En nur unu semajno la mapo de militaj operacioj en Sirio tute ŝanĝiĝis. Antaŭ sep tagoj, usona prezidanto Donald Trump en ĉiuj liaj, kiel li nomas ĝin, granda kaj nekomparebla saĝo ordonis retiriĝon de la usonaj militistoj el la nordo de la lando. Kun ĉi tiu decido, li lanĉis tutan ĉenon de eventoj: la usonaj aliancanoj de siriaj kurdoj postvivis la perfidon, kaj antaŭ Turkio, la reĝimo de Bashar Assad, Rusio kaj Irano, kaj la IG malfermis senfinan varion de novaj perspektivoj.
En la ok jaroj, kiam la milito en Sirio daŭras, Mezoriento multe ŝanĝiĝis, kaj nova radikala turno okazis pasintsemajne. Eble la kvalitoj de prezidanto Trump helpis lin antaŭvidi estontajn eventojn. Sed eble lia kutimo sekvi instinktojn, kontraŭe, faris lin malkonsento en senfinaj politikaj maltrankviloj.
Antaŭ kelkaj jaroj estis klare, ke la sorto de Sirio ne decidos de ĝiaj civitanoj, sed de eksterlandanoj. Kun ĉiu nova interveno, la milito pligrandiĝis. Sed antaŭ diskuto pri la konkurenco de potencoj pri influo kaj potenco en Sirio, ni devas memori la viktimojn de ĉi tiu milito. Ĉiu ondo de la martelo estas katastrofo kaj morto por civiluloj. Por politikaj estroj, kiuj donas ordonojn, nepras fari antaŭrigardon de la filmeto el milit-disŝiritaj areoj. Ĉi tiuj kadroj estas facile troveblaj en la reto kaj ĉe televidaj kanaloj.