https://i.ecency.com/DQmbBzST9sba2ezZP5zW5ZXsKQ2ucEmy5evAPAKAGcz1BKL/1780779317422.jpg

Mamy za sobą bardzo intensywny dzień. Udało nam się w końcu wybrać w Tatry po dwóch poprzednich dniach niepowodzeń spowodowanych niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Planów na różne wędrówki mieliśmy wiele. Zaczęło się od tego, że chcieliśmy ponownie odwiedzić schronisko Terego w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich. Mieliśmy nierozliczone rachunki z tym miejscem i nadal mamy. Ostatnim razem nie udało nam się zobaczyć całej doliny i wszystkich pięciu stawów. Z tego jednak zrezygnowaliśmy, chcąc zobaczyć coś całkiem nowego. I tak kilka różnych schronisk przewijało się w planach, aż w końcu zdecydowaliśmy się na jedno konkretne, Chatę pod Soliskiem, a dalej na szczyt położony bezpośrednio ponad schroniskiem, czyli Skrajne Solisko. Wybór na Tatry Słowackie padł z bardzo konkretnej przyczyny, długi weekend w Polsce. Jestem niemal pewny, że polskie Tatry tego weekendu pękały w szwach od turystów. Zresztą tam jest zawsze tłoczno w sezonie. W Tatrach słowackich wygląda to nieco inaczej. Nasi sąsiedzi nie dość, że przygarnęli zdecydowanie większą część powierzchni całych Tatr, to ogólnie posiadają masę cudownych pasm i tam turystyka górska rozkłada się znacznie bardziej na większym obszarze. To moje osobiste zdanie na ten temat, ale myślę, że nie jest wyssane z palca. Dodam jeszcze, że ponad połowa osób, które spotkaliśmy na szlaku dzisiaj, była z Polski, a słowackiego języka zbyt dużo nie słyszeliśmy. Być może Słowacy są mniej rozmowni na szlaku i po prostu się nie odzywają? W ciszy i zadumie łączą się z naturą? Może coś w tym jest, ale ręki sobie uciąć za to nie dam. Nasza dzisiejsza wędrówka rozpoczęła się nad Jeziorem Szczyrbskim. Samo jezioro, oprócz tego, że jest atrakcją samą w sobie, jest również świetną bazą wypadową w Tatry Wysokie, w tym na Rysy. I jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to już w lipcu z tego miejsca będziemy chcieli najwyższy szczyt Polski w końcu zdobyć. W pobliżu jeziora znajduje się sporo parkingów, a ich ceny oscylują w granicach od 10 do bodajże 12 euro za cały dzień postoju, co w połączeniu z darmowym wstępem do słowackiego Tatrzańskiego Parku Narodowego (w Polsce jest płatny) jest dość kuszącą alternatywą. Z parkingu skierowaliśmy się na szlak niebieski, który początkowo wiedzie przez zabudowania przy jeziorze. Są to przeróżne lokale gastronomiczne i hotele. Ogólnie obiekty głównie turystyczne. https://i.ecency.com/DQmPJAGNdPf2xKC1pCemzQaDZ73CZECdABLg41EbGwgVPt6/1780780720129.jpg Następnie szlak prowadzi przez dłuższy odcinek przy samym jeziorze z Tatrami w tle. https://i.ecency.com/DQmURgxppssBQi8xVPEjJiAC3ciTFX719TayMKk5g5QBtoW/1780780798605.jpg https://i.ecency.com/DQmRXt7JtM22e3dgp7DQubJCixN8bdrptJqAaZpHu9wEGPp/1780780798665.jpg ![](https://i.ecency.com/DQmXqCyvZHtoWEFPsF6kkvshKAMkNQsnzPgY6wCL3xaP9CX/1780780798715.jpg)Niemal natychmiast po dojściu do jeziora naszym oczom ukazał się cel podróży. Na pierwszym z powyższych trzech zdjęć, w centrum kadru, wznosi się szczyt otoczony mgłą. To właśnie Skrajne Solisko. Miałem mieszane odczucia, kiedy to zobaczyłem. Pozornie wydawało się blisko, ale nie chciałem ulec złudzeniu, że będzie to krótka i lekka wędrówka. I dobrze, że zachowałem dystans do... dystansu, bo mimo że nie jest to wybitnie długi szlak, to jednak jest męczący i wymaga pewnego wysiłku. Pełne zrelaksowanie i brak skupienia się choć w najmniejszym stopniu na odpowiednim rozkładzie sił w trakcie trekkingu nie byłby najlepszym pomysłem, zwłaszcza że mieliśmy już w nogach wyprawę sprzed dwóch dni. https://i.ecency.com/DQmWzNTCGDX9ooMNYUPQ4xabBJXwYMbsrqScF4fHXwtNHvX/1780781406694.jpg ![](https://i.ecency.com/DQmSFUw9zdTdt4PUtdYtSejNGGdX8iEkRfaFiqvvK43hAqh/1780781406652.jpg)Po przejściu odcinka wzdłuż linii brzegowej jeziora, która wiedzie ścieżką asfaltową, szlak skręca w las i biegnie niemal idealnie w linii prostej aż do samego schroniska. Z tego też względu jest to najkrótsza możliwa opcja dojścia do celu. Jest też bardziej wymagająca. Często szlaki są poprowadzone zakosami i łukami, aby zminimalizować nachylenie terenu. Tutaj każdą stromiznę trzeba niestety przeciąć pod prąd. https://i.ecency.com/DQmeWcLAKRYpuCNeXM9kbJBd9VvG9QyKEYNQz4imeCMWnaz/1780781754965.jpg https://i.ecency.com/DQmQ7CSfPGSfYMR2pTYhmEhWrtz96rbGhowa2TAyn4w5zn4/1780781755035.jpg Pierwsza część ostatniej, ale długiej prostej wiedzie przez las i jest wyłożona kamieniami leżącymi płasko lub w formie stopni. Wyjątkowo dobrze szło nam się po tych kamiennych stopniach. https://i.ecency.com/DQmXaEaiaDe4LGA4f6iYMSRrNSp4rb34KDuMvEYexoEHhB3/1780781877214.jpg) https://i.ecency.com/DQmaJ6WDgygiqM3ZJhaJXMuszPJXKCq861yrLUqcRLtdPVo/1780781877275.jpg Następnie las się otwiera, pojawiają się widoki i bardziej otwarta przestrzeń, po czym ponownie wchodzimy do lasu na wąską ścieżkę. https://i.ecency.com/DQmfHRiWqHjymtPdBdhRusZErSH4qzALJAdW4rfVLoynXpF/1780782005250.jpg Kiedy po raz drugi wyszliśmy z lasu, widzieliśmy już Skrajne Solisko i miejsce, gdzie kończy się kolejka krzesełkowa, która kursuje do schroniska i jest alternatywą dla pieszej wędrówki. Wydawało się, że jeszcze chwila i dotrzemy do Chaty. Nic bardziej mylnego. Szlak przeradza się tu w szeroką drogę gruntową. Nie ma już kamiennych stopni, tylko zbita ziemia pod nogami z kilkoma stromiznami. Szło się tym odcinkiem fatalnie. Mimo że dalsze podejście na Solisko jest teoretycznie fizycznie i technicznie trudniejsze, to ten odcinek zdecydowanie najbardziej dał w kość. Zarówno przy wchodzeniu, jak i przy powrocie. https://i.ecency.com/DQmNZcgXYA8WeTbHbXwvgCnxDeTn1Gy6sJHEGD6zJzcYgd3/1780782310819.jpg https://i.ecency.com/DQmUe3ekYEcATGEr5YmQS91PN7NCP3vuaT7DGdA6WxWXXcZ/1780782310863.jpg https://i.ecency.com/DQmeJ6RUeiGBhZAwSe5XftFKSwLKp4hnVsQ6YtgG9AgA2vp/1780782637996.jpg W końcu jednak dotarliśmy do schroniska. Usiedliśmy na chwilę w środku i wypiliśmy kawę, a później zjedliśmy własny posiłek na zewnątrz. Według informacji, które zdobyliśmy, nie można jeść własnych posiłków w środku. Jedynie zamówione na miejscu. Po odpoczynku przyszedł czas na Skrajne Solisko. https://i.ecency.com/DQmWXeBja3oDW3tFwvunst4dMyo9cnMNF9S6VSC5pWGyYBX/1780782711395.jpg https://i.ecency.com/DQmPuVuE6PaLmyvb8ftt6PJ96rZ1FthEZsk1tLxpL9jD2pb/1780782711528.jpg https://i.ecency.com/DQmbceXTpxnpXp6nheEwzgPzR2yT8r5wpN4saPDoRYxEBqY/1780782711451.jpg https://i.ecency.com/DQmUG9n7ASUXxf9dH5AN7L26g2sxYkg1LXgHMjJ1u1rZW56/1780782711602.jpg Wyjście na szczyt wymaga uwagi i skupienia. Szlak cały czas prowadzi po kamiennych schodach lub jest wytyczony przez skały i głazy pokrywające stok. Jest też zdecydowanie stromo i w niektórych miejscach chwila nieuwagi może skończyć się poważną kontuzją. Trzeba też uważać na ewentualne spadające kamienie zrzucone przez innych wędrowców. Widzieliśmy sytuację, w której ktoś zrzucił sporych rozmiarów kamień. Dobrze, że nikt nie stał na jego drodze. W dalszym ciągu nie jest to jednak szlak, na którym początkujący górołaz by sobie nie poradził. Spotykaliśmy rodziny z dziećmi, więc nie jest to szkoła przetrwania. Uczulam jednak, że zachowanie ostrożności nie zaszkodzi, a jest wręcz wskazane. https://i.ecency.com/DQmYojADSMtpxqCFFe6ZewY8RbMHkx9Ff4yHLWw67am1FFa/1780783128479.jpg https://i.ecency.com/DQmUnWuie6wngw9sXDYVUEMj78wYC7t6sXDNkjb5u5UiVtY/1780783128426.jpg Widoki są rewelacyjne, a podejście do krawędzi momentami zapiera dech w piersiach i może być też, delikatnie mówiąc, stresujące. Nieco więcej zobaczycie na zdjęciach w tematycznych postach w przyszłości, kiedy ogarnę materiał z aparatu. https://i.ecency.com/DQmarqvTCRPHJYu4UCpeyqKYfJPzZT5AE3XgLeuVEqjsAnu/1780783293497.jpg https://i.ecency.com/DQmYjcDkMo8rJks2KR3JycLh2ASvyXHg4jTNsV1DMvW7jNf/1780783293450.jpg https://i.ecency.com/DQmbbFLH9yL3sqVsxLxDZpQUyQtV2HSho8o5DFwJKAgg5XB/1780783293550.jpg https://i.ecency.com/DQmYJkUDsGuc6UACtX7MvM2KRyiFkQnUDCtqKzwCwJnpoQb/1780783293406.jpg https://i.ecency.com/DQmbBzST9sba2ezZP5zW5ZXsKQ2ucEmy5evAPAKAGcz1BKL/1780783293365.jpg To, co zobaczyliśmy w okolicach szczytu, absolutnie nas oczarowało. Prawdziwie wysokogórski krajobraz Tatr Wysokich ze zjawiskowymi szczytami, przepaściami, głębokimi dolinami oraz ostrymi graniami i turniami. Osobiście się zakochałem. Szczególnie w widoku na kolejny szczyt w grupie Soliska, ale o tym również w przyszłości, kiedy zbiorę informacje o całym obszarze. Dzisiaj czysta relacja z wyprawy w ramach dziennika. Droga powrotna prowadziła dokładnie tą samą trasą, choć jest jeszcze opcja zejścia szlakiem żółtym lub czerwonym, ale prawdę mówiąc, nie chcieliśmy kombinować. Znaliśmy już szlak niebieski, a nasze nogi dostały solidny zastrzyk wysiłku i nie chcieliśmy ich narażać na nieznane alternatywy. Zwłaszcza że nie sprawdziłem wcześniej opcji wędrówki tamtymi dwoma szlakami. Po dotarciu nad jezioro zjedliśmy obiad nieopodal parkingu, a następnie wyruszyliśmy zaliczyć kolejne miejsce z planu wycieczki. Czy ktoś słyszał o czerwonych koniczynach? https://i.ecency.com/DQmX3gBHW78SLbz9DHgwipF8Vqfc2srVd5qJ6hMQeg6W6wY/1780783836793.jpg Absolutny hit tegorocznego sezonu wiosennego, czyli pola koniczyny inkarnatki pod Tatrami. Niestety spóźniliśmy się i trafiliśmy na moment, w którym kwiaty tej rośliny w zdecydowanej większości już przekwitły. Trochę szkoda, ale i tak cieszy fakt, że udało nam się zakosztować choć namiastki tego hitu. Na tym zakończyliśmy podróż. Sam trekking na szczyt i z powrotem zajął nam około 7 godzin. Przejazdy, koniczyna, obiad i przystanki na zdjęcia w drodze powrotnej do domu złożyły się w sumie na 16-godzinną podróż. Bardzo intensywny dzień, z którego jednak jesteśmy bardzo zadowoleni.

Pod górkę