လႈိင္းေတြပိတ့ဲဘဝမွာ
ထိုးလာတ့ဲလက္ညွိဳးေတြကိုလည္း
ေကာက္ရိုးအျဖစ္နဲ႔ ခိုတြယ္ခ့ဲဖူးတယ္
ဒါဟာ အားအနည္းဆုံးက်ေနာ့္ရဲ႕ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ပဲ။
ေလလြင့္တ့ဲခနမွာ
ေလွာင္သံေတြကိုလည္း
အားေပးတ့ဲလက္ခုပ္သံေတြထင္လို႔
ဝမ္းနည္းဝမ္းသာ ေပ်ာ္ဝင္ခ့ဲဖူးတယ္
ဒါဟာ အမိုက္မဲဆုံးက်ေနာ့္ရဲ႕ ေပ်ာ့ကြက္ပဲ။
သံေယာစဥ္ကို အံစာေခါက္လိုက္ေတာ့
ခ်စ္ျခင္းေတြမုန္းျခင္းေတြ ျပန္႔က်ဲဖြာလန္
အျပာဆန္တ့ဲမနက္ျဖန္ေတြကို ေတြ႔ရတယ္
မုဆိုးလည္းသားေကာင္ သားေကာင္လည္းမုဆိုး
အမ်ိဳးမ်ိဳးအလွည့္လွည့္မွာ
က်ေနာ့္အျပံဳးေတြ မ့ဲမ့ဲလာတယ္
ဒါဟာ ရင္အနာဆုံး က်ေနာ့္ရဲ႕ျပဇာတ္ပဲ။
စာနာတတ္ခ့ဲမႈဆိုတာေတြကိုျပန္ေတြးေတာ့
နတ္ဖြက္တ့ဲပန္းလို
တခ်ိဳ႕တေလ ေမႊးျမၾကၿပီး
တခ်ိဳ႕ကေဟာင္ေဆာ္နံတယ္
အလိုအေလ်ွာက္တု႔ံျပန္မႈနိယာမအတိုင္း
တခ်ိဳ႕စိုက္ခင္းေတြေသကုန္တယ္
တခ်ိဳ႕အသီးေတြခ်ိဳၿမိန္တယ္
ဒါဟာ အေက်နပ္ရဆုံး က်ေနာ့္ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈပဲ။
အေပးအယူမမွ်ရံုနဲ႔ေတာ့ က်ေနာ္တို႔မေဝးခ်င္ခ့ဲဘူး
ဒါေပမယ့္
ျဖစ္တည္ရွင္သန္လာတ့ဲအေနအထားအရ
က်ေနာ္ထားခ့ဲပါရေစေတာ့
က်ေနာ္တို႔ ဆက္ေဝးၾကပါေစေတာ့
ေဝးျခင္းဟာလြမ္းျခင္းကိုအားေကာင္းေစလို႔
က်ေနာ္တို႔ ထာဝရလြမ္းၾကပါရေစေတာ့ ။
#စုမြန္သြယ္
msu 057