First day I started using steemit. “History of Thailand.”

rulesofsurvival(46)

Published in

#introduceyourself

Words

3360

Reading

15 min

Listen

Play

Hello friends. Today is the first day I started using steemit. I will introduce the country where I was born. I was born and raised in Thailand.

สวัสดีเพื่อนๆทุกคน วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันเริ่มใช้งาน steemit ฉันจะแนะนำประเทศที่ฉันเกิด ฉันเกิดและเติมโตที่ประเทศไทย

History of Thailand/ประวัติศาสตร์ของประเทศไทย

Thai people, who originally lived in southwestern China, migrated into mainland Southeast Asia over a period of many centuries. The oldest known mention of their existence in the region by the exonym Siamese is in a 12th-century inscription at the Khmer temple complex of Angkor Wat in Cambodia, which refers to syam, or "dark brown", people. "Siam" may have originated from the Sanskrit śyāma "dark", referring to the relative skin colour of its native people. Chinese: 暹羅; pinyin: Xiānluó was the name for the northern kingdom centred on Sukhothai and Sawankhalok, but to the Thai themselves, the name of the country has always been Mueang Thai.
คนไทยเดิมที่อาศัยอยู่ในตะวันตกเฉียงใต้ของจีนอพยพเข้ามาในแผ่นดินใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงหลายศตวรรษ การกล่าวถึงการกล่าวถึงการดำรงอยู่ของพวกเขาในภูมิภาคโดย exonym Siamese เป็นคำจารึกในศตวรรษที่ 12 ที่วัดเขมรของนครวัดในกัมพูชาซึ่งหมายถึง syam หรือ "dark brown" คน "สยาม" อาจเกิดขึ้นจากภาษาสันสกฤต "มืด" śyāmaหมายถึงผิวสีของชาวพื้นเมืองจีน: 暹羅; พินอิน: Xiānluó เป็นชื่อของอาณาจักรทางตอนเหนือที่มีศูนย์กลางอยู่ที่สุโขทัยและสวรรคโลก แต่สำหรับคนไทยชื่อของเมืองนี้คือเมืองไทย
The country's designation as Siam by Westerners likely came from the Portuguese. Portuguese chronicles noted that the Borommatrailokkanat, king of the Ayutthaya Kingdom, sent an expedition to the Malacca Sultanate at the southern tip of the Malay Peninsula in 1455. Following their conquest of Malacca in 1511, the Portuguese sent a diplomatic mission to Ayutthaya. A century later, on 15 August 1612, The Globe, an East India Company merchantman bearing a letter from King James I, arrived in "the Road of Syam".[4]:18 "By the end of the 19th century, Siam had become so enshrined in geographical nomenclature that it was believed that by this name and no other would it continue to be known and styled.
การกำหนดให้เป็นประเทศสยาม โดยชาวตะวันตกอาจมาจากชาวโปรตุเกส พงศาวดารตั้งข้อสังเกตว่า Borommatrailokkanat กษัตริย์ของราชอาณาจักรอยุธยาส่งการเดินทางไปยังแหลมมลายูที่ปลายด้านใต้ของคาบสมุทรมลายูในปี ค.ศ. 1455 หลังจากการพิชิตมะละกาในปี ค.ศ. 1511 โปรตุเกสได้ส่งทูตไปยังอยุธยา หนึ่งศตวรรษต่อมาเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1612 บริษัท ลูกเรือชาวอินเดียตะวันออกซึ่งมีจดหมายจากกษัตริย์เจมส์ฉันมาถึง "ถนนแห่งไซาม" "เมื่อสิ้นศตวรรษที่ 19 กลายเป็นประดิษฐานไว้ในตรรกะทางภูมิศาสตร์ที่เชื่อกันว่าชื่อนี้และไม่มีใครจะยังคงเป็นที่รู้จักและมีสไตล์
Indianised kingdoms such as the Mon, the Khmer Empire and Malay states of the Malay Peninsula and Sumatra had ruled the region. The Thai established their own states: Ngoenyang, the Sukhothai Kingdom, the Kingdom of Chiang Mai, Lan Na and the Ayutthaya Kingdom. These states fought each other and were under constant threat from the Khmers, Burma and Vietnam. Much later, the European colonial powers threatened in the 19th and early 20th centuries, but Thailand survived as the only Southeast Asian state to avoid European colonial rule because the French and the British decided it would be a neutral territory to avoid conflicts between their colonies. After the end of the absolute monarchy in 1932, Thailand endured sixty years of almost permanent military rule before the establishment of a democratically elected-government system. In 2014 there was yet another coup d'état.
อาณาจักรที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอินเดียนเช่นมอญอาณาจักรเขมรและรัฐมลายูของคาบสมุทรมลายูและสุมาตราปกครองประเทศนี้ ชาวไทยได้ก่อตั้งรัฐของตนเองขึ้น ได้แก่ ธเนนทรราชอาณาจักรสุโขทัยราชอาณาจักรเชียงใหม่ลานนาและราชอาณาจักรอยุธยา รัฐเหล่านี้ต่อสู้กันและอยู่ภายใต้การคุกคามอย่างต่อเนื่องจากชาวเขมรพม่าและเวียดนาม หลังจากนั้นอาณานิคมของยุโรปก็ถูกข่มขู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้น แต่ประเทศไทยก็รอดชีวิตเป็นประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพียงแห่งเดียวเพื่อหลีกเลี่ยงการปกครองอาณานิคมของยุโรปเพราะฝรั่งเศสและอังกฤษตัดสินใจว่าจะเป็นดินแดนที่เป็นกลางเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างอาณานิคมของตน หลังจากสิ้นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในปีพ. ศ. 2475 ประเทศไทยต้องทนทุกข์ทรมานกับกฎเกณฑ์ทางการทหารเกือบร้อยหกสิบปีก่อนที่จะมีการจัดตั้งระบบราชการที่ได้รับการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตย ในปี 2014 มีการรัฐประหารอีกครั้ง

Prehistoric Thailand/ยุคก่อนประวัติศาสตร์ไทย

Prior to the southwards migration of the Tai peoples from Yunnan in the 10th century, mainland Southeast Asia had been a home to various indigenous communities for thousands of years. The recent discovery of Homo erectus fossils such as Lampang man is an example of archaic hominids. The remains were first discovered during excavations in Lampang Province. The finds have been dated from roughly 1,000,000–500,000 years ago in the Pleistocene. Stone artefacts dating to 40,000 years ago have been recovered from, e.g., Tham Lod rockshelter in Mae Hong Son and Lang Rongrien Rockshelter in Krabi, peninsular Thailand. The archaeological data between 18,000–3,000 years ago primarily derive from cave and rock shelter sites, and are associated with Hoabinhian foragers.
ก่อนที่จะมีการโยกย้ายถิ่นใต้ของชาวไท่จากยูนนานในศตวรรษที่ 10 แผ่นดินใหญ่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นที่ตั้งของชุมชนชนเผ่าพื้นเมืองหลายพันปี การค้นพบฟอสซิล Homo erectus ล่าสุดเช่นคนลำปางเมื่อไม่นานมานี้เป็นตัวอย่างของ hominids คร่ำคร่า ซากศพถูกค้นพบครั้งแรกระหว่างการขุดค้นในจังหวัดลำปาง พบในสมัย Pleistocene ประมาณ 1,000,000-500,000 ปี สิ่งประดิษฐ์จากหินมีอายุ 40,000 ปีที่ผ่านมาได้รับการกู้คืนจากเช่นถ้ำลอด rockshelter ในแม่ฮ่องสอนและ Lang Rongrter Rockshelter ในจังหวัดกระบี่คาบสมุทรไทย ข้อมูลทางโบราณคดีระหว่าง 18,000-3,000 ปีที่ผ่านมาส่วนใหญ่เป็นผลมาจากถ้ำและที่พักพิงของหินและเกี่ยวข้องกับชาว Hoabinhian foragers

Initial states of Thailand/รัฐเริ่มต้นของประเทศไทย

There are many sites in Thailand dating to the Bronze (1500-500 BCE) and Iron Ages (500 BCE-500 CE). The most thoroughly researched of these sites are in the country's northeast, especially in the Mun and Chi River valleys. The Mun River in particular is home to many "moated" sites composed of mounds surrounded by ditches and ramparts. The mounds contain evidence of prehistoric occupation.
มีเว็บไซต์หลายแห่งในประเทศไทยตั้งชื่อว่าบรอนซ์ (1500-500 ก่อนคริสตศักราช) และยุคเหล็ก (500 BCE-500 CE) การค้นคว้าวิจัยอย่างละเอียดถี่ถ้วนที่สุดของพื้นที่เหล่านี้อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหุบเขาแม่น้ำมูลและแม่น้ำ Chi แม่น้ำมูลโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นที่ตั้งของ "Moated" เว็บไซต์ประกอบด้วยกองที่ล้อมรอบด้วยคูน้ำและกำแพงเพชร กองทหารมีหลักฐานการยึดครองในยุคก่อนประวัติศาสตร์
Around the first century, according to epigraphy of the Kingdom of Funan and the records of Chinese historians, a number of trading settlements of the south appear to have been organised into several Malay states, among the earliest of which are believed to be Langkasuka and Tambralinga. Some trading settlements show evidence of trade with the Roman Empire: a Roman gold coin showing Roman emperor Antoninus Pius (161 CE) has been found in southern Thailand.
ราวศตวรรษที่ 1 ตามบันทึกประจำวันของราชอาณาจักรฟูนันและประวัติของนักประวัติศาสตร์จีนการชำระหนี้การค้าขายทางภาคใต้จำนวนมากได้รับการจัดเป็นประเทศมลายูหลายแห่งซึ่งเป็นกลุ่มแรก ๆ ที่เชื่อกันว่าเป็น Langkasuka และ Tambralinga . การค้าขายบางส่วนแสดงหลักฐานการค้ากับจักรวรรดิโรมัน: พบเหรียญทองคำโรมันที่แสดงให้เห็นจักรพรรดิแห่งกรุงโรม Antoninus Pius (161 ซีอี) ในภาคใต้ของประเทศไทย

Ancient civilizations/อารยธรรมโบราณ

Prior to the arrival of the Thai people and culture into what is now Thailand, the region hosted a number of indigenous Austroasiatic-speaking and Malayo-Sumbawan-speaking civilisations. However, little is known about Thailand before the 13th century, as the literary and concrete sources are scarce and most of the knowledge about this period is gleaned from archaeological evidence. Similar to other regions in Southeast Asia, Thailand was heavily influenced by the culture and religions of India, starting with the Kingdom of Funan around the first century until the Khmer Empire. Indian influence on Siamese culture was partly the result of direct contact with Indian settlers, but mainly it was brought about indirectly via the Indianised kingdoms of Dvaravati, Srivijaya and the Khmer Empire. E. A. Voretzsch believes that Buddhism must have been flowing into Thailand from India at the time of the Indian emperor Ashoka of the Maurya Empire and into the first millennium after Christ.[8] Later Thailand was influenced by the south Indian Pallava dynasty and north Indian Gupta Empire.
ก่อนที่คนไทยและวัฒนธรรมจะมาถึงประเทศไทยตอนนี้ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีอารยธรรมแบบออสโตรไลซิลิกและมาลายา - ซุมลาวะ อย่างไรก็ตามชาวไทยไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับประเทศไทยมาก่อนศตวรรษที่ 13 เนื่องจากแหล่งข้อมูลทางวรรณกรรมและคอนกรีตขาดแคลนและความรู้ส่วนใหญ่เกี่ยวกับช่วงเวลานี้ได้มาจากหลักฐานทางโบราณคดี คล้ายคลึงกับภูมิภาคอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ประเทศไทยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมและศาสนาของอินเดียโดยเริ่มจากราชอาณาจักรฟูนันรอบศตวรรษที่ 1 จนกระทั่งถึงอาณาจักรเขมร อิทธิพลของชาวอินเดียต่อวัฒนธรรมสยามเป็นผลมาจากการติดต่อโดยตรงกับผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอินเดีย แต่ส่วนใหญ่ถูกนำเข้ามาโดยทางอ้อมผ่านราชอาณาจักรของทวารวดีศรีวิชัยและอาณาจักรเขมรของอินเดีย E. A. Voretzsch เชื่อว่าพระพุทธศาสนาต้องได้รับการไหลเข้ามาในประเทศไทยจากประเทศอินเดียในขณะที่จักรพรรดิอินเดียอโศกแห่งจักรวรรดิ Maurya และเข้าสู่สหัสวรรษแรกหลังจากพระเยซูคริสต์ ต่อมาประเทศไทยได้รับอิทธิพลจากราชวงศ์อินเดียใต้และ Pallava North Indian Gupta Empire

Dvaravati/สมัยทวารวดี

The Chao Phraya River in what is now central Thailand had once been the home of the Mon Dvaravati culture, which prevailed from the 7th century to the 10th century. The existence of the civilisations had long been forgotten by the Thai when Samuel Beal discovered the polity among the Chinese writings on Southeast Asia as "Duoluobodi". During the early 20th century archaeologists led by George Coedès made excavations in what is now Nakhon Pathom Province and found it to be a centre of Dvaravati culture. The constructed name Dvaravati was confirmed by a Sanskrit plate inscription containing the name "Dvaravati".
แม่น้ำเจ้าพระยาในตอนนี้ตอนกลางของประเทศไทยเคยเป็นที่ตั้งของวัฒนธรรมมณฑ่าทวารวดีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึงศตวรรษที่ 10 การดำรงอยู่ของอารยธรรมได้ถูกลืมไปโดยคนไทยเมื่อซามูเอลบีลค้นพบรัฐธรรมนูญในบรรดางานเขียนของจีนเกี่ยวกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ว่าเป็น "Duoluobodi" ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 นักโบราณคดีนำโดยCoedès George ทำให้การขุดค้นในสิ่งที่เป็นจังหวัดนครปฐมและพบว่ามันเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมทวารวดี ชื่อทวารวดีได้รับการยืนยันจากแผ่นจารึกสันสกฤตซึ่งมีชื่อว่า "ทวารวดี"

Later on, many more Dvaravati sites were discovered throughout the Chao Phraya valley. The two most important sites were Nakorn Pathom and U Thong (in modern U Thong District, Suphan Buri Province). The inscriptions of Dvaravati were in Sanskrit and Mon using the script derived from the Pallava alphabet of the South Indian Pallava dynasty.
ต่อมามีการค้นพบทวารวดีอีกหลายแห่งในหุบเขาเจ้าพระยา สถานที่สำคัญ 2 แห่ง ได้แก่ นครปฐมและอู่ทอง (ในสมัยอู่ทองจังหวัดสุพรรณบุรี) จารึกของทวารวดีในภาษาสันสกฤตและมอญใช้สคริปต์ที่มาจากตัวอักษร Pallava ของราชวงศ์อินเดียใต้ Pallava
The religion of Dvaravati is thought to be Theravada Buddhism through contacts with Sri Lanka, with the ruling class also participating in Hindu rites. The Dvaravati art, including the Buddha sculptures and stupas, showed strong similarities to those of the Gupta Empire of India. The most prominent production of Dvaravati art are dharmachakras, stone wheels signifying Buddhist principles. The eastern parts of the Chao Phraya valley were subjected to a more Khmer and Hindu influence as the inscriptions are found in Khmer and Sanskrit.
ศาสนาของทวารวดีคิดว่าเป็นพุทธศาสนาเถรวาทผ่านการติดต่อกับศรีลังกาโดยชนชั้นปกครองยังมีส่วนร่วมในพิธีกรรมฮินดู ศิลปะทวารวดีรวมถึงรูปปั้นพระพุทธรูปและเจดีย์แสดงให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกันอย่างมากกับจักรวรรดิแคนด์ของอินเดีย การผลิตที่โดดเด่นที่สุดของศิลปะทวารวดีคือ dharmachakras, หินล้อแสดงหลักการทางพุทธศาสนา ส่วนทางฝั่งตะวันออกของหุบเขาเจ้าพระยาได้รับอิทธิพลของชาวเขมรและชาวฮินดูมากขึ้นเนื่องจากจารึกมีอยู่ในภาษาเขมรและภาษาสันสกฤต
Dvaravati was not a kingdom but a network of city-states paying tribute to more powerful ones according to the mandala political model. Dvaravati culture expanded into Isan as well as south as far as the Kra Isthmus. Dvaravati was a part of ancient international trade as Roman artefacts were also found and Dvaravati tributes to the Tang Chinese court are recorded. The culture lost power around the 10th century when they submitted to the more unified Lavo-Khmer polity.
ทวารวดีไม่ได้เป็นอาณาจักร แต่เครือข่ายของรัฐในเมืองก็จ่ายเงินค่าเครื่องบรรณาการให้แก่คนมีพลังมากขึ้นตามรูปแบบทางการเมืองของจักรวาล วัฒนธรรมทวารวดีขยายไปสู่ภาคอีสานและภาคใต้จนถึงอาณาเขตของ Kra Isthmus ทวารวดีเป็นส่วนหนึ่งของการค้าระหว่างประเทศโบราณเนื่องจากพบสิ่งของโบราณวัตถุของชาวโรมันและทวารวดีทวารวดีส่งไปยังศาลจีน วัฒนธรรมสูญเสียอำนาจไปราว ๆ ศตวรรษที่ 10 เมื่อพวกเขาเสนอให้รัฐธรรมนูญ Lavo-Khmer เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

Classical Thailand

From about the 10th century to the 14th century, Thailand is known through archaeological findings and a number of local legends. The period saw Khmer domination over a large portion of the Chao Phraya basin and Isan. The expansion of Tai tribes and their culture southwards also happened during the classical era.
จากศตวรรษที่ 10 ถึงศตวรรษที่ 14 ประเทศไทยเป็นที่รู้จักจากผลการสำรวจทางโบราณคดีและตำนานพื้นบ้านจำนวนมาก ช่วงนี้เห็นการครอบงำของชาวเขมรในพื้นที่ส่วนใหญ่ของอ่างเก็บน้ำเจ้าพระยาและอีสาน การขยายตัวของไทชนเผ่าและวัฒนธรรมของพวกเขาไปทางทิศใต้ยังเกิดขึ้นในยุคคลาสสิก

Sukhothai Kingdom (1238–1438)/อาณาจักรสุโขทัย (1238-1438)

Thai city-states gradually became independent of the weakened Khmer Empire. It is said that Sukhothai Kingdom was established as a strong sovereign kingdom by Sri Indraditya in 1238. A political feature which "classic" Thai historians call "father governs children" existed at this time. Everybody could bring their problems to the king directly, as there was a bell in front of the palace for this purpose. The city briefly dominated the area under King Ram Khamhaeng, who tradition and legend states established the Thai alphabet, but after his death in 1365, Sukhothai fell into decline and became subject to another emerging Thai state, the Ayutthaya Kingdom in the lower Chao Phraya area.
เมืองไทยของไทยค่อยๆเป็นอิสระจากจักรวรรดิเขมรอ่อนแอ มีการกล่าวกันว่าราชอาณาจักรสุโขทัยได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปีพศ. 1238 โดยราชมงคลศรีบูรพาในฐานะราชอาณาจักรสุโขทัยที่เข้มแข็งซึ่งเป็นลักษณะทางการเมืองที่นักประวัติศาสตร์ชาวไทยเรียกกันว่า "บิดาปกครองเด็ก ๆ "ในขณะนี้ ทุกคนสามารถนำปัญหาของตนไปหากษัตริย์ได้โดยตรงเนื่องจากมีเสียงกระดิ่งอยู่หน้าพระราชวังเพื่อจุดประสงค์นี้ เมืองนี้ครองราชย์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช และพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชและพระนครศรีอยุธยา

Another Thai state that coexisted with Sukhothai was the eastern state of Lan Na centred in Chiang Mai. King Mangrai was its founder. This city-state emerged in the same period as Sukhothai. Evidently Lan Na became closely allied with Sukhothai. After the Ayutthaya Kingdom had emerged and expanded its influence from the Chao Phraya valley, Sukhothai was finally subdued. Fierce battles between Lan Na and Ayutthaya also constantly took place and Chiang Mai was eventually subjugated, becoming Ayutthaya's vassal.
อีกรัฐหนึ่งของไทยที่อาศัยอยู่ร่วมกับสุโขทัยคือรัฐทางตอนเหนือของลานนาที่อยู่กึ่งกลางของจังหวัดเชียงใหม่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นผู้ก่อตั้ง เมืองแห่งนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกับจังหวัดสุโขทัย เห็นได้ชัดว่าลานนากลายเป็นพันธมิตรกับสุโขทัย หลังจากที่ราชอาณาจักรอยุธยาได้เกิดและขยายอิทธิพลจากหุบเขาเจ้าพระยาสุโขทัยในที่สุดก็ทรุดโทรม การต่อสู้ที่รุนแรงระหว่างลานนาและอยุธยายังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและเชียงใหม่ก็ถูกปราบปรามในที่สุดกลายเป็นข้าราชบริพารของอยุธยา
Lan Na's independent history ended in 1558, when it finally fell to the Burmese. It was dominated by Burma until the late-18th century. Local leaders then rose up against the Burmese with the help of the rising Thai kingdom of Thonburi of King Taksin. The "Northern City-States" then became vassals of the lower Thai kingdoms of Thonburi and Bangkok. In the early 20th century they were annexed and became part of modern Siam, the country that is now called "Thailand".
ประวัติศาสตร์ที่เป็นอิสระของลานนาสิ้นสุดลงในปีพศ. 1558 ในที่สุดเมื่อพม่าตกไป มันถูกครอบงำโดยพม่าจนกระทั่งปลายศตวรรษที่ 18 ผู้นำท้องถิ่นลุกขึ้นต่อต้านชาวพม่าด้วยความช่วยเหลือของอาณาจักรไทยที่กำลังขึ้นในเมืองธนบุรีของสมเด็จพระเจ้าตากสิน "เมืองทางตอนเหนือของประเทศ" ได้กลายเป็นราชอาณาจักรของราชอาณาจักรไทยตอนล่างของธนบุรีและกรุงเทพฯ ในตอนต้นศตวรรษที่ 20 พวกเขาถูกยึดและกลายเป็นส่วนหนึ่งของสยามปัจจุบันประเทศที่เรียกว่า "ประเทศไทย"

Ayutthaya period (1351–1767)/สมัยอยุธยา (1351-1767)

The city of Ayutthaya was on a small island, encircled by three rivers. Due to its defensible location, Ayutthaya quickly became powerful, politically, and economically. Ayutthaya's name is derived from Ayodhya, an Indian holy city.
เมืองอยุธยาตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ล้อมรอบด้วยแม่น้ำสามสาย กรุงศรีอยุธยาเริ่มมีบทบาททางการเมืองและเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ชื่อของอยุธยามาจากเมืองอโยธยาเมืองศักดิ์สิทธิ์ของอินเดีย

The first ruler of the Kingdom of Ayutthaya, King Uthong (r. 1351-1369), made two important contributions to Thai history: the establishment and promotion of Theravada Buddhism as the official religion to differentiate his kingdom from the neighbouring Hindu kingdom of Angkor and the compilation of the Dharmaśāstra, a legal code based on Hindu sources and traditional Thai custom. The Dharmaśāstra remained a tool of Thai law until late in the 19th century.
ผู้ปกครองคนแรกของราชอาณาจักรอยุธยาคือกษัตริย์อู่ทอง (รศ. 1351-1369) มีบทบาทสำคัญสองประการในประวัติศาสตร์ไทยคือการจัดตั้งและส่งเสริมพระพุทธศาสนาเถรวาทเป็นศาสนาอย่างเป็นทางการเพื่อแยกแยะอาณาจักรของพระองค์ออกจากอาณาจักรฮินดู การรวบรวมDharmaśāstra, รหัสทางกฎหมายขึ้นอยู่กับแหล่งฮินดูและประเพณีไทยดั้งเดิม Dharmaśāstraยังคงเป็นเครื่องมือของกฎหมายไทยจนถึงปลายศตวรรษที่ 19
In 1511 Duke Afonso de Albuquerque dispatched Duarte Fernandes as an envoy to the Ayutthaya Kingdom, known then to Europeans as the "Kingdom of Siam". This contact with the West during the 16th century led to a period of economic growth as lucrative trade routes were established. Ayutthaya became one of the most prosperous cities in Southeast Asia. According to George Modelski, Ayutthaya is estimated to have been the largest city in the world in 1700 CE, with a population around one million. Trade flourished, with the Dutch and Portuguese among the most active foreigners in the kingdom, together with the Chinese and Malayans.
ในปี ค.ศ. 1511 ดยุค Afonso de Albuquerque ส่ง Duarte Fernandes เป็นทูตไปยังอาณาจักรอยุธยา การติดต่อกับตะวันตกในช่วงศตวรรษที่ 16 นี้ทำให้ระยะเวลาการเติบโตทางเศรษฐกิจกลายเป็นเส้นทางการค้าที่ร่ำรวยขึ้น อยุธยากลายเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตามที่จอร์จ Modelski กรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกในปี ค.ศ. 1700 โดยมีประชากรประมาณหนึ่งล้านคน การค้าเจริญรุ่งเรืองกับชาวดัตช์และโปรตุเกสท่ามกลางชาวต่างชาติที่ใช้งานมากที่สุดในราชอาณาจักรพร้อมกับจีนและมาเลย์
The Ayutthaya Period is known as golden age of Thai Literature, Art and Trade with eastern and western world. In Ayutthaya period was also considered as "golden age of medicine in Thailand" due to progress in the field of medicine at that time.
สมัยอยุธยาเป็นยุคทองของวรรณคดีไทยศิลปะและการค้ากับโลกตะวันออกและตะวันตก ในสมัยกรุงศรีอยุธยาได้รับการยกย่องว่าเป็น "ยุคทองของยาในประเทศไทย" เนื่องจากความคืบหน้าในด้านการแพทย์ในขณะนั้น

Thonburi period (1768–1782)/ธนบุรี (1768-1782)

After more than 400 years of power, in 1767, the Kingdom of Ayutthaya was brought down by invading Burmese armies, its capital burned, and the territory split. Despite its complete defeat and occupation by Burma, Siam made a rapid recovery. The resistance to Burmese rule was led by a noble of Chinese descent, Taksin, a capable military leader. Initially based at Chanthaburi in the southeast, within a year he had defeated the Burmese occupation army and re-established a Siamese state with its capital at Thonburi on the west bank of the Chao Phraya, 20 km from the sea. In 1768 he was crowned as King Taksin (now officially known as "Taksin the Great").
หลังจากใช้อำนาจมากกว่า 400 ปีในปีพ. ศ. 2310 ราชอาณาจักรอยุธยาถูกรุกรานโดยกองทัพของพม่าเผาเมืองหลวงและแยกดินแดน แม้จะพ่ายแพ้และยึดครองพม่าอย่างสมบูรณ์ แต่สยามก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ความต้านทานต่อการปกครองของพม่าถูกนำโดยชนเผ่าเชื้อสายจีนผู้สูงศักดิ์ Taksin ผู้นำทางทหารที่มีความสามารถ เริ่มต้นที่จังหวัดจันทบุรีทางตะวันออกเฉียงใต้ภายในปีพ่ายแพ้กองทัพพม่าและสร้างรัฐสยามขึ้นใหม่โดยมีเมืองหลวงธนบุรีอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งห่างจากทะเล 20 กม. ในปี พ.ศ. 2311 เขาได้รับตำแหน่งมงกุฎในฐานะกษัตริย์ตากสิน (ปัจจุบันเป็นที่รู้จักอย่างเป็นทางการว่า "ตากสินมหาราช")

Nification war of 5 separate states/สงคราม 5 รัฐ

After the sacking of Ayutthaya, the country had fallen apart, due to the disappearance of the central authority. Besides King Taksin, who had organized his force in the southeastern provinces, Prince Teppipit, King Boromakot's son, who had been unsuccessful in a diversionary action against the Burmese in 1766, had set himself up as the ruler of Phimai holding sway over the eastern provinces including Nakhon Ratchasima or Khorat, while the Governor of Phitsanulok, whose first name was Ruang (Thai:เรือง), had proclaimed himself independent, with the territory under his control extending to the province of Nakhon Sawan. North of Phitsanulok was the town of Sawangburi (known as Fang in Uttaradit Province), where a Buddhist monk named Ruan had made himself a prince, appointing fellow monks as army commanders. He had himself pursued Buddhist studies at Ayutthaya with such excellent results that he had been appointed the chief monk of Sawangburi by King Boromakot. The southern provinces as far north as Chumphon, a Pra Palad who was the acting Governor of Nakhon Si Thammarat declared his independence and raised himself to a princely rank.
หลังจากการปราบปรามยาอยุธยาประเทศได้หลุดออกไปเนื่องจากการหายตัวไปของผู้มีอำานาจกลาง นอกจากกษัตริย์สมเด็จพระเจ้าตากสินซึ่งจัดกองกำลังในจังหวัดชายแดนภาคใต้เจ้าชายทีปปิพิทบุตรชายของกษัตริย์บรมโกศซึ่งไม่ประสบความสำเร็จในการทำสงครามกับชาวพม่าในปีพ. ศ. 2520 ได้ตั้งตัวเองเป็นเจ้าเมืองพิมายที่มีอิทธิพลเหนือจังหวัดทางภาคตะวันออก รวมทั้งจังหวัดนครราชสีมาหรือโคราชขณะที่ผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลกมีชื่อว่าเรือง (เรืองไทย) ประกาศตัวว่าเป็นเอกราชโดยมีอาณาเขตที่ควบคุมอยู่ในจังหวัดนครสวรรค์ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดพิษณุโลกเป็นเมืองของจังหวัดสวรรคโลกที่เรียกว่าฝางในจังหวัดอุตรดิตถ์ซึ่งพระภิกษุสงฆ์ชื่อหวู่ได้ทำตัวให้เป็นเจ้าชายแต่งตั้งให้เพื่อนพระสงฆ์เป็นผู้บัญชาการทหารบก เขาเองก็ได้ศึกษาค้นคว้าทางพุทธศาสนาที่พระนครศรีอยุธยาด้วยผลงานที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงแต่งตั้งให้เป็นพระภิกษุสงฆ์ของเมืองสรวงบุรีโดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่จังหวัดชุมพรพระปรมาณูผู้ซึ่งทำหน้าที่ผู้ว่าราชการจังหวัดนครศรีธรรมราชได้ประกาศเอกราชและยกระดับขึ้นเป็นเจ้าชาย
Having firmly established his power at Thonburi, King Taksin set out to reunify the old kingdom, crushing regional rivals. After a temporary repulse by the Governor of Phitsanulok, he concentrated on the defeat of the weakest one first. Prince Teppipit of Phimai was quelled and executed in 1768. Chao Narasuriyawongse, one of Taksin's nephews, was substituted for him as governor. King Taksin himself led an expedition against him and took it, but the prince disappeared and could not be found again.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาอำนาจขึ้น ณ กรุงธนบุรีอย่างเป็นทางการแล้วกษัตริย์สมเด็จพระเจ้าตากสินออกเดินทางไปสมทบกับอาณาจักรเก่า ๆ หลังจากที่ผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลกได้รับการปลดปล่อยชั่วคราวแล้ว เขาจดจ่ออยู่กับความพ่ายแพ้ของคนอ่อนแอที่สุดคนแรก เจ้าชายทิปปิพิทพิมายถูกปราบและประหารชีวิตในปี พ.ศ. 2311 เจ้านาราสิริวงศ์หนึ่งในหลานชายของตากสินถูกแทนที่ด้วยเขาในฐานะผู้ว่าราชการจังหวัด พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าฟ้าทักษิณทรงเสด็จพระราชดำเนินไปหาพระองค์และทรงยึดเมืองนั้น แต่เจ้าชายก็หายตัวไปและไม่สามารถพบได้อีก
In dealing with the Prince of Nakhon Si Thammarat, who was taken prisoner by the loyal Governor of Pattani, the king not only pardoned him but also favoured him with a residence at Thonburi.
ในการจัดการกับเจ้าชายนครศรีธรรมราชผู้ซึ่งถูกคุมขังโดยผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานีที่จงรักภักดีพระมหากษัตริย์ไม่เพียง แต่ทรงให้อภัยพระองค์เท่านั้น แต่ยังทรงโปรดปรานพระองค์ด้วยที่ประทับที่ธนบุรี

Sinicization of Siam

In Thonburi period, the beginning of the Chinese mass immigration fell to Siam. Through the availability of Chinese workers, trade, agriculture and craftsmen flourished. However, the first Chinese rebellions had to be suppressed. However, later due to stress and many factors, King Taksin went mad. After a coup d'état removing Taksin from power was restored by General Chakri (later becoming Rama I), Taksin was sentenced to death on Wednesday, 10 April 1782.
ในช่วงเริ่มต้นของการอพยพชาวจีนส่วนใหญ่ในเมืองธนบุรีลงสู่สยาม ผ่านการมีคนงานจีนการค้าเกษตรกรรมและช่างฝีมือเจริญรุ่งเรือง อย่างไรก็ตามการกบฏจีนครั้งแรกต้องถูกระงับ อย่างไรก็ตามภายหลังจากความเครียดและหลายปัจจัยกษัตริย์ตากสินกลายเป็นคนบ้า หลังจากการรัฐประหารเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2525 (พ.ศ. 2525) ได้รับความเสียหายจากการถูกรัฐประหารโดยสมเด็จพระจักรพรรดิสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามบรมราชกุมารี

Rattanakosin period (1782–present)/สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ (พ.ศ. 2325)

General Chakri succeeded Taksin in 1782 as Rama I, the first king of the Chakri dynasty. In the same year he founded a new capital city across the Chao Phraya River in an area known as Rattanakosin Island. (While settlements on both banks were commonly called Bangkok, both the Burney Treaty of 1826 and the Roberts Treaty of 1833 refer to the capital as the City of Sia-Yut'hia.) In the 1790s, Burma was defeated and driven out of Siam, as it was then called. Lan Na also became free of Burmese occupation, but was reduced to the Kingdom of Chiang Mai. The king of the new dynasty was installed as a tributary ruler of the Chakri monarch.
นายจักรีได้เข้ารับตำแหน่งสมเด็จพระเจ้าตากสินในปีพศ. 1782 เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวราชวงศ์จักรี ในปีเดียวกันนั้นเขาก่อตั้งเมืองหลวงใหม่ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในบริเวณที่เรียกว่าเกาะรัตนโกสินทร์ (ในขณะที่การตั้งถิ่นฐานในทั้งสองธนาคารถูกเรียกโดยทั่วไปว่ากรุงเทพฯทั้งสนธิสัญญา Burney ของ 1826 และ Roberts สนธิสัญญา 1833 หมายถึงเมืองหลวงเป็นเมือง Sia - Yut'hia.) ในยุค 1790 พม่าได้พ่ายแพ้และขับเคลื่อน ออกจากสยามแล้วตามที่เรียก ลานนายังเป็นอิสระจากการยึดครองของชาวพม่า แต่ก็ลดลงสู่ราชอาณาจักรเชียงใหม่ กษัตริย์แห่งราชวงศ์ใหม่ได้รับการติดตั้งเป็นผู้ปกครองของกษัตริย์จักรี

Democratic elections and the return of the military/ประชาธิปไตยการเลือกตั้งและการกลับมาของทหาร

Elections were held in January 1946. These were the first elections in which political parties were legal, and Pridi's People's Party and its allies won a majority. In March 1946 Pridi became Siam's first democratically elected prime minister. In 1946, after he agreed to hand back the Indochinese territories occupied in 1941 as the price for admission to the United Nations, all wartime claims against Siam were dropped and substantial US aid was received.
การเลือกตั้งถูกจัดขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1946 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งครั้งแรกในพรรคการเมืองที่ถูกกฎหมายและพรรคประชาชนของ Pridi และพันธมิตรได้รับเสียงข้างมาก ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2489 ปรีดีกลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งจากสยามในระบอบประชาธิปไตย ในปีพ. ศ. 2489 หลังจากที่เขาตกลงที่จะมอบดินแดนอินโดจีนขึ้นในปีพ. ศ. 2484 ในราคาสำหรับการเข้าประเทศสหประชาชาติการเรียกร้องค่าเสียหายทั้งหมดในช่วงสงครามกับสยามถูกทิ้งและได้รับความช่วยเหลืออย่างมากจากสหรัฐฯ
In December 1945, the young king Ananda Mahidol had returned to Siam from Europe, but in July 1946 he was found shot dead in his bed, under mysterious circumstances. Three palace servants were tried and executed for his murder, although there are significant doubts as to their guilt and the case remains both murky and a highly sensitive topic in Thailand today. The king was succeeded by his younger brother, Bhumibol Adulyadej. In August Pridi was forced to resign amid suspicion that he had been involved in the regicide. Without his leadership, the civilian government foundered, and in November 1947 the army, its confidence restored after the debacle of 1945, seized power. After an interim Khuang-headed government, in April 1948 the army brought Phibun back from exile and made him prime minister. Pridi in turn was driven into exile, eventually settling in Beijing as a guest of the PRC.
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2488 กษัตริย์อนันดาได้กลับมายังสยามจากยุโรป แต่ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 เขาถูกยิงตายในเตียงของเขาภายใต้สถานการณ์ลึกลับ สามคนรับใช้พระราชวังได้รับการพยายามและประหารชีวิตในข้อหาฆาตกรรมแม้ว่าจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับความผิดของพวกเขา แต่กรณีนี้ก็ยังคงเป็นเรื่องที่มืดมนและเป็นเรื่องที่มีความละเอียดอ่อนในประเทศไทยในปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ในเดือนสิงหาคม Pridi ถูกบังคับให้ลาออกท่ามกลางความสงสัยว่าเขาได้มีส่วนร่วมในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หากปราศจากความเป็นผู้นำรัฐบาลพลเรือนก็พลุ่งพล่านและในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2490 กองทัพได้รับการบูรณะขึ้นหลังจากการพังทลายของปีพ. ศ. หลังจากรัฐบาลระหว่างรัฐบาลในเดือนเมษายน พ.ศ. 2491 กองทัพได้นํา Phibun กลับมาจากการเนรเทศและทําให้เขาเป็นนายกรัฐมนตรี ในที่สุดก็ถูกเนรเทศออกจาก Pridi ปักหลักปักกิ่งในฐานะแขกคนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน
Phibun's return to power coincided with the onset of the Cold War and the establishment of a communist regime in North Vietnam. He soon won the support of the United Nations. Once again political opponents were arrested and tried, and some were executed. During this time, several of the key figures in the wartime Free Thai underground, including Thawin Udom, Thawi Thawethikul, Chan Bunnak, and Tiang Sirikhanth, were eliminated in extra-legal fashion by the Thai police, run by Phibun's ruthless associate Phao Sriyanond. There were attempted counter-coups by Pridi supporters in 1948, 1949, and 1951, the second leading to heavy fighting between the army and navy before Phibun emerged victorious. In the navy's 1951 attempt, popularly known as the Manhattan Coup, Phibun was nearly killed when the ship where he was held hostage was bombed by the pro-government air force.
การกลับมาของอำนาจของ Phibun สอดคล้องกับการเริ่มสงครามเย็นและการจัดตั้งระบอบคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือ ในไม่ช้าเขาก็ได้รับการสนับสนุนจากองค์การสหประชาชาติ อีกครั้งหนึ่งฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองถูกจับกุมและพยายามและบางส่วนถูกประหารชีวิต ในช่วงเวลานี้หลายรูปที่สำคัญในสงครามเย็นฟรีไทม์ของไทย ได้แก่ ทวิชยุฎ, ทวีวลีธวัชกุล, จันบุญนัคและทิชัยสิริราชสีมาได้รับการคัดค้านจากนายตำรวจภูธรไทยโดยนายตำรวจภูธรภูรินนท์ซึ่งเป็นนายทหารที่ไร้ความปรานีของนายไพบูลย์ มีการพยายามต่อต้านเคาน์เตอร์ - ปฎิวัติโดยผู้สนับสนุน Pridi ในปี 1948, 1949 และ 1951 ซึ่งเป็นครั้งที่สองที่นำไปสู่การสู้รบระหว่างกองทัพและกองทัพเรือก่อนที่ Phibun จะได้รับชัยชนะ ในความพยายามของกองทัพเรือเมื่อปีพ. ศ. 2494 ซึ่งเป็นที่รู้จักแพร่หลายว่ารัฐประหารในรัฐแมนฮัตตัน Phibun เกือบจะถูกสังหารเมื่อเรือที่เขาถูกจับเป็นตัวประกันถูกทิ้งระเบิดโดยกองทัพอากาศ - รัฐบาล
Although nominally a constitutional monarchy, Thailand was ruled by a series of military governments, most prominently led by Phibun, interspersed with brief periods of democracy. Thailand took part in the Korean War. Communist Party of Thailand guerrilla forces operated inside the country from the early-1960s to 1987. They included 12,000 full-time fighters at the peak of movement, but never posed a serious threat to the state.
แม้ว่าในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ตามรัฐธรรมนูญประเทศไทยได้รับการปกครองโดยกลุ่มรัฐบาลทหารซึ่งส่วนใหญ่นำโดย Phibun สลับกับช่วงเวลาสั้น ๆ ของระบอบประชาธิปไตย ประเทศไทยเข้ามามีส่วนร่วมในสงครามเกาหลี กองกำลังกองโจรกองโจรของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยดำเนินการภายในประเทศตั้งแต่ต้นปีพ. ศ. 2530 ถึง พ.ศ. 2530 รวม 12,000 เครื่องบินรบเต็มเวลาที่จุดสูงสุดของการเคลื่อนไหว แต่ไม่เคยเป็นภัยคุกคามอย่างร้ายแรงต่อรัฐ

Maha Vajiralongkorn reign (2016-present)/สมัยรัชกาลที่ 10 มหาวชิราวุธ (2016- ปัจจุบัน)

On 13 October 2016, King Bhumibol Adulyadej of Thailand died at the age of 88, in Siriraj Hospital in Bangkok. On the night of 1 December 2016, the fiftieth day after the death of Bhumibol, Regent Prem Tinsulanonda led the heads of the country's three branches of government to an audience with Vajiralongkorn to invite him to ascend to the throne as the tenth king of the Chakri dynasty.
เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2560 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงสิ้นพระชนม์เมื่ออายุได้ 88 ปีในโรงพยาบาลศิริราชในเขตกรุงเทพมหานคร ในคืนวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2559 ครบ 50 วันที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงสิ้นพระชนม์ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เปรม ติณสูลานนท์ได้นำหัวหน้ารัฐบาลทั้ง 3 ของประเทศไป ร่วมอันเชิญสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ขึ้นครองบัลลังก์เป็นกษัตริย์ รัชกาลที่ 10 ของราชวงศ์จักรี

Credit : Wikipedia / ข้อมูลบางส่วนได้นำมาจาก Wikipedia นะครับ