အင္းးးးး ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီဇိုင္နာေကာင္းမႈပဲ။ ဒုကၡေတြမ်ားတာဆိုတာ။ ကိုယ့္မွာ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြသဂၤဟရယ္ဆိုတာက လက္ခ်ိဳးေရေတာင္ ဆယ္ေခ်ာင္းမျပည့္ဘူး။ အ့ဲလိုဆယ္ေခ်ာင္းမျပည့္တ့ဲလူေတြထဲမွာမွ ကိုယ့္ကိုအျမတ္တႏိုးနဲ႔လက္ေဆာင္ေပးတယ္ဆိုတာက လက္ငါးေခ်ာင္းေလာက္ပဲရွိတာ။ တေန႔ေတာ့ အ့ဲဒီ့လက္ငါးေခ်ာင္းထဲကတေယာက္က ပိတ္စေလးတစေပးတယ္။ ထမီပဲခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ အက်ီ ၤပဲခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္ႏိုင္ေလာက္တ့ဲ အေရာင္အေသြးနဲ႔အဆင္ေလးပါတ့ဲ ပိတ္စေလးကို အေဝးတေနရာကေန ယူလာေပးတာ။ ကိုယ့္မွာေလ ပိတ္စေလးကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုေလးခ်ဳပ္မဟ့ဲ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ဘယ္နားထားမဟ့ဲ အတြန္႔ေလးေတြကို ဘယ္လိုညွပ္မဟ့ဲနဲ႔ ေတြးေတာစိတ္ကူးယဥ္လိုက္တာ အေတြးထဲမွာတင္ အက်ီ ၤပုံဆန္း တဆယ့္ခုႏွစ္ထည္ေလာက္ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္လို ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္မ်ားလြန္းတ့ဲလူက စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္လည္းအင္မတန္ေရြးတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္လိုစက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ကိုေတာ့ျဖင့္ အလြန္႔အလြန္ ႀကိဳက္လိုက္တာဆိုတာမ်ိဳး ရွိမွမရွိဘဲ။ တထည္ေကာင္း ႏွစ္ထည္ေကာင္းေလာက္ပဲအဆင္ေျပတာ။ ေရရွည္က်ေတာ့ ဘယ္စက္ဆိုင္မွ စိတ္တိုင္းမက်ဘူး။ ေစ်းႀကီးတ့ဲဆိုင္ေတြကို မသြားႏိုင္တာလည္းပါတာေပါ့ေလ။ အ့ဲသလိုနဲ႔ ဘယ္စက္ဆိုင္မွာအပ္ရမလဲစဥ္းစားရင္းနဲ႔ လက္ေဆာင္ရတ့ဲ ပိတ္စေလးဟာ လက္ထဲမွာတင္ကို သုံးလေလာက္ၾကာသြားတယ္။ လက္ေဆာင္ေပးတ့ဲလူကိုလည္း ငါဒါေလး ဒီလိုခ်ဳပ္ထားတယ္ဆိုတာ ျပခ်င္ၿပီ။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ပိတ္စေလးရဲ႕အေရာင္အေသြးေလးကို သိပ္ႏွစ္သက္ေနတာေၾကာင့္ စက္ဆိုင္တခုကို အေသအခ်ာေရြးလိုက္ေတာ့တယ္။ မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္ပဲ။ လာစမ္းဟ့ဲ ပုံဆန္းေလး ။
အ့ဲဒီလိုန႔ဲ ခ်ဳပ္လိုက္တာ ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကိုယ္အပ္ထားတ့ဲ အက်ီ ၤရၿပီတဲ့။ ပိတ္စကႀကီးေတာ့ ကိုယ္က ဂါဝန္အက်ပ္ေလးခ်ဳပ္လိုက္တယ္။ အပြင့္ေလးေတြပါတာကို ဒူးနားမွာထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စက္ဆိုင္ကိုေရာက္ေတာ့ခ်ဳပ္ထားတ့ဲအက်ီ ၤကိုၾကည့္လိုက္တာ ကိုယ္ေျပာတ့ဲပုံနဲ႔လြဲေနတယ္။ ကဲကဲ ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။ ပုံက်ဖို႔အေရးႀကီးတယ္မဟုတ္လား။ ဝတ္ၾကည့္အုံးမွဆိုၿပီး ဝတ္လိုက္တာ ငွယ္ အက်ီ ၤက ပြလိုက္တာမွ ေနာက္တကိုယ္စာေလာက္ေတာင္ဝင္မလားပဲ။ ဟ့ဲဟ့ဲ အ့ဲသေလာက္ႀကီးပြရလား လုပ္ပါအုံး သီပါအုံးဆိုေတာ့ စက္ခ်ဳပ္တ့ဲအမ်ိဳးသမီးေလးက သီေပးရွာတယ္။ ျပန္မဝတ္ၾကည့္နဲ႔ေတာ့ ကြက္တိပဲတ့ဲ။ အင္းအင္းးးအိုေကအိုေကဆိုၿပီး အက်ီ ၤကိုအိမ္ျပန္ယူလာလိုက္တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အက်ီ ၤကိုေသခ်ာျပန္ဝတ္ၾကည့္တာ ငင့္ ေသေရာ။ ပြတာမွရိုးရိုးမဟုတ္ဘူး။ ဒဘလယ္ကိုပြေနတာ။ လက္ကလက္ေမာင္းထိအရွည္ခ်ဳပ္ထားတယ္။ ဂ်ိဳင္းကေျမွာက္လို႔မရဘူး။ က်ပ္တာက်ပ္တာဆိုတာ။ လက္ႀကီးေဘးကပ္ၿပီး လူကသတိဆြဲၿပီးေနရတ့ဲအေနအထား။ ဂ်ိဳင္းခ်ဳပ္ရိုးေတြဆိုတာကလည္း တြန္႔လိမ္ေနတာ မနည္းဆြဲခ်တာေတာင္ မက်ဘူး။ လိမ္ျမဲ။ ေနာက္ေတာ့ ခါးကေခ်ာင္ ရင္ကေခ်ာင္ ၿပီးေတာ့ ဗိုက္ေနရာမွာ ပြေယာင္းေယာင္း။ ေထာက္ေတြထည့္တာကလည္း အဆုံးေနရာမွာ ဖုေနေတာ့ ဝတ္ရတာေထာက္ေတာက္ေတာက္။ အိမ္းးးးးမျဖစ္ေခ်ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္သီမွပဲဆိုၿပီး အက်ီ ၤကိုျပန္ခြ်တ္ ေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္မွ အားပါးပါးးးး သီစာေတြထားထားတာ ရွစ္လက္မေလာက္ရွိတယ္။ အက်ီ ၤတထည္မွာ သီစာအ့ဲသေလာက္ထားမွေတာ့ အက်ီ ၤကခ်ဳပ္ရိုးလိမ္ၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳးစားၿပီး ကိုယ့္နည္းကိုယ္ဟန္နဲ႔ျပဳျပင္ၾကည့္ေသးတယ္။ ဝတ္လိုက္သီလိုက္ ခြ်တ္လိုက္ျဖဳတ္လိုက္ ျပန္ဝတ္လိုက္ ျပန္ခြ်တ္လိုက္ ျပန္သီလိုက္နဲ႔ အေခါက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္လုပ္ၿပီးတာေတာင္ အက်ီ ၤက ပုံက်ပန္းက်ျဖစ္မလာခ့ဲဘူး။ အ့ဲလိုနဲ႔ ထားလိုက္ေတာ့တယ္။ ေနာက္စက္ဆိုင္တဆိုင္မွာ သြားျပင္ခိုင္းမယ္ေပါ့ဆိုၿပီး။ သံေယာစဥ္ကမျပတ္ဘူးမဟုတ္လား။ လက္ေဆာင္ရထားတာေလးဆိုေတာ့ေလ။
အ့ဲလိုန႔ဲ ေယာကၡမေတြရွိတ့ဲ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕ကို အလည္ေရာက္သြားတယ္။ နယ္မွာရွိတ့ဲ ကိုယ္ခ်ဳပ္ေနက်စက္ဆိုင္ေလးကို သတိရၿပီး ျပင္ခိုင္းမဟ့ဲဆိုတ့ဲအေတြးနဲ႔ ခုနကအက်ီ ၤေလးကိုထည့္သြားလိုက္တယ္။ လက္ေဆာင္ရထားတာလည္း ေျခာက္လေလာက္ရွိၿပီ။ လက္ထဲမွာလည္း ျပင္လိုက္မရလိုက္နဲ႔ၾကာေနတာဆိုေတာ့ နယ္ကစက္ခ်ဳပ္ဆိုင္မွာပဲ ေတာင္းပန္ၿပီးျပင္ခိုင္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ နယ္လည္းေရာက္ေရာ စက္ဆိုင္ကိုတန္းေျပးေတာ့တာပဲ။ အမရယ္ ဒီလိုဒီအေၾကာင္းဘာညာေျပာရတယ္။ အ့ဲဒီ့အမက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပါပဲ။ ဘယ္စက္ခ်ဳပ္သမမွ သီစာကိုအ့ဲသေလာက္မထားဘူးတ့ဲ။ ေအာ္ ကိုယ္တင္အ့ံၾသတာမဟုတ္ စက္ခ်ဳပ္သူအခ်င္းခ်င္းေတာင္ အ့ံေတြၾသရတဲ့အထိ ႀကီးလိုက္တ့ဲသီစာဆိုတာ။ ငါ့မ်ား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဝလာမယ္ဆိုၿပီး ထင္ထားလို႔ အ့ဲသေလာက္ထည့္ေပးရသလဲ မသိဘူး။ အ့ဲဒါနဲ႔အ့ဲအမက သီစာေတြအကုန္ျဖတ္ခ်။ ဒါးစက္ျပန္လိုက္ ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ျပန္ခ်ဳပ္ၿပီးေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္လည္း ဝတ္ၾကည့္မေနေတာ့ဘဲ ယူလာလိုက္တယ္။ အ့ဲလိုနဲ႔ ေနာက္ရက္ေတြက်ေတာ့ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္ေရာ။ ျပန္ေရာက္ၿပီး တပတ္ေလာက္ေနေတာ့ အျပင္သြားစရာကိစၥေလးက ေပၚလာတယ္။ အံမယ္ ျပင္ထားတ့ဲဂါဝန္ေလးဝတ္မယ္ေပါ့။ စိတ္ကူးတာ စိတ္ကူးတာ။ တကယ္လည္းထုတ္ဝတ္လိုက္ေရာ ခါးေနရာေတြမွာပြေနျပန္ေရာ။ ဂ်ိဳင္းကလည္း အေတာ္က်ပ္ေနတယ္။ ဟူးးးးးးး ဒီအက်ီ ၤတထည္ဟာ ဘယ့္ႏွယ့္ေၾကာင္ ကိုယ့္က်မွ ကံမပါရတာလဲေပါ့။ အခါခါျပင္ထားတာေတာင္ ဝတ္လို႔မရဘူး။ အ့ဲဒါနဲ႔ ဘီဒိုထဲျပန္ထိုးထည့္ထားလိုက္တယ္။ တေန႔ေန႔ေပါ့ေလဆိုၿပီးလည္း အားခဲထားလိုက္တယ္။ ဟင္းဟင္းဟင္းးးးး
တေန႔ေတာ့ ကိုယ့္အေမကို အ့ဲဒီ့အက်ီ ၤကိုျပၿပီး ဘယ္လိုျပင္ရင္ ပုံက်ႏိုင္မလဲတုိင္ပင္ၾကည့္တယ္။ အက်ီ ၤပုံစံဟာလည္း တကယ့္ကို ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ရယ္။ အေရွ႕တည့္တည့္မွာလည္း ခြဲေၾကာင္းနဲ႔ အေနာက္တည့္တည့္မွာလည္း အီေကြတာဟာ တန္းလို႔။ ေျပာရရင္ ေရွ႕ခြဲေနာက္ခြဲဂါဝန္။ ေနာက္ၿပီး ၾကယ္သီးေတြ အပြင့္ေတြ အခက္ေတြနဲ႔လည္း တန္ဆာဆင္ထားေသးေတာ့ ပုံစံဟာျပင္ဖို႔ကို အင္မတန္ခဲယဥ္းတယ္။ အေမကေျပာတယ္။ သူ႔အသိစက္ဆိုင္မွာတိုင္ပင္ၿပီးျပန္ျပင္ေပးမယ္တ့ဲ။ ပိတ္စေလးဟာ အေတာ္ေလးလွေတာ့ ႏွေမ်ာေနတာ။ အ့ဲေတာ့ ထပ္ျပင္ေပါ့ေလ။ ေနာက္တပတ္အေမလာေတာ့အ့ဲဒီ့အက်ီ ၤျပန္ယူလာေပးတယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ အ့ဲဒီ့အက်ီ ၤကို မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒီေလာက္အခါခါျပင္ရတာ ဘယ့္ႏွယ့္အဓိပၸါယ္ရွိမတုန္း။ လြန္လြန္းအားႀကီးတယ္။ ဒီတခါေတာ့ျဖင့္ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ အဆင္ေျပေလာက္ၿပီထင္တာ။ အ့ဲဒါမွားတာပဲ။ အဆင္မေျပဘူး။ဒါေပမယ့္ ဝတ္လို႔ေတာ့ရသြားတယ္။ ဂ်ိဳင္းက်ပ္ၿပီး သတိဆြဲတ့ဲအေနအထားကေန နည္းနည္းေလးသက္သာအေနအထားျဖစ္လာတယ္။ စိတ္တိုင္းေတာ့မက်ဘူး။ အ့ဲဒါနဲ႔ အေမရယ္ ဒီေထာက္ေလးေတြကို နည္းနည္းျပန္သီေပးပါအုံး။ ဂ်ိဳင္းကိုလည္း နည္းနည္းထပ္ျဖည္ေပးပါအုံးဆိုၿပီး အားနာပါးနာ ထပ္ပူဆာရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ဝတ္လို႔ေတာ့ရေပမယ့္ ဝတ္လိုက္ရင္ ေရွ႕ေထာင္ေနာက္ေထာင္ျဖစ္ေနေသးေတာ့ အဆင္မေျပဘူးေပါ့။ အ့ဲဒါနဲ႔ အေမကလည္း ျပန္ယူသြားၿပီး ထပ္ျပင္လာေပးတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ဆုံးျဖတ္ထားလိုက္တယ္။ ဒီတခါျပင္ျခင္းသည္ ေနာက္ဆုံးပဲျဖစ္ရမည္။ ဒီအက်ီ ၤသည္ ကိုယ္ႏွင့္ကံမပါပါက ဒီေနရာတြင္ပင္ လမ္းခြဲမည္။ သံေယာစဥ္ဆိုတ့ဲ အပူမီးကို ဘဝတေလ်ွာက္ ဆက္လက္မထမ္းရြက္လို မသယ္ေဆာင္လို။ အိုေကေနာ္။ အိမ္းးးးးး ဒီေန႔ေတာ့ အထပ္ထပ္ျပင္ရတ့ဲ ကိုယ့္ရဲ႕အက်ီ ၤေလးကို ပုံက်ပန္းက်ျပန္ျမင္ရၿပီေလ။ ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ခါးေသးကိုက်ဥ္းၿပီး ေထာက္ကေလးေတြကို ျပန္သိမ္းထားတာ အမေလးးးးး ပုံက်လိုက္တာဆိုတာ။ ခ်က္ခ်င္းပဲဝတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အလားလားးး လွခ်က္။ တကယ္ကိုမိုက္တာ။ ကိုယ္ခႏၶာမွာ ကပ္ရပ္ၿပီး ခါးေနရာခါး ရင္ေနရာရင္နဲ႔ အေတာ္ကေလးကို သေဘာက်သြားတယ္။ ဒီတခါေတာ့ျဖင့္ တကယ္ကိုဟန္က်ၿပီ။ လက္ကေလးကိုလည္းေဘးကို ေျမွာက္ ေရွ႕ကိုကားနဲ႔။ ဂ်ိဳင္းအက်ပ္အပြကို စမ္းေသးတာ။ အံမယ္ ခါေလးကိုေထာက္ၿပီး မွန္ထဲကေန ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေသး။ အေဟးးေဟးး ဒီတခါျပင္ျခင္းဟာ ကိုယ့္အတြက္ဆုလာဘ္တခုျဖစ္သြားတာပဲ။ ေတာ္ေသးတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဂါဝန္ ၤအေကာင္းေလးတထည္ ပစ္ရေတာ့မလို႔။ အေမ့ကိုလည္း သေဘာတက်လွမ္းလွမ္းေျပာရေသး။ သမီးလွတယ္မလား လွတယ္ေနာ္ သမီးနဲ႔လိုက္တယ္ေနာ္ အ့ဲလိုအ့ဲလို။ အေမကလည္း သမီးစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေျပာေပးတာထင္တယ္။ ေအးပါသမီးရယ္ ပုံေလးကိုက်ေနတာပဲ လည္ပငေလးကိုကပ္ေနတာပဲ။ အခုမွကပ္ရပ္သြားတာ လွတယ္ဘာညာေျပာေပးတာ။ အင္းေပါ့ လွတယ္ဆိုေတာ့လည္း ေက်နပ္ၿပီေလ။ ျပန္ခြ်တ္ၿပီး ေသခ်ာမီးပူတိုက္ ျပန္သိမ္းရမယ္ေပါ့။
ဂါဝန္က ေအာက္ေနလည္းဆြဲခြ်တ္လို႔မရဘူး။ ဇစ္ကတိုေနေတာ့ေလ။ အေပၚကေနလည္း ေျမွာက္ခြ်တ္လို႔မရဘူး။ ေထာက္ေတြကို ကပ္ေနေအာင္ထပ္ပိုးထားေတာ့ေလ။ အ့ဲဒီ့မွာပဲ ဒုကၡနဲ႔ လွလွေတြျမျမေတြ ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။ အေပၚကိုဆြဲတင္ၾကည့္တယ္ အားနဲ႔အင္နဲ႔ ပိတ္စျပဲမတတ္ဆြဲတင္ၾကည့္တယ္။ အီးးးးးအားးးး မရဘူး။ ေအာက္ကိုဆြဲခြ်တ္ၾကည့္တယ္။ အူးးး အီးးး အအားးးးးးး လုံးဝမကြ်တ္ဘူး။ ဂါဝန္ႀကီးဟာ ကိုယ့္ခါးမွာပဲ ပတ္လည္ကြင္းႀကီးျဖစ္ၿပီး လည္ေနေတာ့တယ္။ ျပႆနာပဲ။ ခြ်တ္စမ္းဟ့ဲ ခြ်တ္ခြ်တ္။ အမေလးးးးေသေတာ့မွာပဲ။ ကဲအေမ့ကိုအကူညီေတာင္းမွပဲဆိုၿပီး ေအာ္ေတာ့ အေမေရာက္လာၿပီး ဘာလုပ္တယ္ထင္လဲ။ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္လိုက္တာမွ အူေခါက္မတတ္ပဲ။ အသံေတြဘာေတြေပ်ာက္တ့ဲအထိကို ရယ္တယ္။ ကိုယ့္မွာအားကိုးရမလားလို႔ အေမ့ကိုေခၚမိတာ ငါးပါးေမွာက္တာပဲ။ ကိုယ့္ခါးလည္က ဂါဝန္ကြင္းႀကီးကိုၾကည့္လိုက္ ရယ္လိုက္နဲ႔ လုပ္ပါအုံးဆြဲပါအုံးဆိုမွ ထဆြဲတယ္။ အေပၚကေနဂါဝန္ကို ဆြဲခြ်တ္တယ္။ အေမကအေရွ႕ကေနဂါဝန္ကိုဆြဲ ကိုယ္ကလည္း ရသေလာက္တြန္းတင္ေပး။ တအူးအူးနဲ႔ေအာ္။ ကိုယ့္မွာ အင္နဲ႔အားနဲ႔ တအူးအူးေအာ္ေနတာကို အေမကထပ္ရယ္တယ္။ ရယ္တာမ်ားေနာ္ အားရပါးရ။ အ့ဲလိုရယ္ေနေတာ့ အားကမပါေတာ့ဘူး။အက်ီ ၤကလည္း ဒုံရင္အတိုင္း ကြင္းလိုက္ႀကီးခါးမလည္ေနတယ္။ ေဒါသလည္းျဖစ္ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အင္အားကုန္သုံးၿပီးဆြဲလိုက္တာ အုန္းဆိုၿပီး အေမကျပဳတ္က်သြားတယ္။ ျပဳတ္က်တာကလည္း ထမင္းေပါင္းအိုးထားတ့ဲခုံေဘးကို ျပဳတ္က်တာ။ ေပါင္းအိုးနဲ႔ႏွာေခါင္းနဲ႔ထိၿပီး အေမအေတာ္ကိုအီသြားတာ။ အ့ဲလိုအရွိန္နဲ႔ထိသြာတာေတာင္မွ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ၿပီးအသကုန္ရယ္ႏိုင္ေသးတယ္ အ့ံေရာ အ့ံေရာ။ ေနာက္တခ်ီက်ေတာ့ ပဝါမကူ ေရမရွဴေၾကး သားအမိႏွစ္ေယာက္ အေသအလဲတြန္းဆြဲလိုက္ေတာ့ ျဗြတ္ျဗြတ္ဆိုၿပီး အက်ီ ၤကေခါင္းေပၚကေနကြ်တ္သြားေတာ့တယ္။ အံမယ္ အက်ီ ၤကကြ်တ္သြားေပမယ့္ ကိုယ့္ခမ်ာ အေနာက္ကို အရွိန္နဲ႔လဲေတာ့မလို ျဖစ္တာကိုထိန္းလိုက္ရတာ ေျခေထာက္ကနာ။ အက်ီ ၤဆြဲထားတ့ဲအရွိန္က ကိုယ္မွာက်န္ခ့ဲတာ့ နာ။ ရယ္ရလြန္းလို႔ အူေတြဗိုက္ေတြနာနဲ႔ ။
ျဖစ္ပုံမ်ားမေျပာခ်င္ေတာ့တာေလ။ အ့ဲဒါနဲ႔ပဲ အ့ဲအက်ီ ၤကို ကုိယ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း သူမ်ားေပးျဖစ္ဖို႔စီစဥ္လိုက္ေတာ့တယ္။ အက်ီ ၤက ဝတ္သာ မဝတ္လိုက္ရတာ လက္ထဲမွာတင္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ကံမပါလိုက္လဲ ဆိုတာေလ။ စိတ္နာလြန္းလို႔ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ အထုတ္ထဲထည့္လိုက္ေတာ့တယ္။ ဘဝကအ့ဲလိုပဲ ။ ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၿပီဆို ဘယ္ေတာ့မွ လြယ္လြယ္ကူကူမရဘူး။ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ေရာ ရသလားေမး။ ဟားဟားဟားပဲ။
စုမြန္သြယ္
msu 057
Photo Source