ကာ
အျပံဳးစစ္စစ္ေတြေလ။ မ်က္ႏွာဖုံးစစ္စစ္ေတြ။ မ်က္ႏွာဖုံးမတပ္ထားတ့ဲမ်က္ႏွာလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနရင္းကပဲ ႀကိဳးေတြေျပက် ျဖည္ျပ။ေသြးေတြမေတြ႔ရေတာ့လည္း တအ့ံတၾသျဖစ္လို႔။ အစကတည္းက မ်က္ႏွာဖုံးဆိုေတာ့ ကြာက်ရံုနဲ႔ေတာ့ ေသြးမထြက္ဘူးေပါ့။ အေရျပားေတြမီးပူေလာက္သလို ဟိုတကြက္ဒီတကြက္ မကြာဘူး။ အလႊာလိုက္ အထပ္လိုက္မကြာဘူး။ အင္နဲ႔အားနဲ႔ မခြာရဘူး။ အားလုံးဟာ အသာတၾကည္ ျဖည္းျဖည္းညင္သာနဲ႔ပဲ ခြာၾက။ ကြာက်။ ေနရာအလိုက္ ေဒသအလိုက္ အျပံဳးစစ္စစ္မ်က္ႏွာဖုံးေတြျပန္တပ္ၾက။ ၿပီးရင္ ျပန္ခြာၾက။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္ဟာ အေရာင္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းၿပီး အျပံဳးေတြခနခနေဟာင္းခ့ဲဖူးတယ္။ အျပံဳးေဟာင္းေတြမလွေတာ့ရင္ အျပံဳးလွလွေလးေတြထပ္ဝယ္ ထပ္တပ္။ အရာရာဟာ ေနသားမက်တက်နဲ႔ ေနသားေတြက်လို႔။ ေဘာင္က်ဥ္းေတြၾကားကေနထိုးထြက္လာခ့ဲၿပီးေနာက္ ကိုယ္ေရာက္ရွိတ့ဲေနရာဟာ ေဘာင္က်ယ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘာင္ေတြခတ္ထားတုန္းပါပဲ။ အျပံဳးေတြကေတာ့ ေလေတြလို လြင့္လို႔ဝဲလို႔။
#စုမြန္သြယ္