ေစာစီးေဖြရွာ စိတ္က်န္းမာ

က်ေနာ္ကိစၥတခုေၾကာင့္ အာရွေတာ္ဝင္ေဆးရံုက စိတ္က်န္းမာေရးဆရာဝန္ ေဒါက္တာေဇာ္စိန္လြင္နဲ႔ သြားေတြ႔ခ့ဲပါတယ္။ က်ေနာ္ဆယ္တန္းႏွစ္တုန္းကလည္း တခါသြားျပဖူးပါတယ္။ အ့ဲတုန္းကေတာ့ ဆရာက လသာေဆးခန္းမွာထိုင္ပါတယ္။ အ့ဲတုန္းကေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ျဖစ္စဥ္အတိုင္း အားငယ္ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီး အရာရာကိုစိတ္တိုင္းမက် မိဘနဲ႔႔အဆင္မေျပ လူမႈေရးေတြပ်က္ယြင္းမႈေတြေၾကာင့္ သြားျပခ့ဲဖူးတာပါ။ ျဖစ္ခ်င္တာက ကိုယ့္အေပၚနားလည္ႏိုင္မယ့္လူမ်ိဳး ရင္ဖြင့္လို႔ရမယ့္လူမ်ိဳးလိုခ်င္တာ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေပါ့ေလ။ အားျဖစ္ေစမယ့္လမ္းညႊန္ခ်က္ေတြလိုခ်င္တာ။ နင့္မွာဘာပူစရာရွိလဲ စာႀကိဳးစားရမွာေပါ့ သူမ်ားေတြနင့္ေလာက္ေတာင္မရွိဘူး ေတြ႔လားႀကိဳးစားၾကတာ ဘာညာဘလာဘလာ ေျပာမယ့္လူမ်ိဳးမလိုခ်င္ခ့ဲဘူး။ အ့ဲေတာ့ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနတ့ဲ က်ေနာ့္ကိုေဆးခန္းေခၚသြားၾကတာက က်ေနာ့္အေမနဲ႔ အေဒၚ။ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆိုတာဆရာ့ကိုေျပာေလ ဆိုၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ပါေဘးနားမွာထိုင္ေနၾကတယ္။ :D မိဘကိုမေက်နပ္တ့ဲအေၾကာင္းေျပာဖို႔ဟာ မိဘကေဘးမွာထိုင္ေနေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ အ့ဲေတာ့မေျပာဘူး။ က်ေနာ္ကဘာမွမေျပာေတာ့ အေဒၚကဝင္ေျပာေပးတယ္။ ဆရာ သူက အေဖနဲ႔အဆင္မေျပဘူး။ အေဖရဲ႕အခ်စ္ကိုလိုခ်င္ေနတာဘလာဘလာ ေျပာပါေလေရာ။ အင္းးး ခက္ေတာ့ခက္ၿပီ။ သူတို႔ေျပာေတာ့လည္း သူတို႔စကားေပါ့ေလ။ ထားပါေတာ့ အ့ဲဒါနဲ႔ဆရာက ေဆးေတြေပးၿပီး ရက္ခ်ိန္းျပန္လာခ့ဲဖို႔ေျပာတယ္။ ေဆးေတြေသာက္ၿပီး က်ေနာ္ဆိုတာ အိပ္ယာထဲကကိုမထြက္ႏိုင္ဘူး။ အိပ္တာအိပ္တာဆိုတာ။ ဘာစာမွလည္းမဖတ္ႏိုင္ဘူး။ ဘာအလုပ္မွလည္းမလုပ္ႏိုင္ဘူး။ တေနကုန္အိပ္တာ။ အိပ္ယာႏိုးရင္ ထမင္းထစား ၿပီးရင္ျပန္အိပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ လူကတခ်ိန္လုံးအိပ္ယာထဲမွာခ်ည္းပဲ။ မျဖစ္ေခ်ဘူးေပါ့။ ေဆးေတြသာေသာက္တာ အိပ္တာအျပင္ ဘာတိုးတက္မႈမွမရွိဘူး။ ဘယ္ရွိမလဲ။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တ့ဲပုံစံကို ဆရာဝန္နဲ႔ေသခ်ာမွ မေဆြးေႏြးခ့ဲရတာ။ အ့ဲေတာ့ အိပ္ေရးေတြပ်က္ၿပီး အေတြးလြန္ေနတယ္လို႔ထင္လို႔ ဆရာကအိပ္ေဆးေတြခ်ည္းေပးလိုက္တာျဖစ္မယ္။ :D အ့ဲလိုနဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကလည္း မေပ်ာက္ခ့ဲပါဘူး။ က်ေနာ့္ငယ္ဘဝက နာက်ည္းစရာေတြမ်ားခ့ဲတာကိုး။ ဘာမွမထူးေတာ့ ေနာက္တပတ္ေဆးခန္းထပ္မသြားဘူး။ အေမတို႔ဆိုတာကလည္း ရိုးရိုးေရာဂါတခုျဖစ္သလို ေရာ့အင့္ဆိုၿပီး ေဆးထိုးေဆးေသာက္လိုက္တာနဲ႔ ေပ်ာက္ရမယ္လို႔ထင္ေနေတာ့လည္း ေဆးမတိုးတ့ဲက်ေနာ့္ကိုေဆးခန္းေခၚသြားဖို႔ လက္ေလ်ွာ့လိုက္တာေပါ့ေလ။ အ့ဲတုန္းကအေမတို႔ကလည္း ေျဖရွင္းနည္းအမွန္ကို မသိခ့ဲၾကဘူး။ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့လို႔ပဲ သူတို႔ေတြးခ့ဲတာ။ အ့ဲဒီ့ဖိအားေတြက က်ေနာ့္ကိုပိုအထီးက်န္ဆန္လာေစတာပဲ။

အ့ဲဒါဟာ ရူးတာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ဟာ လူတိုင္းမွာရွိတယ္။ ေပၚတင္ဖြင့္ေျပာတာနဲ႔ ဖြင့္မေျပာတာပဲကြာတာ။ အ့ဲတုန္းကလည္း ေဆးခန္းသြားေတာ့ ေဆးခန္းမွာေတြ႔သမ်ွက လူေကာင္းေတြခ်ည္းပဲ။ လမ္းေဘးမွာေတြ႔ရသလို သြပ္ခါေနတာေတြမဟုတ္ဘူး။ အႏုစားစိတ္က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕ယြင္းသူေတြပဲျဖစ္တယ္။ အ့ဲေတာ့ ေျပာခ်င္တာက လူတိုင္းမွာျဖစ္ေနတ့ဲ ျဖစ္တတ္တ့ဲစိတ္က်န္းမာေရးကို လူတိုင္းနီးပါးဟာ ေမ့ေလ်ာ့ထားၾကတယ္ဆိုတာပါပဲ။ စိတ္က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕ယြင္းမႈေတြကိုၾကည့္ရင္ စိတ္က်တာေတြပါတယ္။ စိတ္တက္ၾကြလြန္းတာေတြပါတယ္။ စိတ္မတည္ၿငိမ္တာေတြပါတယ္။ အစုံပဲ။ တခ်ိဳ႕ဆို ဟိုမုန္းအေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ျဖစ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ဖိစီးမႈေတြေၾကာင့္ျဖစ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က မူးယစ္ေဆးေတြေၾကာင့္ျဖစ္ၾကတယ္။ စိတ္က်ေရာဂါကေတာ့ အမ်ားဆုံးျဖစ္ၾကတယ္။ ႏုတာရင့္တာပဲကြာတယ္။ လူတိုင္းနီးပါးျဖစ္ၾကတယ္။ စိတ္က်ေရာဂါျပင္းထန္လာရင္ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္သတ္ေသတ့ဲအထိျဖစ္ကုန္တယ္။ အ့ဲေတာ့ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။

က်ေနာ္တို႔မွာ ရင္ဖြင့္ေဖာ္လိုပါတယ္။ တခါတေလ မိဘကိုဖြင့္ေျပာျပလို႔မရတ့ဲအခက္အခဲေတြ ခ်စ္သူေျပာျပလို႔မျဖစ္တ့ဲ အခက္အခဲေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြမသိေစခ်င္တ့ဲအခက္အခဲေတြရွိတတ္ၾကတယ္။ အ့ဲဒီ့အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္လည္းမသိတ့ဲလူတေယာက္ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေပၚလည္းနားလည္မယ့္လူတေယာက္ကို က်ေနာ္တို႔ေတာင့္တတတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ကိုအျပစ္မေျပာဘဲ ဘာလုပ္သင့္တယ္လို႔ လမ္းညႊန္ေပးတ့ဲလူဆီမွာ ရင္ဖြင့္ခ်င္ၾကတယ္။ ၾကားဖူးတာကေတာ့ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ ႏွစ္သိမ့္ေဆြးေႏြးအၾကံေပးဝန္ေဆာင္မႈဟာ နာရီနဲ႔အမ်ွေစ်းတြက္တယ္တ့ဲ။ က်ေနာ္သေဘာက်ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အ့ဲလိုဝန္ေဆာင္မႈေတြအားနည္းေနပါေသးတယ္။

ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္မွာ စိတ္က်ေရာဂါဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးေနၿပီလို႔ ခံစားရရင္ ေဆြးေႏြးလို႔ေကာင္းမယ့္ စိတ္ဆရာဝန္ဆီအျမန္ဆုံးသြားတိုင္ပင္ပါ။ က်ေနာ္အာရွေတာ္ဝင္ေဆးရံုကိုေရာက္ေတာ့ ေဒါက္တာေဇာ္စိန္လြင္နဲ႔ျပမယ့္လူနာေတြက ရိုးရိုးသာမာန္လူေတြလိုပါပဲ။ အသက္ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္အဖြားေတြလည္းပါတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လူငယ္ေတြလည္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔လိုလူလတ္ပိုင္းေတြလည္းပါတယ္။ အစုံပါပဲ။ လူနာလည္းေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဂိမ္းစြဲလို႔လာျဖတ္သူနဲ႔ သတိေမ့လို႔လာကုသူနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပလို႔လာေဆြးေႏြးသူေတြနဲ႔ လူနာအျပည့္ပါပဲ။ တျခာကိစၥေတြကိုေတာ့ လူေတြက ကုသင့္တယ္ထင္ေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပတာကိုေတာ့ ကုရေကာင္းမွန္းမသိၾကပါဘူး။ က်ေနာ္က အကုန္စပ္စုခ့ဲပါတယ္။ ( အေသးစိတ္သိခ်င္ပါက cb မွာ လာစပ္စုလို႔ရပါတယ္ :P ) အ့ဲေတာ့ စိတ္က်န္းမာေရးဆရာဝန္နဲ႔ျပတိုင္း ရူးေနတာမဟုတ္သလို လမ္းေဘးက သြပ္သြပ္ခါရူးေနတ့ဲအရူးေတြကလည္း စိတ္က်န္းမာေရးဆရာဝန္နဲ႔လာမျပၾကပါဘူး။ :D

စိတ္ပ်ိဳမွကိုယ္ႏု ကိုယ္ႏုမွစိတ္လန္း။ စိတ္နဲ႔ကိုယ္ဟာ အျပန္အလွန္မွီတည္ေနတာမို႔ စိတ္ကေလးကိုလည္း ပစ္မထားၾကပါနဲ႔။ ဂရုစိုက္ေပးၾကပါ။ ေလာကမွာ လူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ထက္ဆိုးတ့ဲအေျခအေနေတြရင္ဆိုင္ေနၾကရပါတယ္။ အားမငယ္ၾကပါနဲ႔။ လူမႈေရး စီးပြားေရး အိမ္ေထာင္ေရး အဘက္ဘက္မွာ အဆင္မေျပမႈေတြရွိရင္ တကိုယ္တည္းမေျဖရွင္းပါနဲ႔။ အနည္းဆုံးေတာ့ အၾကံေကာင္းတကယ္ေပးႏိုင္မယ့္ ရင္ဖြင့္ေဖာ္ဆီမွာ ရင္ဖြင့္ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၾကပါ။ ရွက္စရာမဟုတ္တာကို ရွက္ရင္ တကယ္ရွက္စရာျဖစ္လာတ့ဲအခါက်မွ မကယ္ႏိုင္ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ စိတ္ကေလးကိုေတာ့ ခ်စ္ၾကပါ။ ဂရုစိုက္ၾကပါအုံးလို႔။

ေစတနာဗရပြျဖင့္
စုမြန္သြယ္