معمولاً تشخیص سرخک بر اساس علایم و نشانههای بالینی انجام میشود. ضایعات مشخصی به نام لکهی کوپلیک که در داخل مخاط دهان در بیماری سرخک دیده میشود، وجه مشخصهی این بیماری است و با دیدن آن تشخیص بیماری سرخک قطعی میشود. با این حال، باید دانست که امروزه (خصوصاً در کشورهای پیشرفته) خیلی از پزشکان ممکن است موارد زیادی از سرخک را ندیده باشند. بثورات جلدی این بیماری به آسانی با بیماریهای ویروسی دیگر اشتباه میشود. در صورتی که ضرورت داشته باشد، میتوان با استفاده از آزمایش خون تأیید کرد که علت واقعی بیماری، ویروس سرخک است.
برای معالجهی سرخک، روش درمان اختصاصی وجود ندارد. با این حال میتوان از اقدامات مختلفی برای بهبود وضعیت بیمار استفاده کرد. در برخی از موارد، به افرادی که قبلاً واکسن نزدهاند، مانند شیرخواران، میتوان ظرف ۷۲ ساعت پس از تماس با ویروس سرخک، واکسن سرخک تزریق کرد، تا در مقابل بیماری مصون شوند. اگر این افراد به هر حال دچار سرخک شوند، بیماری آنها خفیفتر خواهد بود و مدت کوتاهتری دوام خواهد داشت.
Image credit: pinterest
سرم ایمونوگلوبولین ضدسرخک برای زنان حامله، شیرخواران، و افراد دچار ضعف ایمنی که در معرض ویروس سرخک قرار میگیرند، تزریق میشود. در صورتی که ظرف ۶ روز پس از تماس با ویروس داده شود، این آنتیبادیها میتواند از بروز سرخک جلوگیری کند و یا اینکه شدت علایم بیماری را کاهش دهد.
معمولاً بیمار مبتلا به سرخک دچار تب بالا میشود که برای تسکین آن میتوان از داروهای ضدتب، مانند استامینوفن یا ایبوپروفن، استفاده کرد. به کودکان و نوجوانانی که علایم سرخک دارند، نباید آسپرین داده شود. گرچه مصرف آسپرین در کودکان ۳ ساله و بالاتر مجاز است، ولی کودکان و نوجوانانی که دچار آبلهمرغان باشند، بر اثر دادن آسپرین ممکن است دچار سندروم ری (Reye) شوند که بسیار خطرناک است. ازاینرو، کلاً در عفونتهای ویروسی کودکان و نوجوانان، دادن آسپیرین قدغن است.
در صورت بروز عفونت چرکی، مثلاً عفونت گوش میانی، در حین بروز سرخک، میتوان از آنتیبیوتیک برای درمان اینگونه عفونتهای چرکی استفاده کرد.
کودکانی که دچار سطح پایین ویتامین A هستند، ممکن است به شکل بسیار شدیدتری از بیماری سرخک مبتلا شوند. بنابراین، با دادن ویتامین A ممکن است شدت بیماری کاهش یابد. برای کودکانی که یک ساله و بالاتر هستند، ویتامین A با دوز ۲۰۰ هزار واحد بینالمللی تجویز میشود.
