Darıxıram bəzən. Amma bu darıxmaq o darıxmaqdan deyil. Məsum gülümsəmə ilə birgə darıxmaqdı bu. Ürəyin kəpənək kimi pır-pır edərək darıxmasını necə izah edə bilərəm ki? Bunu ən yaxşı, ən gözəl şəkildə darıxmağı bacaranlar anlaya bilər. Darıxmağım üçün çox, çox səbəb var bəlkə də...
Birgəlik o vaxtı daha gözəl idi. Paylaşmağı ən gözəl şəkildə o zamanlar bacarırdıq. Gülümsəmək, xoşbəxt olmaq səbəbsiz idi, sərhədsiz idi, sərbəst idi, mühakiməsiz idi... O zamanlar suallar bitib tükənmirdi, cavab almaq istədiyimiz bütün sualları verməkdən çəkinmirdik. O vaxtlar qorxutmurdu cavablar... Ürəkdən gələn nəyisə etmək üçün saatlarla, günlərlə düşünmək lazım gəlmirdi. İstəyirdik və edirdik. Etdiklərimizin nəticəsi əvvəlcədən narahat etmirdi bizi. Çünki ağıl ilə ürəyin savaşı o vaxtlar yox idi. Ağılda, ürəkdə hər ikisi eyni zamanda həm döyünə, həmdə düşünə bilirdi.
O vaxtı onların da bir-birinə hörməti var idi: ikisidə eyni anda qərar verirdilər. Hörmət demişkən. Artıq hörmətin o vaxtlar heç bir ziyanı yox idi. Əksik hörmətində həmçinin. Ölçü vahidlərindən, tərəzidən istifadə etmirdik. Hər şeyin dəyəri eyni idi o vaxtlar : hər şey çox dəyərli idi. Heç kim o dəyərdən məhrum qalmırdı, məhrum etmirdik. Çünki o vaxtlar hər kəs dəyərdi buna.
Sevinmək, sevindirmək, sevmək üçün bədəl ödəmirdik; Peşmançılıq adında bir şeyin mövcudluğundan xəbərimiz belə yox idi; Dərs almaq ancaq məktəbdə olurdu; Ağlamaq yalnız yıxılan zaman mümkün ola bilərdi; İncitmək əlimizdən gəlməzdi; Bacara bilməzdik.
Gözəl şeylər olurdu həmişə; Gözəl arzulamağı bacarırdıq o vaxtlar. Şübhəsiz ki bir şeyi istədiyimiz hər şeydən daha çox, israrla istəmişik. Dedim axı gözəl arzulamağı bacarırqdıq. Ona görə də bu istək çox tez reallaşdı: Böyüdük... Gözümüzün altına düşən kirpikdən arzularımızın gerçək olmasını istəyəcək qədər məsum bir şəkildə böyüyən uşaqlar olaraq çox şanslıyıq bəlkə də...♡
