ဧၿပီလ ၁ရက္ေန႔မွာ လူတစ္ေယာက္ကို အေျဖေပးပါ့မယ္လို႔ ခ်ိန္းခ့ဲဖူးတယ္။
တကယ္က ကုိယ္က ေနာက္လိုက္တာ။ စလိုက္တာ။ ကိုယ္စတာကို သူကလည္း သိလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခ့ဲတာ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေပ်ာ္ပြဲစားတစ္ခုမွာ သူနဲ႔စေတြ႔ေတာ့ ေတြ႔တာနဲ႔တင္ အသဲအသန္ေတြျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုစကားေတြလိုက္ေျပာ သတင္းေတြစုံစမ္းနဲ႔။ ကိုယ္က ေက်ာင္းသူေလးမဟုတ္လား။ ရွက္တာေပါ့လို႔ ။
သူ႔ကိုဘာမွကိုျပန္မေျပာဘူး။ ခပ္ေခ်ေခ်ပဲေပါ့ေလ။
အ့ဲလိုနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားၿပီးလို႔ ေနာက္ေန႔ေတြေက်ာင္းပုံမွန္ျပန္တက္ေတာ့လည္း သူဟာ တေကာက္ေကာက္နဲ႔။ ေက်ာင္းဝကေနေစာင့္ စကားလိုက္ေျပာ။ ကိုယ္နဲ႔တူတယ္ဆိုတ့ဲ မင္းသမီးပါတ့ဲဗီဒီယိုေခြေတြေပး။ အိုးးး အတင္းဆိုမွအတင္း။ သူနဲ႔ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ေတြကလည္း အမ်ိဳးေတြဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ တဖက္ကအားနာရတာတမ်ိဳး တဖက္ကလည္း စိတ္ရွဳပ္ရတာတမ်ိဳး။ :D စိတ္ရွဳပ္တယ္ဆိုတာက သူ႔ပုံစံကို ကိုယ္ခံစားလို႔မရတာ။ အရပ္ကထြားထြားက်ိဳင္းက်ိဳင္း။ လက္ေမာင္းႀကီးေတြက အဖုဖုေတြေပၚေအာင္ ဝတ္လိုက္မွျဖင့္ ကိုယ္က်ပ္ေတြခ်ည္း။ ႏွာေခါင္းကကိုယ္တစက္ကေလးမွၾကည့္မရတ့ဲ ရွာရြတ္ခမ္းႏွာေခါင္း စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ ကိုယ္မႀကိဳက္တ့ဲလူဆိုေတာ့လည္း အျပစ္ေတြျမင္တာေပါ့ေလ။
ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း သူ႔အမ်ိဳးေတြကလည္း ေျမွာက္ေပးရွာပါတယ္။ နင္ခ်ဳပ္ကိုင္လို႔ရမယ့္လူမ်ိဳးဘာညာနဲ႔။ ကိုယ္ကလည္း မႀကိဳက္ဆို နဲနဲမွကိုမႀကိဳက္။ ခက္တာက သူ႔ကိုဘာလို႔မႀကိဳက္တာလဲပဲ အျမဲေမးေနေတာ့တာ။ ခင္ဗ်ားႏွာေခါင္းႀကီးကိုမႀကိဳက္တာလို႔ေျပာရမလား ခင္ဗ်ား လက္ေမာင္းႀကီးကိုေၾကာက္တာလို႔ ေျပာရမလား။ ကိုယ့္မွာဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ မႀကိဳက္တာမႀကိဳက္တာေပါ့။ သူကလည္း ဇြတ္! ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းၾကံဳေတြ႔ရတ့ဲ ဒုကၡကို အေျဖေပးမယ္ဆိုတာနဲ႔ အဆုံးသတ္လိုက္တယ္။ ၄လပိုင္း ၁ရက္ေန႔အေျဖေပးမယ္လို႔။ ေက်ာင္းတက္ေနတ့ဲ အခ်ိန္အတြင္းေတာ့ မလိုက္ပါနဲ႔ေတာ့လို႔။ ကတိေပးရွာပါတယ္။ အ့ဲတုန္းက ၁လပိုင္းျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ သူေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေစာင့္ခ့ဲပါတယ္။ ဒီၾကားထဲေတာ့ ကိုယ္မျမင္ေအာင္ ကင္တင္းန္ကေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာမ်ိဳး အေဆာင္အေနာက္ကေနေခ်ာင္းၾကည့္တာမ်ိဳးေတြေတာ့ရွိတာေပါ့။ ကိုယ္ကလည္း ျမင္ရက္သားနဲ႔ကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာ ။လုံးဝ မသိသလိုမ်ိဳးေပါ့ေလ။ ကိုယ့္စကားလာမေျပာရင္ ၿပီးတာပဲဆိုၿပီး
တကယ္တန္းက်ေတာ့ အေျဖေပးမယ္ဆိုတ့ဲ ေနရာကို ကိုယ္မသြားခ့ဲပါဘူး။ အဟီးးးး သူကအ့ဲေလာက္ေတာ့ အထာနပ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခ့ဲတာကိုး။ အ့ဲဒီ့ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ သူက ကိုယ့္အိမ္ကို ရေအာင္စုံစမ္းၿပီး ေရာက္ေအာင္လာခ့ဲေတာ့တာပါပဲ။ လမ္းထိပ္မွာေဆာ့ေနတ့ဲ ကိုယ့္ညီမဆီကို ကိုယ့္လိပ္စာလာေမးတာတ့ဲ။ သိပ္သိတတ္တ့ဲ ကိုယ့္ညီမကလည္း အိမ္ကိုအေျပးလာၿပီး စုစုေရ ဟိုလူႀကီးလားမသိဘူး။ လာတယ္တ့ဲ။ ဆိုေတာ့ ထုိင္ေနရာကေန ဝုန္းကနဲေျပးၿပိီးအခန္းထဲသြားပုန္းေနလိုက္ရတယ္။ အျဖစ္ေတြ အျဖစ္ေတြ။
ကိုယ့္အေမကိုသူက ေျပာတာေျပာတာဆိုတာ။ အန္တီ့သမီးကိုယူၿပီးရင္ ဘယ္လိုထားပါ့မယ္။ ဘာေတြတင္ေတာင္းပါ့မယ္။ စိတ္မဆင္းရဲေစရပါဘူး။ ဘာညာအစုံေပါ့ေလ။ ကိုယ္ကေတာ့ အခန္းထဲကေန ဒူးတုန္ေနတာ။ ဒြတ္ခပါပဲ။ အေမကလည္း အားနာၿပီး အင္းပါသားရယ္လုပ္လိုက္မွျဖင့္ အမငွီး မေတြးရဲ မေတြးရဲ။ ကိုယ့္အေမကလည္း အထာနပ္တယ္။ သမီးျပန္လာရင္ ေျပာလိုက္ပါ့မယ္ ဘာညာနဲ႔ အတင္းျပန္လႊတ္လိုက္ရတာ။ ဒါေတာင္ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက စုမြန္ျပန္လာတ့ဲအထိေစာင့္ပါ့မယ္လုပ္ေနလို႔ ကိုယ္ရင္ေတြတဒိန္းဒိန္းခုန္ခ့ဲရေသးကလား။
ကိုယ့္ရဲ႕ ေတာက္က်င့္မေကာင္းခ့ဲပုံမ်ားေျပာပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ဒုကၡေတြေပးတာဆိုတာ။ သူ႔ခမ်ာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လိုက္အပူကပ္တာ ၄လပိုင္း ၁ရက္ေန႔ အေျဖေပးမယ္ဆိုၿပီး မေပးဘူးကြာ ဘာညာနဲ႔ အသဲေတြကြဲျပတာေလ။ ဖိတ္စာတျခမ္းေတြေသခ်ာျပတာ။ ကုိယ္က အ့ဲတုန္းကေတာ့ ခီြခ့ဲတေပါ့ေလ။ ခုေတာ့လည္း ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ယုတ္မာခ့ဲတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလာတယ္။ ေရွာင္ရင္းတိမ္းရင္းနဲ႔ပဲ သူလည္း လက္ေလ်ွာ့ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းၿပီးတ့ဲ အခ်ိန္က်ေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံတခုမွာ အဆင္ေျပေနတယ္ဆိုလား။ အိမ္ေထာင္မျပဳေသးဘူးဆိုလား ၾကားလိုက္မိေသး။
ခုေတာ့လည္း ဒါေတြဟာ ငယ္ဘဝအိပ္မက္ေတြအျဖစ္ က်န္ခ့ဲပါၿပီေလ။ ဖူးစာဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ဦးရာလူပဲရတာမဟုတ္လား။
ဒါနဲ႔ ေမ့လို႔။ သူ႔နာမည္က ေက်ာ္ေက်ာ္တ့ဲ။ ကိုယ္ေတြမ်ား ေက်ာ္နဲ႔အက်ိဳးေပးခ်က္
စုမြန္သြယ္
msu 057