Selam. Bugün neden buradayım ve neden bu yazıyı yazıyorum bilmiyorum. Klasik girişimi ya da hal hatır faslını atlayacağım. Büyük ihtimal saçmalayacağım. Daha sonra kendime "Neden bunu yayınladım ki?" demem de muhtemel. Ama biraz içimi dökmek bana iyi gelecek. Yaralarımı saracak. Kimim ben Dilara Arıkanlı mı? .lol.
Bir süredir burada eskisi kadar aktif değilim. Daha doğrusu yazılan blogların birçoğunu okuyorum-özellikle tr etiketindekileri-. Ama birçoğuna yorum yapmıyorum. Kısacası etkileşimim düştü. Tüm bunları açıklayacak bir sebebim yok. Sadece bu aralar bir şeylerle baş etmekte gerçekten zorlanıyorum. Bunun için profesyonel destek de alıyorum. Ama bir bipolar bozukluk hastası ne kadar dengeli davranabilirse ben de o kadar dengeli davranışlar sergiliyorum.
Yazılarımın gittikçe eski eğlencesinden uzaklaştığını düşünüyorum. Bunu da tüm bu sürece dahil ediyorum. Çünkü düzenim şaşmasın diye yazdığım yazılar da oldu. Burası beni günlük hayatımdan uzaklaştıran tek yer. Bu yüzden zihnimde burayı da kaybetmek istemedim. Burayı kaybetmekten kastım burada kurduğum düzen. Aynı zamanda obsesif kompülsif bozukluk hastası da olduğum için zihnimde her şeyin bir düzeni var diyebilirim. Bu düzenin dışında olan her şey beni çok rahatsız ediyor ve bu da hayatımı oldukça zorlaştırıyor.
Bipolar olmam hayatımı ikiye bölüyor diyebilirim. Depresyona girdiğim karanlık dönem ve moral olarak zirvede olduğum yüksek dönem. İlacımı kullandığım süre içerisinde bu yüksek dönemi hiç yaşamadım. Ancak 1 hafta ilaca ara vermek zorunda kaldım ve bu sürecin benim için çok karanlık olduğunu söyleyebilirim. Hastalığın depresyon kısmı çok yıpratıcı.
Depresyon evresi genellikle 2 hafta sürüyor. Bu radikal kararlar vermek için yeterli bir süre bence. Bu seferki depresyonumda da günlük yaşantımla ilgili kararlar aldım. Kararlarımın büyüklüğü veya küçüklüğü konusunda bir stabilitem yok. Aklıma ne geliyorsa ona göre kararlar veriyorum ve bunlar hayatımı doğrudan etkileyebiliyor. Bugünkü psikiyatri randevumdan sonra yaşadığım depresyonların bedelini her zaman kendime ödettiğimi farkettim. Böyle zamanlarda genellikle fiziksel dünyamla ilgili değişimler yapıyorum. Büyük ya da küçük farketmeksizin fiziksel değişimler. Bu sefer gözlük modelimi değiştirdim. Artık daha farklı bir gözlük kullanıyorum ve bu sefer sadece bununla sınırlı kaldı. Bence ucuz atlattım.
Bu dönemin benim için en kötü yanlarından biri de yarattığı uyku problemi. Ne kadar uyursam uyuyayım asla dinlenemiyorum. Geçenlerde terapiye giderken çektiğim fotoğrafı gördüm. Göz altlarım şiş ve uykusuzluktan simsiyah. Maske olduğu için çok belli olmuyor. Ama bunu ayırt etmek çok da zor değil.
İlaca verdiğim arayı bitirdim ve tedaviye devam ediyorum. Hiçbir zaman eskisi gibi olmayacağımı biliyorum. Çünkü eski güzel olsaydı bu duruma getirmezdi diye düşünüyorum.
Şimdilik durum değerlendirmem bu kadar. Daha neşeli günlerde görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın.