တခါတုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ အလွဴပြဲတိုင္း ကျပေဖ်ာ္ေျဖရတ့ဲ ဇာတ္အဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕ရွိတယ္။ အ့ဲဒီ့ ဇာတ္အဖြဲ႕ဟာ ေကာင္းလြန္းလို႔ ရြာမွာရွိတ့ဲ လူႀကီးလူငယ္အကုန္ႀကိဳက္ၾကတာေပါ့။ တျခားရြာက
အလွဴေတြမွာလည္း ပြဲစဥ္ဆက္ၿပီး ႏွစ္ပတ္လည္လုံး မအားရေအာင္ ေဖ်ာ္ေျဖရတယ္။ အ့ဲလိုေအာင္ျမင္ေနတာကို သိပ္မနာလိုတ့ဲ ရြာထဲက ငညစ္ဆိုတ့ဲလူဟာ တေန႔တေန႔ ဒီဇာတ္အဖြဲ႕ကို ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းပဲ အျမဲၾကံေနသတ့ဲ။ သူဘယ္လိုမွမလုပ္ႏိုင္ေအာင္ကို ဇာတ္အဖြဲ႕ကလည္း တေန႔တျခား ေအာင္ျမင္လို႔ေနတာေပါ့။ ဇာတ္အဖြဲ႕ကေအာင္ျမင္ေလေလ ငညစ္တစ္ေယာက္လည္း မစားႏိုင္မအိပ္ႏိုင္ ဒုကၡမ်ားေလေလေပါ့။
တေန႔ေတာ့ သူ႔စဥ္းစားမႈေတြဟာ အသက္ဝင္လာပါေတာ့တယ္။ သူ႔အေတြးကို သူ႔ဘာသာသူ သေဘာေတြက်ၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ႀကိဳးစားေတာ့တယ္။ လိုအပ္တ့ဲ ပစၥည္းေတြဝယ္ယူ စုေဆာင္းၿပီး အခ်ိန္တခုကိုေစာင့္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဒီတခါေတာ့ လုံးဝအပိုင္ပဲေလ။ ဒီအဖြဲ႕ကိုၾကည့္မရတာၾကာၿပီ။ ဒီတခါေတာ့ အျပဳတ္ျဖဳတ္ႏိုင္ေတာ့မယ္ေပါ့။ သူဘယ္ေလာက္စြမ္းတယ္ဆိုတာကို ဒီဇာတ္အဖြဲ႕သိသြားေစမေပါ့။
အ့ဲလိုနဲ႔ သူေစာင့္စားေနတ့ဲ တေန႔ကိုေရာက္လာပါေလေရာ။ အ့ဲဒီ့ေန႔က ရြာဘုရားပြဲအလွဴလုပ္မယ့္ရက္ေပါ့။ ဇာတ္အဖြဲ႕က ၃ရက္ေဖ်ာ္ေျဖရမယ္။ ဘုရားပြဲရက္ကေတာ့ ၇ရက္ေပါ့။ အ့ဲလိုနဲ႔ ငညစ္ဟာ သူစုေဆာင္းထားတာေတြကို ယူၿပီး ဘုရားပြဲက်င္းပရာ အနီးမွာ ေနရာယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အသင့္အတင့္က်ယ္တ့ဲ ေနရာတစ္ခုယူၿပီး မိုးလုံေနလုံဇာတ္စင္ေဆာက္တယ္။ ဇာတ္စင္တခုလုံးကို အလုံပိတ္ထားၿပီး ဝင္ေပါက္တစ္ခုပဲထားထားတယ္။ ဝင္ေပါက္မွာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုေထာင္ထားလိုက္တယ္။
အ့ဲလိုနဲ႔ ဇာတ္ပြဲကမယ့္အခ်ိန္ကိုေရာက္လာပါေလေရာ။ ဇာတ္စင္ေပၚမွာ မင္းသားမင္းသမီးေတြတန္းစီေနရာယူလိုက္ၾကတယ္။ ဇာတ္အဖြဲ႕ကိုတာဝန္ယူထားတ့ဲ ဇာတ္ေခါင္းက ပြဲအေနအထားကိုၾကည့္ၿပီး လန္႔သြားတယ္။ ဒီႏွစ္ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ ဇာတ္ရံုတဝက္ေလာက္ပဲလူရွိတယ္။ ခါတိုင္းႏွစ္ဆို ရံုျပည့္ရံုလ်ွံ လက္မွတ္မရလို႔ငိုသူေတြမွအမ်ားႀကီး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အ့ဲသလိုမဟုတ္ဘဲ ရံုတဝက္ေလာက္ေတာင္ လူကမျပည့္ခ်င္ဘူး။ သူအႀကီး အက်ယ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းလည္းမသိေတာ့ဘူး။ စင္ေပၚက မင္းသားမင္းသမီးေတြကလည္း ပရိတ္သတ္ကိုၾကည့္ၿပီး အားပ်က္ေနၾကၿပီ။ မထူးပါဘူး ဘုရားေပၚသြားထိုင္ေနလိုက္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ထြက္လာလိုက္တယ္။ သူလည္းရံုအျပင္ကိုထြက္လိုက္ေရာ
အားပါးပါး လူအုပ္ႀကီးဆိုတာ တိုးေဝွ႔တြန္းထိုးေနၾကတာ ျမင္မေကာင္းဘူး။ ေအာ္ဟစ္ဆူပူေနတာေပါ့။ ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္ဆိုၿပီး စနည္းနာၾကည့္ေတာ့မွ ဟိုက္ သူ႔ဇာတ္ရံုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဇာတ္ရံုတရံုထဲအတင္းလုယက္ဝင္ေနၾကတာကိုး။
အလို !!! ခါတိုင္းႏွစ္တိုင္းမွာ သူ႔ဇာတ္ရံုတစ္ရံုပဲရွိရာကေန ဒီႏွစ္ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ေနာင္တရံုကပါ ေနရာရသြားလဲေပါ့။ ရြာလူႀကီးကိုေတာ့ သြားဆဲအုံးမွဆိုၿပီး ေဒါသတႀကီးနဲ႔လူအုပ္ကိုတိုးထြက္လိုက္ရာမွာ သူေတြ႔လိုက္ရတာက လူအသြင္နဲ႔မျခားေမ်ာက္ကေလးမ်ားဇာတ္ပြဲ ဆိုတ့ဲဆိုင္းဘုတ္ပဲ။ သူအရမ္းအ့ံၾသသြားတာေပါ့။ ဘာေတြထူးျခားလို႔ ဒီေလာက္လူတိုးေနရတာလည္းသူသိခ်င္ေပမယ့္ ေမ်ာက္ဇာတ္ပြဲက လက္မွတ္ပိတ္လိုက္ပါၿပီတ့ဲ။ သူ႔ရဲ႕မေက်မနပ္စိတ္က မထြတ္အထိပ္ေရာက္သြားတယ္။ ေနာက္ေန႔ လက္မွတ္ရေအာင္ဝယ္ၿပီး ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္မယ္လို႔ၾကံဳးဝါးလိုက္ေသးတယ္။
တဖက္က ငညစ္ကလည္း သူ႔လုပ္ရပ္ေအာင္ျမင္လို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေနတာေပါ့ေလ။ သူက ေမ်ာက္ေတြကို လူေတြကတ့ဲပုံနဲ႔ တထပ္တည္းကခိုင္းတယ္။ ေမ်ာက္ေတြကလည္း လူနဲ႔တူေအာင္လိုက္ကၾကတယ္။ ပရိတ္သတ္က တဝါးဝါးနဲ႔ ၾသဘာေပးၾကတာေပါ့ေလ။ ပရိတ္သတ္ဆိုတာကလည္း ႏွစ္တ္ုင္း ဒီလူေတြပဲျမင္ေနရေတာ့ ဒီႏွစ္အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္ ေမ်ာက္ပြဲပဲၾကည့္ေတာ့မယ္လို႔ဆုံးျဖတ္ထားပုံပဲ။ လက္ခုပ္ေတြတေျဖာင္းေျဖာင္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ငညစ္က မေက်နပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဟိုဘက္ ဇာတ္အဖြဲ႕ထဲမွာ လူတဝက္ရွိေနေသးလို႔ပဲ။ သူလိုခ်င္တာက ဇာတ္အဖြဲ႕ကို လူတစ္ေယာက္ေတာင္မၾကည့္တ့ဲ အျဖစ္မ်ိဳးဆိုေတာ့ ေနာက္အၾကံတစ္ခုထုတ္ရတာေပါ့။ေနာက္တေန႔ေတာ့ ေမ်ာက္သီခ်င္းဆိုပြဲ။ ပထမရက္ကလိုပဲ လူေတြက်ိတ္က်ိတ္တိုးေပါ့။ ဟိုဘက္ဇာတ္အဖြဲ႕ကေတာ့ ပရိတ္သတ္ေတာ္ေတာ့္ကိုနည္းသြားၿပီ။ ငညစ္ေပ်ာ္ၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္မေက်နပ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆုံးတညမွာ ငညစ္ကဆိုင္းဘုတ္မွာ ေၾကျငာလိုက္တယ္။ ပရိတ္သတ္ႀကီးက ေမ်ာက္ေတြကို အဆဲေတာင္းႏိုင္ပါေၾကာင္း။ မိမိဆဲေစခ်င္သူကိုလည္း နာမည္တပ္ၿပီး ဆဲေပးေၾကာင္း ။ ဆဲနည္းေပါင္းစုံရွိၿပီး သူ႔ေမ်ာက္ေတြမဆဲႏိုင္ပါက သူကေငြေပးေလ်ာ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ေၾကျငာၿပီး ေနာက္ဆုံးေန႔ကို ရံုဝင္ေၾကး အခမဲ့ေၾကျငာလိုက္တယ္။ ဇာတ္ရံုကိုလည္း ဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ပရိတ္သတ္ဆိုတာ ျမင္မေကာင္းဘူးေပါ့။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္အကုန္လာၾကည့္ၾကေတာ့ ကြင္းလုံးျပည့္ရံုလုံးျပည့္ေပါ့။ ဟိုဘက္ဇာတ္ရံုထဲမွာ ပရိတ္သတ္ဆို တစ္ေယာက္မွမရွိေတာ့ဘူး။ ဇာတ္အဖြဲ႕သားေတြကလည္း လက္မႈိင္ခ်ၿပီးေမ်ာက္ပြဲပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္ရေတာ့တာေပါ့။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။
အ့ဲဒီ့မွာ ေမ်ာက္ေတြကို အဆဲေတာင္းတာဆိုတာ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ပဲ။ ဟိုလူ႔ကိုဟိုလိုဆဲေပးပါအုံး။ ဒီလူ႔ကို ဒီလိုဆဲေပးပါအုံးနဲ႔ ပြက္ပြက္ညံေနေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္မေက်နပ္တ့ဲလူေတြနာမည္ကိုခ်ည္း ေမ်ာက္ေတြက ပယ္ပယ္နယ္နယ္ဆဲေပးၾကတာဆိုေတာ့ ေမ်ာက္ပြဲလာ ပရိတ္သတ္က လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္းျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဆဲနည္းေတြကလည္း တခါမွမၾကားဖူးတ့ဲ ဆန္းသစ္တီထြင္တ့ဲအဆန္းဆဲနည္းေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ပရိတ္သတ္က ဘဝင္ေခြ႕ေနတာေပါ့ဗ်ာ။
တဖက္ဇာတ္ပြဲက မင္းသားမင္းသမီးေတြခင္မ်ာမွာလည္း စိတ္ဓါတ္ေတြက်ၾကတာေပါ့။ ေမ်ာက္ေတြဆဲသလိုလည္း သူတို႔ကျပန္မဆဲႏိုင္။ ေမ်ာက္ဆိုေတာ့ သိတ့ဲအတိုင္း ကိြကြအုပ္လိုက္ေသာင္းက်န္းၾကတာဆိုေတာ့ သူတို႔ေၾကာက္တာေပါ့။ မေတာ္ မ်က္ႏွာေတြလာကုတ္ရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ။
အ့ဲလိုနဲ႔ပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ နာမည္ႀကီးဇာတ္အဖြဲ႕ဟာ ၿမိဳ႕ႀကီးတၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းေရြ႕ၿပီး ၿမိဳ႕ေပၚမွာပဲ လူဇာတ္ႀကိဳက္တဲ့လူေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖေနရေတာ့တယ္။ ေမ်ာက္ေတြကေတာ့ ရြာေတြမွာေသာင္းက်န္းတုန္းပဲေလ။ေမ်ာက္ေတြႀကီးစိုးတ့ဲ အ့ဲဒီ့ရြာေတြကိုေတာ့ ဘယ္လူမွေရာက္မလာေတာ့တာဒီေန႔အထိပဲဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ေပါ့။
(2016 ေလာက္ကေရးဖူးတဲ့ စာေလးပါ)
စုမြန္သြယ္
MSU - 056