Bir gün, aynen öyle, gitmiştin, ve bunu bilmeden önce kendimi bile tanıyamadım. Böyle bir şeyi nasıl bıraktığımı ve geriye bakmak bile istemediğimi hayal edemedim. Ondan sonraki aylar, uyanıp tekrar kaybedip, arkadaşlarıma bir saniyeliğine ve bir sonrak onlara ağladığımı söyleyen bir ipti. Ve ikincisi, düşündüğümü düşünmeye başladım, seni tekrar gördüm. Konuştuk, ağladım, bağırdım, ağladın, bağırdın ve birkaç hafta boyunca her şeyin yoluna gireceğini iddia ettim ve gerçekten bu sefer demek istedin ve başarabilirdik. Ama daha önce olduğu gibi, gerçek değildi.
