ခ်စ္မိပါသည္ သို႕ေသာ္ (၁)
https://steemit.com/msu/@sumonthwe/undefinedsmipathny-tho-etha-1
ခ်စ္မိပါသည္ ………သို႔ေသာ္ (2)
https://steemit.com/msu/@sumonthwe/undefinedsmipathny-tho-etha-2
ခ်စ္မိပါသည္ ………သို႔ေသာ္ (3)
https://steemit.com/msu/@sumonthwe/undefinedsmipathny-tho-etha-3
ခ်စ္မိပါသည္ ………သို႔ေသာ္ (4)
-- ဆရာဝန္ေပးေသာေဆးမ်ားကိုေသာက္ၿပီး စိတ္ကို ၿငိမ္သက္ေအာင္ထိန္းရသည္။
ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားလုပ္ရသည္။ တရားထိုင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင့္ကိုသတိရစိတ္ကေတာ့ မေပ်ာက္။ ဆယ္ရက္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ေမာင္ဖုန္းဆက္လာသည္။ တေနရာမွာေတြ႔ခ်င္သည္ဟုေျပာသည္။ ကေလးတေယာက္လိုပင္ သူမ ထခုန္မိသည္။ ေဖာ္မျပတတ္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးျဖင့္ သူမငိုမိသည္။ ထိုသို႔ဆိုလ်ွင္ ေမာင္သူမကို ခ်စ္ေနေသးသည္။ ေမာင္ သူမကို မေမ့ေသးတာေသခ်ာသည္။ ဆုံးရွံုးရေတာ့မည္ဟု ထင္ထားေသာ ေမာင့္ကို တဖန္ျပန္လည္ေထြးေပြ႔ရေတာ့မည္။ သူမေၾကာင့္စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ခ့ဲရေသာေမာင့္ကို ေက်နပ္သည္အထိ ေတာင္းပန္ရမည္။ ေမာင္ကလည္း ခြင့္လႊတ္မွာ ေသခ်ာသည္။ သူမကို နားအလည္ႏိုင္ဆုံး စာနာေပးႏိုင္ဆုံးက ေမာင္ပဲ မဟုတ္လား။ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႔ရန္ အေသအခ်ာျပင္ဆင္ရသည္။ လွလွပပေလးျပင္ဆင္ရသည္။ ခ်စ္သူျဖစ္စကလို ရင္ခုန္မႈေတြျမန္ေနသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးလို တဟင္းဟင္းး ရယ္ေမာေနမိသည္။ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႔ရမည္ကို ေတြးၾကည့္ရံုျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလွသည္။ ေစာင့္ခ့ဲရေသာ လမ်ားစြာအတြက္ အခုေတာ့ ေျဖသိမ့္စရာတခုျဖစ္ေတာ့မည္။ ေမာင္ႏွင့္ခ်ိန္းထားရာ ျမကြ်န္းသာ ကန္ေဘာင္ေပၚသို႔ သူမေရာက္လာသည္။ သူမေရာက္ေတာ့ ေမာင္ကေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို မျမင္ဘဲ ေရကန္ကိုသာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ညေနေစာင္းအခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနေရာင္ကလည္း အေတာ္အတန္ အေရာင္မွိန္ေနၿပီ။ ေမာင့္အနားသို႔ တျဖည္းျဖည္း လမ္းေလ်ွာက္သြားလိုက္သည္။ ရင္ေတြခုန္ရသည္။ စိတ္ေတြလႈပ္ရွားရသည္။ ေျခေထာက္ေတြ ေခြယိုင္ေနသလိုျဖစ္ေနသည္။ လက္ဖ်ားေတြေအးစက္ေနသည္။ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္မ်ားပင္ ဝဲေနေတာ့သည္။ ေမာင့္အနား သို႔သူမေရာက္သြားသည့္တိုင္ ေမာင္ကမသိေသးဘဲ မလႈပ္မယွက္ ထိုင္ေနသည္။ သူမ တိုးတိုးကေလးေခၚလိုက္သည္။
'' ေမာင္ ''
''……''
'' ေနာက္က်သြားတယ္ေမာင္ရယ္။ ေဆာရီး။ ရင္ေတြ အရမ္းခုန္ေနလို႔ေလ လမ္းေတာင္ေကာင္းေကာင္းေလ်ွာက္လို႔ မရဘူး သိလား''
သူမကျပံဳးရႊင္ေနသေလာက္ ေမာင္ကေတာ့ မသိမသာ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ကာ သက္ျပင္းဖြဖြခ်သည္။
'' အဆင္ေျပရဲ႕လား ''
ေမာင့္ဆီက ထိုစကားမ်ိဳးၾကားရတာ သူမအ့ံၾသမိသည္။ ဒီေလာက္ အၾကာႀကီး ပစ္ထားၿပီးမွ အဆင္ေျပရဲ႕လားဆိုသည့္ စကားသည္ သူမကို ေလွာင္ေနသလားေတာင္ ထင္မိသည္။
'' ခ်စ္ပုံစံက အဆင္ေျပေနတ့ဲပုံျဖစ္ေနလို႔လားဟင္ ေမာင္။ ေမာင္ပစ္ထားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ အခုေလ ဆရာေဇာ္စိန္လြင္နဲ႔ ထပ္ျပေနရတယ္။ အ့ဲဒါ ေမာင္ မသိဘူး မဟုတ္လား။ ေမာင္ သိပ္ေနႏိုင္တယ္။ အခုလို ပစ္ထားတာ မွန္တယ္လို႔ ထင္ေနတာလားဟင္ ''
ေမာင့္ထံမွဘာစကားမွထြက္မလာ။ သူမသာအဆက္မျပတ္ ေျပာေနမိသည္။ ကိုကိုကအိမ္ခြဲေနသြားၿပီဆိုတ့ဲအေၾကာင္း ၊ သူမဆီကို တခါတရံမွသာလာၾကည့္ၿပီး စားေသာက္ေနထိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးေၾကာင္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း တံေတြးခြက္ထဲေမ်ာရၿပီျဖစ္တ့ဲအေၾကာင္း၊ ေဇာ္ျမင့္ကိုႏွင့္ သမုတ္ရာကေန အျခားေယာက္်ားမ်ားႏွင့္ပါ စြပ္စြဲၾကေၾကာင္း၊ မိဘအသိုင္းအဝိုင္းကပါ မိန္းမပ်က္တဦး အျဖစ္ျမင္ေၾကာင္း၊ ေဇာ္ျမင့္ကိုႏွင့္ ကိုကိုတို႔ အေၾကာင္းေျပာျပေသာ္လည္း မိဘမ်ားက မယုံေၾကာင္း၊ အိမ္ႀကီးထဲတြင္ တေယာက္တည္းေနၿပီး လြန္စြာေျခာက္ျခားရေၾကာင္း၊ အားကိုးစရာ ေမာင္ကလည္း သူမကိုပစ္ထားေၾကာင္း၊ ဂရုမစိုက္ေၾကာင္း၊ သူမဘဝသည္ အထီးက်န္ေျခာက္ေသြ႔လွေၾကာင္း ခရားေရလႊတ္သက့ဲသို႔ ေတာက္ေလ်ွာက္ေျပာေနမိသည္။ ထိုအခါက်မွေမာင္က သူမလက္ကေလးကိုဆုပ္ကိုင္ၿပီး စကားကုိ တလုံးခ်င္းေျပာသည္။
'' ေမာင္မွားခ့ဲပါတယ္။ တကယ္ကိုေမာင္မွားခ့ဲပါတယ္။ ခ်စ္ရဲ႕သနားစရာဘဝေလးကို စာနာမိရင္း ခ်စ္အေပၚ စိတ္ယိုင္ခ့ဲပါတယ္။ ဒီအေတာအတြင္း ခ်စ္ရဲ႕စိတ္ကိုလည္းနားလည္ခ့ဲရတယ္။ လူဆိုတာ သိပ္အထီးက်န္ဆန္လာရင္ ေရနစ္ေနသူလိုပဲ ရရာကိုအားကိုးတႀကီးဖမ္းဆုပ္တတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ အ့ဲေတာ့ ေမာင္ဆိုတ့ဲေကာက္ရိုးပင္ေလးဟာလည္း ခ်စ္အတြက္ မွီတြယ္ရာတခုျဖစ္ခ့ဲရတယ္။ အ့ဲဒီ့မွီတြယ္မႈဟာ ေမာင္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးအတြက္ မခိုင္မာမွန္း ခ်စ္လည္းသိထားၿပီးျဖစ္မွာပါ။ ေမာင့္မွာ မိသားစု ရွိတယ္။ အ့ဲဒါကိုသိသိႀကီးနဲ႔ ေမာင္က ခ်စ္အေပၚသာယာမႈေတြေပးခ့ဲတယ္။ ရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ မရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ ေမာင္ခ်စ္ကိုဖ်က္စီးခ့ဲမိတယ္။ တဒဂၤသာယာမႈ အေပၚမွာ ေမာင္ယစ္မူးခ့ဲမိတယ္။ ကေလးငယ္ေလး တဖက္နဲ႔ ပင္ပန္းေနရွာတ့ဲေမာင့္မိန္းမအေပၚမွာ ေမာင္မတရားမႈေတြျပဳခ့ဲမိတယ္။ ငါ့အေပၚမျပဳစုရေကာင္းလားရယ္လို႔ အျပစ္ေတြေျပာခ့ဲတယ္။ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ေသြးသားဆႏၵေတြကို ေမ့ထားရတ့ဲေမာင့္မိန္းမအေပၚမွာ ေမာင္ရက္စက္ခ့ဲမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခ်စ္နဲ႔ေတြ႔ဆုံမႈအေပၚမွာ ေမာင္သာယာခ့ဲတယ္။ မက္ေမာခ့ဲတယ္။ မရုန္းႏိုင္ခ့ဲဘူး။ ေမာင့္မိန္းမဆီက မရတာၾကာၿပီျဖစ္တ့ဲ အိပ္မက္ခ်ိဳေတြကို ခ်စ္ဆီကေနရယူခ့ဲတယ္။ ေမာင္ေမ့ေနတာတခုက ေမာင့္မိန္းမဟာ ေမာင္လိုခ်င္ခ့ဲတ့ဲ မိသားစုေလးတခုကို အျပင္းအထန္ထူေထာင္ေနတယ္ဆိုတာပဲ။ ေမာင္သိပ္မွားတယ္။ ဘယ္လိုစကားလုံးမ်ိဳးနဲ႔မွ အစားထိုးၿပီးေျပာလို႔မရေလာက္ေအာင္ကို ရွက္မိတယ္။ ခ်စ္ကိုလည္း သနားမိတယ္။ ''
စကားေတြေျပာၿပီးေမာင္က ခနနားသည္။ သက္ျပင္းခ်သည္။ ဆံပင္ေတြကို လက္ႏွင့္သပ္တင္သည္။ ေမာင္စိတ္လႈပ္ရွားေနတာကို ျမင္ေတာ့ သူမလည္းစိတ္လႈပ္ရွားသည္။ ေမာင္က ေမာင္မွားသည္ ဟုေျပာသည္။ ထိုသို႔ဆိုလ်ွင္ သူမ လည္း မွားသည္။ ေမာင့္အေပၚဇြတ္တိုးမိသည္။ ေရွာင္ႏိုင္ပါရက္နဲ႔ပင္ တိုးမိခ့ဲၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အခုအခ်ိန္မွေတာ့ ေနာက္ဆုတ္၍မျဖစ္။ ေရွ႕ဆက္မတိုးသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီအတိုင္းေလးပဲ ဆက္ေနခ်င္သည္။ဆက္ေနမွျဖစ္မည္။ ယခုအတိုင္း ေလးေနသည္ကိုပင္ သူမေက်နပ္သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ဂရုစိုက္စရာမဟုတ္။ ေမာင္ရွိပါက အရာရာရင္ဆိုင္ႏိုင္သည္။
-- '' ခ်စ္ ေမာင္တို႔ ေနာက္ဆုတ္ၾကမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ဆုတ္ပါေတာ့မယ္လို႔ ေမာင့္မိန္းမကိုလည္း ဖြင့္ေျပာလိုက္ၿပီ။ ဒီထက္ပိုၿပီးလည္း ေမာင့္မိန္းမနဲ႔သမီးေလးကို အထိခိုက္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခ်စ္အတြက္လည္းေမာင္စဥ္းစားထားတာတခုရွိတယ္။ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆးရပ္တည္ၾကရေအာင္။ ေမာင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕တက္တိုးရင္ ေနာက္ထပ္ေၾကကြဲစရာေတြပဲ ဆက္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ရပ္ၾကရေအာင္ပါ။ ''
သူမနားထဲတြင္ ေလေတြ တဝုန္းဝုန္းတိုက္ခတ္ေနသည့္ႏွယ္ ဆူညံလြန္းလွသည္။ ဆံပင္မ်ားသည္ ေလတိုက္လြန္းတာေၾကာင့္ လြင့္ဝဲရွဳပ္ပြေနသည္။ မ်က္ႏွာေပၚမွဆံပင္မ်ားကို မဖယ္မိ။ မ်က္ရည္မ်ား တေဝါေဝါက်ေနသည္မွာ ေရေတြသြန္ခ်သည့္အလား။ သူမဘဝသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ထိုက့ဲသို႔ ျဖစ္ရသနည္း။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ယခုက့ဲသို႔ဆိုးဝါးလြန္းရသနည္း။ ဘယ္ဘဝကဝဋ္ေၾကြးမ်ားကို ဆပ္ေနရသနည္း။ ေမာင့္စကားသံမ်ားသည္ ေဝးသြားလိုက္ နီးလာလိုက္ျဖင့္ သူမကိုႏွိပ္စက္ေနၾကသည္။ ၾကားတခ်က္မၾကားတခ်က္ၾကားမွာ သူမေခါင္းညိတ္မိေလသလား ေခါင္းခါမိေလသလား မကြဲျပား။ သူမအသက္ရွင္ေနရျခင္းသည္ ထိုက့ဲသို႔ အသဲကြဲဖို႔အတြက္လား။ ေလာကဓံသည္ သူမကုိ အဖက္ဖက္က ရိုက္ႏွက္လြန္းသည္။ သူမကိုၿပိဳလဲေအာင္လုပ္ရက္လြန္းသည္။ ေမာင္ေျပာတ့ဲစကားမ်ားထဲတြင္ ညီမေလးတေယာက္လိုဆိုတာကိုလည္း ၾကားမိသလိုပင္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးမယ္လို႔လည္း ၾကားလိုက္သလိုလို။ အဆိုးဆုံးစကားမ်ားကေတာ့ ျဖစ္ခ့ဲၿပီးသမ်ွ အားလုံးေမ့လိုက္ၾကရေအာင္တ့ဲေလ။ ေမ့ၾကရေအာင္တ့ဲ။ ဘယ္သူမွမထိခိုက္ေအာင္တ့ဲလားေမာင္။ ေမာင့္မိသားစုအထိခိုက္ေအာင္လို႔ ဘာေၾကာင့္မ်ားမေျပာရတာလဲ။ သူမထိခိုက္မယ္ဆိုတာ ေမာင္မသိတာလား။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလား။ ေမာင္သူမအေပၚ မည္သို႔ သေဘာထားခ့ဲပါသလဲ။
'' ညီမေလး လက္ခံေပးပါ။ ကိုယ့္စိတ္ရင္းကို နားလည္ေပးပါ။ ညီမေလးဘဝတေလ်ွာက္အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေအာင္ ကိုယ္တို႔အစစအရာရာ စီစဥ္ေပးမယ္ေနာ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ညီမေလးတကယ္လိုအပ္တာက စာနာအားေပးေဖာ္ပါပဲ။ ညီညီဟာ ညီမေလးအေပၚမွာ ခင္ပြန္းေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ရေစမယ္လို႔ ကိုယ္အာမခံပါတယ္။ ကိုယ့္ေစတနာကို ညီမေလး လက္ခံေပးပါ။ ''တခနအတြင္းမွာပင္ သူမသည္ ေမာင့္ရဲ႕ညီမေလးျဖစ္သြားၿပီတ့ဲလား။
-- ဘယ္အရာေတြမွားခ့ဲသလဲ။ ဘယ္သူေတြမွားခ့ဲသလဲ။ ကိုယ္မသိေသာဘဝ အဆက္မ်ားဆီက ဝဋ္ေၾကြးမ်ားသည္ ယခုဘဝတြင္ျပန္လည္ေပးဆပ္ရသည္ဆိုသည္မွာ အမွန္တရားလား။ အရာရာသည္ သူမအတြက္ေတာ့ နာက်င္ဖြယ္ရာမ်ားပင္။ လင္ကံမေကာင္းဘူးဟူ၍လည္းေကာင္း တဏွာႀကီးလြန္းေသာ မိန္းမဟူ၍ လည္းေကာင္း ကုသ္ုလ္ေကာင္းမႈနည္းလြန္းသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးစြပ္စြဲပုတ္ခတ္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္မ်ားႏွင့္ေဝးရာတြင္ သူမဘဝေအးခ်မ္းမႈကိုရွာေတာ့မည္။ ေလာကႀကီးကို သူမ အ့ံၾသမိသည္။ အထူးသျဖင့္ သူမ အတြက္ျဖစ္တည္ေပးခ့ဲေသာ ကံၾကမၼာကို ပို၍အ့ံၾသမိသည္။
သူမအတြက္ျဖစ္တည္ေပးခ့ဲေသာ ကံၾကမၼာကို ပို၍အ့ံၾသမိသည္။ ကိုကိုႏွင့္အိမ္ေထာင္မျပဳခင္အခ်ိန္အထိ သူမဘဝသည္ ျဖဴစင္ရွင္းသန္႔လြန္းလွသည္။ ေအးခ်မ္း တည္ၿငိမ္လြန္းလွသည္။ လူတကာ အားက်ႏွစ္သက္ရေသာ ဘဝမ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ခ့ဲရသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမဘဝသည္ အရာရာတြင္ ရွံဳးနိမ့္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေလ်ွာက္လွမ္းရေတာ့သည္။ ျဖတ္သန္းခ့ဲရေသာ ဘဝကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစဥ္းစားမိသည္။ အားလုံးသည္ သူမအမွားမ်ားသာ။ သူမ၏ယိမ္းလြယ္ယိုင္လြယ္ေသာ စိတ္ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူမ၏မိုက္ရူးရဲဆန္မႈ မျပတ္သားမႈမ်ားကိုသာ အျပစ္ပုံခ်လိုက္ေတာ့သည္။
အပိုင္း (5) ဇာတ္သိမ္းပိုင္း မၾကာမီ လာမည္။
စုမြန္သြယ္
MSU - 057
Photo credit - https://cinincarriere.nl/alleen-zijn/