สวัสดีเพื่อนๆ ครับ คำถามแรก หลังจากผม ไม่ค่อยมีเวลาได้เจอ หรือ พูดคุยกับพ่อแม่ ของผมเลย จะเกือบเดือน หลังจากที่ผมย้ายงาน มาทำงานเป็นพนักงาน ขนส่งสินค้า ในบริษัทขนส่งแห่งหนึ่ง คือ บางวันผมกลับบ้านมาก็ ทุ่ม หรือ สองทุ่ม พวกท่านก็เข้ารอรกันแล้วครับ เพื่อที่จะตื่นตั้งแต่ตี 4 ครึ่ง และ ช่วงเช้าผมจะตื่นประมาณตี 5 ครึ่งถึง 6 โมง เลยไม่ค่อยได้เจอกันครับ
วันนี้เป็นวันแรก เลิกงานไวได้กลับบ้าน 5 โมงครึ่ง เลยได้มีโอกาศ นั่งทานข้าวเย็นพบปะพูดคุยกับพวกท่าน คำถามแรกที่ว่าจากแม่ มันดํอบอุ่นและมีกำลังใจเป็นกอง เป็นยังไงบ้างลูก เหนื่อยไหม อย่าลืมพักผ่อนดูแลสุขภาพด้วย แค่นี้ผมแอบน้ำตาไหล 555 มันดีใจอบอุ่นมากๆ ครับ
คำถามที่สองจากพ่อ รู้สึกเสียใจไหมที่ไม่ได้เรียนสูง และ ต้องมาทำงานตั้งแต่เช้ายันค่ำ เพราะ กว่าจะกลับพวกท่านก็รู้ว่าผมกลับกี่โมง ถึงพวกท่านจะหลับไปแล้ว แล้วพวกท่านก็เอ่ยแบบประมาณเชิง ขอโทษที่ไม่มีเงินในตอนนั้น ที่จะส่งผมเรียนสูงได้
คำตอบจากผมคือ ผมไม่เคยเสียใจ และ ดีใจมากกว่า ที่มีพ่อแม่อย่างพวกท่านทำดีที่สุดแล้ว และ ผมก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย ใจสู้อยู่แล้ว แต่ถึงผมจะไม่มีโอกาศได้เรียนสูง จบแค่ ปวช แต่ผมตั้งใจจะส่งให้น้องผมเรียนสูงที่สุดเท่าที่เค้าสามารถ และ ดํแลพ่อแม่ให้สบายที่สุดในอนาคตให้ได้ ผมตั้งเป้าหมายไว้ในใจเสมอครับ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผมในวันนี้ครับ
