ကုန္သည္တစ္ေယာက္ရယ္၊ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔သမီးေလးရယ္တို႔ဟာ ေရထြက္ စမ္းကေလး တစ္ခုရဲ႕ ေဘးမွာ ဆံုၾကတယ္။ ေရထြက္ စမ္းကေလးကေန ၾကည္လင္ၿပီး လက္လက္ထေနတဲ့ ေရၾကည္ေအးေတြ တသြင္သြင္ စီးထြက္လို႔ေနတယ္။ ေရထြက္စမ္းကေလးရဲ႕အေပၚမွာ "ကၽြႏ္ုပ္ထံမွ သင္ခန္းစာ ယူပါ" ဆိုတဲ့ စာသားေလးကို အမ်ားျမင္သာေအာင္ သစ္သားျပား တစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ ထင္ထင္ရွားရွား ေရးသားထားတယ္။
ထိုစာသားေလးကို ျမင္တဲ့ ကုန္သည္ႀကီးက သူကေတာ့ ေရထြက္စမ္းကေလးကေန သင္ခန္းစာေကာင္း တစ္ခုကို ခုလိုသင္ယူ လိုက္ရပါသတဲ့။
"ေရထြက္စမ္းဆိုတ တစိမ့္စိမ့္ စီးထြက္လာတဲ့ ေရေတြကေနစတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပင္လယ္ထဲ ေရာက္ေအာင္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စီးဆင္းသြားရာမွာေတာ့ အျခား ေရစီးေၾကာင္းကေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းစည္းသြားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းကေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခ်ာင္းလက္တက္ကေလးေတြ အျဖစ္ ေပါင္းစည္းသြားတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႀကီးမားတဲ့ ျမစ္ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာရတယ္။ ဒီလိုပါပဲ လူေတြအလုပ္ လုပ္တဲ့အခါလည္း ထို႔နည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ နည္းပါးတဲ့ အစျပဳမႈကေလးေတြကေန စတင္ၿပီးေတာ့ ေနာင္မ်ား မၾကာမီမွာ ႀကီးမားတဲ့ လုပ္ငန္းႀကီးေတြ ျဖစ္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္သြားသင့္သတဲ့"
အဘိုးအိုကလည္း ခုလိုေျပာတယ္။
ေရထြက္ စမ္းကေလးကေန သင္ယူလိုက္ရတဲ့ သင္ခန္းစာကေတာ့ မိတ္ေဆြနဲ႔ တစိမ္းတရံဆန္ မခြဲျခားဘဲ တန္းတူထားၿပီး ႏႈတ္ကလည္း ညီးညဴ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားမေနဘဲ အက်ိဳးေဆာင္ေပးဖို႔ပါပဲတဲ့။
ကေလးမေလး ေျပာတာကေတာ့ သူသင္ယူလိုက္ရတာက -
"ေရဆိုတာ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ မေနရင္ အလကားပါပဲ။ သံုးလို႔မရပါဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ဟာ ဘဝမွာ သန္႔ရွင္းၿပီး ရိုးသားျဖဴစင္ေအာင္ ေနထိုင္ သင့္ပါသတဲ့။"
"သင္ၾကားေပးလိုက္တဲ့ ဆရာကေတာ့ တစ္ဦးတည္းပါပဲ။ သင္ေပးတဲ့ ဆရာရဲ႕ ပါရမီနဲ႔ အရည္အခ်င္းကို လိုက္ၿပီး လူတိုင္းဟာ သင္ယူၾကပါတယ္။ ဘဝဆိုတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ အသစ္ တစ္စံုတစ္ရာကို မသင္ယူလိုက္ရတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ကို တကယ့္ကို အလဟႆ ဆံုးရံႈးသြားရတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ"
*************************************