင္ၾကီး
1က သခင္ၾကီး 2အေၾကာင္း လိုက္စံုစမ္းေနတယ္လို႕ၾကားတယ္
သခင္ၾကီး 2လည္း ဒီကိစၥကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ တစ္ခုခု ၾကံစည္
ေနသလိုဘဲ "
"ဟုတိလား ဒါဆို မညိဳ မသိမသာနဲ႕ ဆက္စံုစမ္းထားေပးပါ"
"ေအး ေအး ခုေတာ့ ထမင္းစားလိုက္ဦး "
"ဟုတ္ မညိဳ ညေန တစ္ခါ ျပန္လာရင္ ေနာက္ထပ္သတင္း
တစ္ခုယူလာေပးရမယ္ေနာ္ "
"ေအးပါဟယ္ သခင္ၾကီး2သာ သိရင္ ငါအမႈတ္ၾကိတ္ခံရမယ္"
"စိတ္မပူနဲ႕ ဒယ္ဒီက မညိဳနဲ႕ ကိုမိုးျမင့္ကို အယံုၾကည္ဆံုးဘဲ"
"ေအးပါဟယ္စား စား ၾကာေနရင္ သူတို႕ သံသယ ဝင္မယ္"
ခ ေန႕လည္စာ စားလိုက္သည္။
ခ ထိုင္လို႔ မရ ထလို႕ မရနဲ႕ ျဖစ္ေနသည္။
စိတ္ပူတာထက္ကို ပိုသည္။
ေကာင္း နဲ႕ဝသာန္ သတင္းေတြ စုေဆာင္းေနသည္။
ေကာင္း ဦးအာဏာဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။
"သူေဌးဟဖုန္းလာတယ္ "
"ဘယ္သူလဲ "
"ေကာင္း လို႕ေျပာပါတယ္"
"ေကာင္း ဟုတ္လား ေပးစမ္း"
ဦးအာဏာ ဖုန္ကိုင္လိုက္သည္။
"ဟဲလို ဦးအာဏာမိုး ခင္မ်ား အခု ခံနိူင္ရည္ ရွိေအာင္
ၾကိဳးစားထားေပေတာ့ ခင္မ်ားအလွည့္ေရာက္ျပီး"
"ငါက ဘာလုပ္ထားလို႕ ခံနိူင္ရည္ ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားရမွာလဲ"
"အဟက္ သူေတာ္ေကာင္း ေယာင္ေဆာင္ေနတာဘဲ
ဒါမဲ႕ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ခင္မ်ားလုပ္ရပ္ အကုနိလံုးကို
သက္ေသက ထင္သာျမင္သာေအာင္ဟေဖာ္ထုတ္ပါလိမ့္မယိ
က်ြန္ေတာ့္အေၾကာင္း သိတယ္ မလား ေျပာရင္ ေျပာတဲ႕အတိုင္းလုပ္တယ္"
"စမ္းၾကည့္လိုက္ေပါ့ကြာဟငါကလည္း အျငိမ္ခံေနမွာ
မဟုတ္ဘူး"
"ရပါတယ္ ခင္မ်ားကာကြယ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ ဒါဘဲဗ်ာ "
ေကာင္းဖုန္းခ်လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာမွလည္း အျပံဳးတစ္ခု
"ခင္မ်ားလုပ္ရပ္ေတြ အတြက္ ခံနိူင္ရည္ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားထားေတာ့"
ဦးအာဏာ ေပါက္ကြဲေနမိသည္။
ဒီေလာက္ အကြက္က်စီစဥ္ထားရက္နဲ႕ ျဖစ္ေအာင္
မလုပ္ေသာ သူ႕လူေတြက္ု ေဒါသထြက္ေနမိသည္။
"သူေဌး ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ"
"ငါတို႕ လုပ္ရက္ေတြကို မေဖာ္ထုတ္နိူင္ေအာင္ သူတိုရဲ႕
အားနည္းခ်က္ကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားမွ ျဖစ္မယ္ "
"ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ သူေဌး"
ဦးအာဏာ စဥ္းစားလိုက္သည္။
"ဟာ ဟုတ္ျပီ ျပန္ေပးဆြဲဖို႕ စီစဥ္ေတာ့"
"သံစဥ္အိမ္ကိုလား သူေဌး "
"ဟုတ္တယ္ မနက္ျဖန္ သူအျပင္ထြက္ တာကို ေစာင့္ၾကည့္ထား
လူလစ္တာနဲ႕ လုပ္ငန္စ"
"ဟုတ္ ဘယ္ေနရာ ေခၚသြားရမွာလဲ "
"ျမိဳ႕ျပင္က ဂိုေထာင္ကို"
"ေကာင္းပါျပီ သူေဌး"
သူတို႕ ေျပာေနတာကို အျပင္မွ ေခ်ာင္းနားေထာင္ေနေသာ
သူတစ္ေယာက္
ညေနစာ ပို႔ဖို႕ မညိဳ ခ ဆီသို႔ လာခဲ႕သည္။
အစစ္ေဆး ခံျပီးေနာက္ ခ အခန္းထဲဝင္လာသည္။
"မညိဳ ျမန္ျမန္လာ ဘာထူးလဲ"
"ထူးတာေတာ့ အၾကီးၾကီး ထူးတယ္ ခေရ"
"ေျပာပါဦး စိတ္ေတြေတာင္ လႈပ္ရွားလာျပီ"
"သခင္ၾကီး2က မမေလးသံစဥ္ကို ျပန္ေပးဆြဲဖို႕ ျပင္ေနတယ္"
"ဘာ"
"တိုးတိုးလုပ္ပါ "
မညိဳ ခရဲ႕ ပါးစပ္ကို လက္နဲ႕ အုပ္ထားလိုက္သည္။
"ဘယ္ေတာ့လဲ မညိဳ "
"နက္ျဖန္ေျပာတယ္ "
" ဟာ ဒါဆို အေၾကာင္း ၾကားထားမွ ျဖစ္မယ္ မညိဳဳ
ကိုေကာင္းကိုႎဒီကိစၥ သြားေျပာေပးပါလား"
"ဟာ မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ ျပီး သဘက္ခါမွ အျပင္ထြက္ရက္ေလ
မညိဳ အျပငိမထြက္ရတာ သိသား"
"ဒါဆိုဘယိလိုလုပိမလဲ "
"သဘက္ခါမွ မညိဳ သြားေျပာလိုက္မယ္ေလ ျပီးခကို
အျပင္ထြက္လို႔ရေအာင္ ကူညီေပးမယ္"
"ဒါေပမဲ႕"
"စိတ္မပူပါနဲ႕ သူတို႕က ျပန္ေပးဆြဲတာ သတ္မွာမဟုတ္ဘူး
ခ်ကိခ်င္းၾကီးလည္း ေကာင္းတို႕ က သက္ေသေတြေပးမွာ မဟုတ္ဘူး
ျပီး ျပန္ေပးဆြဲမဲ႕ ေနရာ မညိဳ သိထားတယ္"
"ဟုတ္လား ဘယ္ေနရာလဲ"
"ျမိဳ႔ျပင္က သိုေလွာငိရံု"
"ေကာင္းျပီ မညိဳ တာဝန္ေက်တယ္ က်ြန္ေတာ့္ကို ဒီက
လြတ္ေအာင္သာ ျမန္ျမန္ကူညီေပး"
"ေအး ျမန္ျမန္စား ၾကာေနရင္ သူတို႕ သံသယဝင္လိမ့္မယ္"
သံစဥ္ အခန္းထဲ ထိုင္ေနရင္း တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္
"ဝင္ခဲ႕ပါ aww ကိုကို လာေလ"
"ကိုယ္မင္းကို ေပးစရာရွိတယ္ ေရာ့ "
"ဟင္ နာရီပါလား"
"အဲ႕နာ႐ီထဲမွာ အသံဖမ္းစက္ ထညိ့ထားတယ္ "
"ဟုတ္လား ေက်းဇူးပါ ကိုကို"
"ရပါတယိ ကိုယ္ျပန္ေတာ့မယ္ ကိုယ္ အလုပ္ရွိေသးတယ္"
"ဟုတ္ gn ကိုကို"
သံစဥ္ ဒီေန႕ အိမိမွာ ေနရပ်င္း၍ shopping ထြကိရန္
ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။အေဖာ္ကလည္းမရွိ
ေနကလည္း ခုတေလာ ေပ်ာကိေနကာ ေဆာင္းဆီေရာက္ေနသည္။
သေဘာရိုးနဲ႕ သြာကူညီေနတာပါ ေနကို မေတြ႕ေသာေၾကာင့္
တစ္ေယာက္ထဲသြားရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
သူမ တစ္ေယာက္ထဲ အျပင္ထြက္သြားသည္။
သူမကို ေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ လူတစ္စု
သူမ ကားကို ပါကင္ထိုးျပီး ေစ်းဝယ္ရန္ အေပၚတက္သြားသည္။
သူမ တစ္ေယာက္တည္းပါ ေနကလည္း ေဆာင္း
နင့္အတူ ေစ်းဝယ္ထြက္လာသည္။
သံစဥ္ ေနနဲ႕ ေဆာင္းကို ျမင္ေသာအခါ တစ္မ်ိဳးအေတြးနဲ႕
အထင္လြဲျပီး သူမ ပိုက္ဆံရွင္းျပီ း သူတို႕နဲ႕ ေဝးရာ
ထြက္လာခဲ႕သည္။ေန သံစဥ္ အထင္လြဲသြားျပီ ဆိုတာ
သိ၍ သံစဥ္ ေနာက္ ေျပးလိုက္သြားသည္။
ေဆာင္းကေတာ့ ငူတူတူနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ေနခဲ႕သည္။
သံစဥ္ ကားပါကင္သို႕ ျပန္လာစဥ္ နာေခါင္းထဲဝင္လာေသာ
အနံ႕တစ္ခု ေနေသခ်ာျမင္လိုက္သည္။
"ေဟ့ ခင္မ်ာတို႕ဘာလုပ္ အ "
ေန သူ႕ေခါင္းကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က ရိိုက္လိုက္တာပါ
အစက ေနက ကိစၥထဲ မပါေပမဲဲ ခုသူက မ်က္ျမင္္သက္ေသ
ျဖစ္၍ သူပါ ကိစၥထဲ ပါသလိုျဖစ္သြားသညါ။
"သူတို႕ကို ကားေပၚ ျမန္ျမန္တင္"
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ကားေပၚ အျမန္တင္ျပီး ျမိဳ႕ျပင္
သိုေလွာငိ ရံုသို႕
မိုးျမင့္ ဦးအာဏာ ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။
"သူေဌး ျပန္ေပးဆြဲျပီးျပီ က်ြနိေတာ္တို႔ လုပ္ရပ္ကို ေနဆိုတဲ႕ ေကာင္
ျမင္သြားလို႕ သူ႔က္ုပါ ဖမ္းေခၚလာတယ္"
"ေကာင္းတယ္"
ဦးအာဏာ ေကာက္က်စ္စြာ ရယ္လိုက္သည္။
"ဟားဟား ဟားဟား "
သူေကာင္းဆီ ဖုန္းဆက္ျပီး ျခိမ္းေျခာက္ရန္ ဖုနိးဆက္လိိုက္သည္။
ေကာင္း ဦးအာဏာ ဆီမွ ဖုန္းျဖစ္၍ ကိုင္ကာ
"ဘာလဲ ကိုယ္တိုင္ဟအျပစ္ဝန္ခံမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ထားျပီလား"
"ဟား ဟား အေတြးမေစာပါေသးနဲ႕ ငါက ဒီေလာက္နဲ႕
က်ရံႈးမဲ႕သူ မဟုတ္ဘူး နားေထာင္ပါ
ခုငါသံစဥ္နဲ႕ ေနကို ျပန္ေပးဆြဲလိုက္ျပီ ေနာက္သံုးရက္
အတြင္းမွ မငိးတို႕ရထားတဲ႕ သက္ေသေတြ ငါ့ဆီ မအပ္ရင္
သူတို႕ အေလာင္းေကာက္ဖို႕ ျပင္ထားပါ "
"ဘာ ခငိမ်ား ဘာေျပာတယ္"
