တကယ္ေတာ့ သီခ်င္းဆိုရတာေရာ နားေထာင္ရတာကိုပါ ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါတယ္။
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကမွာပါ။ ခပ္ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္သီခ်င္းေရး ကိုယ္တိုင္သံစဥ္ထည့္ၿပီး တကိုယ္တည္း တိတ္တိတ္ေလးဆိုခ့ဲဖူးတ့ဲ သီခ်င္းေတြဆိုတာ အပုဒ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတယ္။ ဘယ္သူမွ မသိခ့ဲဘူး။ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးပဲ။ ေျပာခ်င္တာက ကိုယ္ရဲ႕ဝါသနာ။ သီဆိုျမဴးတူးေနရတာကို ကိုယ္သေဘာက်တာ။ ေနာက္တခုက ကိုယ္ကသီခ်င္းဆိုရင္ သံစဥ္တင္မက စာသားကိုပါ လိုက္ပါ ခံစားတတ္တယ္။ သီခ်င္းအမ်ားစုရဲ႕စာသားေတြကလည္း ဝမ္းနည္းအားငယ္ဖို႔ေကာင္းတ့ဲ တကယ့္အဖီးလ္တလိုင္းေတြ မဟုတ္လား။ အ့ဲေတာ့ မရွိရွိတာ ရွာၾကံၿပီး ဖီးလ္ရတာပဲ။ ကုိယ္က ေရာ့ဂီတအျပင္ ေပါ့ပ္တို႔ ဟစ္ေဟာ့တို႔လည္း နားေထာင္တယ္။ ကန္းထရီးစတိုင္ေလးေတြလည္းႀကိဳက္တယ္။ အဓိကက စာသားေလးေတြက ရင္ကိုထိတယ္ဆိုရင္ ဘယ္သီခ်င္းကိုမဆို ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ ကိုယ္အခုေနာက္ပိုင္းမွာ သီခ်င္း လုံးဝမဆိုျဖစ္ေတာ့ဘူး။ လုံးဝဆိုလုံးဝကိုမဆိုေတာ့တာ။ သီခ်င္းမဆိုေတာ့တာတင္မကဘဲ သီခ်င္းေတြလည္း နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အ့ဲဒါကဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ပဲ။ သီခ်င္းဆိုရင္ စာသားေတြအေပၚမွာ အရမ္းခံစားစိတ္ႏွစ္တတ္လြန္းတ့ဲ ကိုယ့္အတြက္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သီခ်င္းေတြကို ဆိုဖို႔ေရာ နားေထာင္ဖို႔ပါေၾကာက္တတ္သြားေတာ့တယ္။ အ့ဲဒါကေတာ့………
-- အေၾကာင္းအရာေတြက တခုတည္းမဟုတ္ဘူး။ တိုက္ဆိုင္တာေတြအရမ္းမ်ားလာတ့ဲေနာက္ပိုင္း ကိုယ္သီခ်င္းေတြမဆိုျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကုိယ္ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းက ကဗ်ာဘြဲ႕မွဴးဆိုတ့ဲ ခရစ္စမတ္ေရာက္မွာေၾကာက္တယ္ ဆိုတ့ဲသီခ်င္းေလးကို အင္မတန္စြဲလမ္းခ့ဲဖူးတယ္။ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းထဲမွာ အရက္ေသာက္တာ မႀကိဳက္တ့ဲေမေမ အေပါင္းအသင္း သိပ္မ်ားတ့ဲေဖေဖ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုခ်စ္တ့ဲက်ေနာ္ ခရစ္စမတ္မွာျပႆနာေပၚ………
………………………… ခရစ္စမတ္ေရာက္မွာေၾကာက္တယ္ ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ မေသာက္နဲ႔ေဖေဖရယ္ ဆိုတ့ဲစာသားေလးေတြပါတယ္။ ေျပာရရင္ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပတ့ဲ ကိုယ့္မိဘေတြရဲ႕ အေျခအေနေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ထပ္တူက်လြန္းလွတ့ဲ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းေလးဟာ ကိုယ့္ရင္ကို လႈပ္ခါႏိုင္စြမ္းျပင္းခ့ဲတယ္။ အခ်ိန္တိုင္းလိုလိုမွာ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းေလးကို ကိုယ္ဆိုညည္းခ့ဲတယ္။ အေမကေတာင္ေျပာတယ္။ က်က္သေရမရွိတ့ဲသီခ်င္းတ့ဲ။ ကိုယ္ဂရုမစိုက္ခ့ဲပါဘူး။ အ့ဲလိုနဲ႔အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမ်ွ ကိုယ့္မိဘေတြရဲ႕အေနအထားေတြဟာ ပိုပိုၿပီးဆိုးရြားလာခ့ဲတယ္။ေျမဇာပင္ျဖစ္တ့ဲကိုယ္ဟာ ေန႔စဥ္တင္မက ညစဥ္ပါေခါင္းအုံးနဲ႔မ်က္ႏွာအပ္ၿပီး ငိုခ့ဲရတယ္။ ဘုရားသခင္ဆီမွာလည္း ေတာင္းလိုက္ရတ့ဲဆုဆိုတာ မနည္းမေနာ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ကိုယ္ေန႔တိုင္း ဆိုေနတ့ဲသီခ်င္းေၾကာင့္မ်ားလားေပါ့ေလ။ အ့ဲလို စဥ္းစားမိၿပီး ကိုယ္သီခ်င္းဆိုတာ ရပ္လိုက္တယ္။ ရပ္လိုက္တယ္ဆိုတာ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းကိုမဆိုေတာ့တာကိုေျပာတာ။ အ့ဲဒီ့ ခရစ္စမတ္ေရာက္မွာေၾကာက္တယ္ဆိုတ့ဲ သီခ်င္းကို မဆိုေတာ့ဘူး။ ေမ့ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔တိုင္း စြဲလမ္း သီဆိုခ့ဲတ့ဲစာသားေတြက အာရံုထဲမွာ တဝဲလည္လည္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေပ်ာက္ခ့ဲဘူး။ ေနာက္ေတာ့လည္း တျဖည္းျဖည္း တျခားအရာေတြနဲ႔ အစားထိုးလိုက္ရတာပါပဲ။ အ့ဲဒီ့မွာ သတိထားမိလာတာက အေဖနဲ႔အေမရဲ႕ရန္ပြဲဟာ သိသိသာသာေလ်ာ့က်သြားတာပါပဲ။ တိုက္ဆိုင္မႈေလလားေပါ့။ အ့ဲလိုနဲ႔ပဲ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းေလးဟာ ကိုယ့္ရဲ႕အသိစိတ္ထဲမွာ လုံးဝကိုေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့တယ္။
-- ေနာက္တခါ ကိုယ္အပ်ိဳေပါက္အရြယ္တုန္းကေပါ့။ ကိုယ္ေတြအဖြားေတြေခတ္မွာ ေခတ္စားခ့ဲတ့ဲသီခ်င္း ခ်စ္ကုမၸဏီဆိုတာေလ ကိုယ့္မွာအရူးအမူးစြဲလမ္းခ့ဲရတာေပါ့။ အားေနရင္ အ့ဲသီခ်င္းပဲပါးစပ္ကထြက္ေနတာ။ ေရွးသီခ်င္းဆိုေပမယ့္ အေတာ္ကိုဆိုလို႔ေကာင္းတာ။ သီခ်င္းစာသားေတြကလည္း တကယ့္ကို အရသာရွိတယ္။ အ့ဲဒီ့စာသားေတြထဲမွာ '' ပိုစတာကပ္မယ္ လမ္းလည္ေခါင္ ခ်စ္သူအလိုရွိသည္ ပုံ ေဒါင္းညြန္႔ရီ။ ေလ်ွာက္လႊာရွင္ဦးသူေရြးမည္ ေနာက္က်ရင္ ႏိုးေဗကန္စီ ……………… အပလီေကးရွင္းေလးနဲ႔ လာၿပီလာၿပီ က်ေနာ့္ကိုခ်စ္ပါဆိုေနျပန္သည္ သူ႔ကိုခ်စ္ပါဆိုေနျပန္သည္။ ………………………… မယားနဲ႔လူပ်ိဳေတြ သြားသြားသြား …… သားနဲ႔လူပ်ိဳေတြ သြားသြားသြား ………… က်မအမ်ိဳးသားက ရိုးသားရမည္ ႏိုးၾကားရမည္ ႀကိဳးစားရမည္ '' ဘာညာ အ့ဲလိုေလးေတြပါတယ္။ အပ်ိဳေပါက္ျဖစ္တ့ဲကိုယ့္မွာ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းေလးကို သေဘာေတြက်တာမေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ အ့ဲသီခ်င္းေလးက ကိုယ့္အဖြားေခတ္ကဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အေမတို႔လက္ထပ္မွာလည္း ဆိုၾကတုန္းဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေမကတဆင့္ ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲလည္း အ့ဲဒီ့သီခ်င္းေရာက္ခ့ဲရတယ္။ ဆိုဟန္ကျမဴးေတာ့ ကိုယ့္မွာဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ကိုဆိုတာ။ အ့ဲလို။ အ့ဲလိုေတြဆိုပါမ်ားေတာ့ ဘာျဖစ္လာသလဲဆိုရင္ နမိတ္လို႔ပဲေျပာရမလားပဲ။ အပ်ိဳေပါက္ေလးကိုယ့္ကို ကမ္းလွမ္းၾကတ့ဲ ခ်စ္သဝဏ္ေတြဆိုတာ နည္းမွမနည္းပဲ။ ေက်ာင္းတက္ေနတ့ဲကိုယ့္ကို လမ္းကတမ်ိဳး အိမ္ေရွ႕ကတမ်ိဳး ေက်ာင္းေရွ႕ကတမ်ိဳး ခ်စ္စာႀကိဳက္စာေတြေပးၾကတာဆိုတာျမင္မေကာင္းဘူး။ ကိုယ္ဆိုတာက ေမြးခ်င္းအကိုအရင္းသာမရွိတာ တဝမ္းကြဲအကိုေတြက အမ်ားသားမဟုတ္လား။ အ့ဲေတာ့ ေယာက္်ာေလးကိစၥဘာညာျဖစ္ရင္ အရမ္းရင္တုန္တာ။ သူမ်ားေတြလို ငါ့ဘယ္သူလိုက္တယ္လို႔ မၾကြားရဲဘူး။ အိုးစားကြဲမယ့္အလုပ္ေလ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္လိုက္တ့ဲ ငနဲေတြထဲမွာ အိမ္ေထာင္သည္ေတြလည္းပါေနတာပဲ။ ေက်ာင္းကဆင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္မွာ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ေဘးဘီၾကည့္ၿပီး အိမ္ကိုသုတ္ေျခတင္ရတာပဲ။ မေတာ္ စာလာေပးေနတုန္း အကုိတေယာက္ေယာက္ျမင္သြားရင္ မရဳမလွအဆူခံရအုံးမွာမဟုတ္လား။ အ့ဲေတာ့ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ရင္ခုန္ၿပီးအိမ္ျပန္ရတာပဲ။ အ့ဲလိုေနလာရင္းနဲ႔ တေန႔ေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လိုၾကားသလဲမသိ ။ အကိုငယ္က အေမ့ကိုလာေျပာတယ္။ ကိုယ့္ေနာက္ကို ဘဲေတြအမ်ားႀကီးလိုက္ေခ်ာင္းေနေၾကာင္း အႏၱရာယ္မ်ားေၾကာင္း။ အေမကဆူူပါေလေရာ။ ကိုယ့္မွာေလ ေၾကာက္တာဒူးေတြကိုတုန္လို႔။ လိုက္တ့ဲလူေတြထဲမွာ အိမ္ေထာင္သည္ေတြပါ ပါတယ္ဆိုေတာ့ ေဒါသပုန္ထလိုက္ၾကတာဆိုတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ အ့ဲဒီ့မွာေလ ကိုယ့္အတြက္ေသရာပါစကားတခြန္းကို အေမကေျပာခ့ဲတယ္။ နင့္မ်က္ႏွာကို အက္ဆစ္နဲ႔ပက္ထားခ်င္တယ္ တ့ဲေလ။ ကိုယ္လည္းမက်ဴးလြန္ရပါဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ကိုအျပစ္ပုံခ်ေနတ့ဲ အကိုေတြနဲ႔ကိုယ့္မိဘေတြကို စိတ္နာခ့ဲရတယ္။ အမွန္က ကိုယ္လွလို႔ ေခ်ာလို႔မဟုတ္ဘူး။ အပ်ိဳလူပ်ိဳအရြယ္ေတြမွာျဖစ္တတ္တ့ဲ ဆန္းတမ်ိဳးက ကိုယ့္ဆီကိုေစာေစာစီးစီးေရာက္ခ့ဲလို႔ပဲ။
အ့ဲဒီ့ရက္ေတြဟာ ကိုယ္လိုအပ်ိဳျဖန္းေလးအတြက္ေတာ့ ကမၻာပ်က္မတတ္ေန႔ရက္ေတြပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအသြားအျပန္ကို အကိုေတြက အလွည့္က် စက္ဘီးနင္းၿပီး လိုက္ပို႔ရတ့ဲဘဝေရာက္သြားတယ္။ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ၿပီး စာမသင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို မြန္းပိတ္ေလွာင္ခ့ဲဖူးတ့ဲေန႔ရက္ေတြပါပဲေလ။ တေန႔ေတာ့ ပန္းကန္ေဆးေနရင္း ခ်စ္ကုမၸဏီသီခ်င္းဆိုေနတ့ဲကိုယ့္ကို အေမကေနာက္ကေနလွမ္းေအာ္တယ္။ နိမိတ္မရွိနမာမရွိသီခ်င္းေတြ မဆိုစမ္းနဲ႔တ့ဲ။ မယားနဲ႔လူပ်ိဳေတြ သားနဲ႔လူပ်ိဳေတြ သိပ္လိုခ်င္ေနတာလားဟမ္ တ့ဲ။ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းေလးဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္နဲ႔ရင္းၿပီးေမ့ပစ္လိုက္ရတ့ဲ အမွတ္တရတခုပါပဲ။
-- ေနာက္တခုက စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ အခ်စ္ေထာင္ဆိုတ့ဲသီခ်င္း။ ကိုယ္ဆိုတာကလည္းေလ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ သီခ်င္းတပုဒ္ႀကိဳက္ၿပီဆို သြားသြားစားစား ပါးစပ္ထဲ ဒီသီခ်င္းပဲညည္းေနတတ္တာမ်ိဳး။ အားေနရင္ ပါးစပ္က အခ်စ္ေထာင္ အခ်စ္ေထာင္န႔ဲေအာ္ေနမိတာပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ပါးစပ္ကပဲနိမိတ္ေတြစီးဆင္းေနေလသလား။ ကိုယ္ကပဲ ကံဆိုးမႈေတြကိုသယ္လာမိတ့ဲ ေစတန္ရဲ႕ညာလက္ရံုးျဖစ္ေနသလားမေျပာတတ္ဘူး။ အ့ဲဒီ့အခ်စ္ေထာင္ဆိုတ့ဲသီခ်င္းကို ကိုယ္စြဲစြဲျမဲျမဲဆိုေနခ့ဲတာ တလေလာက္လည္းၾကာေရာ ကိုယ့္အေဖက ေထာင္က်ပါေလေရာ။ အမႈကေတာ့ ၃၀၇။ အမွန္က ေထာင္ဖမ္းခံရတာေပါ့ေလ။ ေထာင္က်တာက သုံးလဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ေတြမိသားစုကေတာ့ ဘဝေတြပ်က္မတတ္ကိုျဖစ္သြားတယ္။ တရားခံကကိုယ္။ အေမကေျပာတယ္။ နင္သီခ်င္းေတြဆိုရင္ နိမိတ္မရွိတာေတြဆိုတာေလတ့ဲ။ က်က္သေရမရွိတာေတြဆိုလို႔ ပါးစပ္စီးၿပီး ကံဆိုးၾကတာတ့ဲ။ အ့ံၾသထိတ္လန္႔မႈေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အ့ံမခန္းပါပဲ။ ဘယ့္ႏွယ္ ကိုယ့္ေၾကာင့္ပဲအရာရာဟာ ကံဆိုးခ့ဲေလသလားေပါ့။ အ့ဲဒါေတြဟာ ကိုယ့္ငယ္ဘဝက အမွတ္တရ ဒဏ္ရာေတြပဲ။ အ့ဲေတာ့ သီခ်င္းေတြကို စြဲစြဲလန္းလန္းသီဆိုဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ နားေထာင္ဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေၾကာက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ေလ ကိုယ္ဆိုတာ အမွတ္မရွိတ့ဲ သည္းေျခမ့ဲလူသားတဦးပါပဲ။
-- အ့ဲဒီ့လိုနဲ႔ ဘယ္သီခ်င္းကိုမွ အတည္တက်စြဲလမ္းတာမ်ိဳးမရွိေတာ့ဘဲ ဟိုသီခ်င္းၾကားဟိုသီခ်င္းဆို ဒီသီခ်င္းၾကားဒီသီခ်င္းညည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းလာလိုက္တာ တကၠသိုလ္စတက္တ့ဲအခ်ိန္ကိုေရာက္လာပါေလေရာလား။ တကၠသိုလ္စတက္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕သီခ်င္းစြဲလမ္းမႈျပႆနာဟာ ထပ္ႏိုးၾကားလာခ့ဲတယ္။ မိဘေတြကလည္း ကိုယ့္ရဲ႕တယူသန္အက်င့္ကိုမႀကိဳက္လို႔ ခနခနဆူတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေနသားမက်လာတ့ဲအခါ ကိုယ္ဟာစိတ္ဓါတ္က်လာတယ္။ အားငယ္လာတယ္။ အ့ဲေတာ့ သီခ်င္းေတြဆိုတယ္။ ရင္ထဲကိုထိတ့ဲ သီခ်င္းတပုဒ္က စိုင္းထီးစိုင္ရဲ႕ သီခ်င္းပဲ။ စိုင္းထီးဆိုင္ေဆးမႈနဲ႔ေထာင္က်တုန္းကဆိုတ့ဲသီခ်င္းဆိုလား ေသခ်ာမသိဘူူး။ '' ဆႏၵရယ္ လိုလားမႈရယ္ ထာဝစဥ္ေမ်ွာ္လင့္လ်ွက္ေစာင့္ေနလည္း ကံေခေတာ့ေဝးေရာေပါ့ အခ်စ္ရယ္ လူတကာေတြေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ လူတကာေတြျမဴးေနခ်ိန္မွာ ငါ့ဘဝေတာ့ေလ အေမွာင္ထုရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ က်ေနၿပီပဲ။ ………… ျဖစ္သမ်ွအေၾကာင္းေတြရင္နာမိလည္းဘမထူးျခားေတာ့ၿပီပဲ။ ဝမ္းနည္းမိတယ္ ရင္နာမိတ့ဲငါ့ဘဝတေလ်ွာက္မွာေလ '' အ့ဲဒီ့သီခ်င္း။ ကိုယ့္ရ႕ဲစြဲလမ္းမႈဟာ တစစႀကီးလာၿပီးတ့ဲေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္မွာျပႆနာတခုျဖစ္လာေတာ့တယ္။ အ့ဲဒါကေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢတည္ေထာင္မႈမွာ အလုပ္အမႈေဆာင္ဥကၠဌရာထူးနဲ႔ စာရြက္ေတြေဝခ့ဲတ့ဲကိုယ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ကို ေထာက္လွမ္းေရးက စစ္ေၾကာေရးပို႔လိုက္တာပါပဲ။ ပထမေတာ့ တည္ေထာင္သူ ကိုးဦးထဲမွာ ရွစ္ဦးကိုအရင္ဖမ္းတယ္။ ေနာက္ဆုံးတေယာက္ျဖစ္တ့ဲ ကိုယ့္ကိုေတာ့ တည္ေထာင္တ့ဲထဲမွာ မိန္းကေလးတေယာက္တည္းပါတာဆိုေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ရမယ္ထင္ၿပီး လူအုပ္အမ်ားႀကီးနဲ႔ ေစာင့္ဖမ္းၾကတယ္။ အ့ဲဒါက ဂ်ဴလိုင္၁၈ရက္ေန႔ ည ကိုးနာရီပဲ။ မူရင္းစာရြက္ဟာ ကိုယ့္လက္ထဲမွာမရွိေတာ့ဘဲ ကိုယ့္အေဖကိုေပးထားႏွင့္ၿပီးသားျဖစ္ေနေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ဘယ္ေလာက္ရွာရွာ ရွာမေတြ႔ခ့ဲဘူးေပါ့။ တအိမ္လုံးကို စိတ္ႀကိဳက္ရွာေဖြ ေမႊေႏွာက္ၿပီးတ့ဲေနာက္မွာေတာ့ ရပ္ကြက္ရံုးကေနတဆင့္ ကိုယ့္ကိုဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားၾကေတာ့တယ္။ ေရွ႕မွာဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီး အလယ္မွာ ကိုယ္ကိုတင္ေခၚလာတ့ဲကား ၿပီးေတာ့အေနာက္မွာ ဆိုင္ကယ္တစီး။ ကိုယ့္ကိုတင္လာတ့ဲကားထဲမွာလည္း ရဲေမေတြေရာ ရဲအရာရွိေတြေရာပါတယ္။ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသူေလးကိုယ္ဟာ မ်က္ႏွာကိုအဝတ္အုပ္ၿပီး ဘယ္မွန္းမသိတ့ဲေနရာတခုကို ေခၚေဆာင္ျခင္းခံခ့ဲရတယ္။ အခန္းက်ယ္က်ယ္ထဲမွာ ထိုင္ခုံတလုံး စားပြဲတလုံး။ ေဘးပတ္ပတ္လည္က အုတ္တံတိုင္း။ ခပ္လွမ္းလွမ္းျမင့္တ့ဲေနရာမွာ သံတိုင္ေတြ။ တညလုံး တေယာက္ၿပီးတေယာက္စစ္ေဆးေမးျမန္းၾကတာ ကိုယ္ဟာ ဂေယာင္ဂတမ္းေတြကိုျဖစ္လို႔။ တေယာက္ကစစ္ၿပီးလို႔ ေနာက္တေယာက္လာခ်ိန္ကို အေမွာင္ခန္းႀကီးထဲမွာ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခားထိုင္ေစာင့္ခ့ဲရတယ္။ အားငယ္သလိုလို ငိုခ်င္သလိုလို။ အ့ဲဒီလိုစစ္ၾကတာ စစ္ၾကတာ မနက္လင္းခါနီးလည္းေရာက္ေရာ ခနနားၾကတယ္။ တညလုံးမအိပ္ မစားခ့ဲတ့ဲဒဏ္ေရာ တခ်က္မေရြ႕ဘဲထိုင္ခ့ဲရတ့ဲဒဏ္ေရာ ေၾကာက္တာေရာေပါင္းၿပီး ကုုိယ့္တကိုယ္လုံးဟာ ထုံက်င္ကိုက္ခဲလာတယ္။ အ့ဲဒီ့ညမွာလည္းေမွာင္မည္းမည္းအခန္းထဲမွာ တေယာက္တည္း။ ဘုရားစာေတြဘာေတြသတိရရမယ့္အစား စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕သီခ်င္းေလးကိုပဲ သတိရသြားတယ္။ '' လူတကာေတြေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ လူတကာေတြျမဴးေနခ်ိန္မွာ ငါ့ဘဝေတာ့ေလ အေမွာင္ထုရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ မ်က္ရည္လည္လည္ '' ပါးစပ္ထဲကိုေရာက္လာတ့ဲစာသားေလးဟာ ကိုယ့္ရင္ကိုဆြဲကိုင္လႈပ္လိုက္တာမ်ား ဒိန္းကနဲပဲ။ အ့ဲဒီ့ေန႔ဟာ ဂ်ဴလိုင္ ၁၉။ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ခ်ိန္းထားၾကတာ။ ကိုယ္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အ့ဲဒီ့အခ်ိန္မွာ တကယ္ပဲဘုရားတ မိေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ပါးစပ္စီးခ့ဲျပန္ၿပီတ့ဲလား။ အ့ဲဒီလိုနဲ႔ ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ကိုယ့္ကိစၥအဝဝၿပီးသြားတယ္။ အ့ဲဒီ့ကစလို႔ အ့ဲဒီ့သီခ်င္းကိုလည္း ကိုယ္ေမ့လိုက္ရေတာ့တယ္။ တစြန္းတစေတာင္မဆိုမိေတာ့ေအာင္ ေမ့လိုက္ရေတာ့တယ္။
စုမြန္သြယ္
MSU - 067
Photot credit
https://savedlove.wordpress.com/2014/12/24/28-lonely-or-sad-christmas-songs-for-singles/